mały|polski lekarz, specjalista chorób wewnętrznych i alergologii, profesor nauk medycznych Józef Zbigniew Małolepszy (ur. 16 marca 1933 w Gniewie nad Wisłą, zm. 5 stycznia 2025 we Wrocławiu) – polski lekarz, specjalista chorób wewnętrznych i alergologii, profesor nauk medycznych.
Życiorys Studia lekarskie na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu ukończył w 1957 r. Przez cały okres działalności zawodowej związany z tą Uczelnią. Stopień doktora nauk medycznych uzyskał w 1967 r., a doktora habilitowanego w 1974 rZmitrowicz-Grobelna Bożena (red.) Poczet Rektorów, Prorektorów i Dziekanów Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu, Wrocław 2018, ISBN 978-83-7055-359-3. Od 1975 r. docent, od 1985 r. profesor nadzwyczajny, tytuł profesora otrzymał w 1992 r. Specjalizację z chorób wewnętrznych uzyskał w 1967 r., a z alergologii w 1989 r.
Pracę naukową rozpoczął już w okresie studiów, początkowo pod kierunkiem prof. Zygmunta Alberta jako zastępca asystenta w Zakładzie Anatomii Patologicznej w latach 1955-1957, a następnie jako asystent Zakładzie Onkologii Doświadczalnej Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej im. L. Hirszfelda w latach 1957-1962. Od ukończenia studiów pracował równolegle jako asystent Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Miejskiego im. J. Czerwiakowskiego we Wrocławiu. Od 1962 do 1970 r. pracował (z dwuletnią przerwą w latach 1963-1965 spowodowaną służbą wojskową) w I Katedrze i Klinice Chorób Wewnętrznych AM we WrocławiuTokarski Stanisław (red.) Akademia Medyczne we Wrocławiu - skład osobowy i spis wykładów w roku akademickim 1978/1979. Wrocław 1979, kierowanej początkowo przez prof. Aleksandra Kleczyńskiego, a następnie profesora Józefa Kaniaka. Współpracował wówczas bardzo blisko z prof. Zofią Czeżowską, nestorką polskiej alergologii klinicznej i pionierką wrocławskiej szkoły alergologii. Ukierunkowało to jego późniejsze zainteresowania naukowe i zawodowe. Po reformie uczelni medycznych w Polsce w 1970 roku rozpoczął pracę w nowopowstałej Klinice Chorób Wewnętrznych, której kierownictwo powierzono prof. Władysławowi Chachajowi, również uczniowi profesor Czeżowskiej. Klinika mieściła się w budynku dawnego szpitala oo. Bonifratrów przy ul. Traugutta i od samego początku jej działalność była sprofilowana na diagnostykę i leczenie chorób alergicznych i bronchoobturacyjnych. Po nagłej śmierci profesora Chachaja w 1980 r. kierownictwo Kliniki objął prof. Małolepszy i sprawował je aż do swojej emerytury w 2003 r. W tym czasie przekształcił Klinikę w jeden z wiodących ośrodków alergologicznych w Polsce (w 1981 r. nazwę zmieniono na Klinika Chorób Wewnętrznych i Alergologii). Jego główne kierunki badawcze dotyczyły alergologii klinicznej i astmologii.
Był autorem ponad 370 publikacji naukowych i 10 rozdziałów w monografiach naukowych oraz redaktorem monografii „Choroby alergiczne i astma”, promotorem 25 dysertacji doktorskich i opiekunem 11 rozpraw habilitacyjnych.
Był organizatorem i pierwszym dziekanem Wydziału Pielęgniarskiego Akademii Medycznej we Wrocławiu w latach 1978–1981, prorektorem ds. klinicznych w latach 1984-1987 oraz członkiem Senatu Uczelni trzech kadencji. Był też członkiem Komitetu Badań Naukowych oraz przewodniczącym Komisji Terapii Kontrolowanej Komitetu Terapii i Nauk o Leku PAN.
Członek wielu towarzystw naukowych polskich i międzynarodowych: członek Towarzystwa Internistów Polskich i jego prezes w latach 1998-2001, członek-założyciel i członek honorowy Polskiego Towarzystwa Alergologicznego oraz jego prezydent w latach 1988-1994, członek honorowy Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc, członek honorowy American College of Physicians and American Society of Internal Medicine (2000) oraz European Federation of Internal Medicine (2001).
Zmarł we Wrocławiu, jest pochowany na cmentarzu parafialnym św. Rodziny we Wrocławiu-Bartoszowicach, ID grobu: 4990.
Najważniejsze publikacje Chachaj W, Małolepszy J. Kortykoterapia w astmie oskrzelowej dorosłych. Wiad Lek 1969; 22: 1489-92. Małolepszy J., Kuczyńska-Sekieta K, Chachaj W. Intal/kromoglikan sodowy w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Pol Tyg Lek 1974; 29: 2273-4. Małolepszy J, Bószórmenyi Nagy G, Selroos O, et al. Safety of formoterol Turbuhaler at cumulative dose of 90 microg in patients with acute bronchial obstruction. Eur Respir J 2001; 18: 928-34. Lallo UG, Małolepszy J, Kozma D, et al. Budesonide and formoterol in a single inhaler improves asthma control compared with increasing the dose of corticoid in adults with mild-to-moderate asthma. Chest 2003; 123: 1480-7. Liebhart J, Małolepszy J, Wojtyniak B, et al. Prevalence and risk factors for asthma in Poland: results from the PMSEAD Study. J Invest Allergol Clin Immunol 2007; 17: 367-74. monografia: Józef Małolepszy (red.) Choroby alergiczne i astma. Volumed 1996; Wrocław
Ordery i Odznaczenia Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal 50-lecia Akademii Medycznej we Wrocławiu Medal Akademia Medica Wratislaviensis
Życie prywatne Od 1958 r. był żonaty z Weroniką Ciastoń-Małolepszą, lekarzem-pediatrą, zmarłą w 2015 r. Miał z nią jedną córkę Annę ur. w 1958 r., architektkę.
Przypisy
Kategoria:Polscy alergolodzy Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Medycznej we Wrocławiu Kategoria:Członkowie Komitetu Terapii i Nauk o Leku PAN Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Zmarli w 2025