U-222 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej.
Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton w zanurzeniu, a jego główne uzbrojenie stanowiło 14 torped kalibru 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni prędkość maksymalną 17,7 węzła, a jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.
Okręt został zwodowany 28 marca 1942 roku w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii, a 23 maja 1942 roku wszedł do służby w Kriegsmarine. Przydzielony do szkolnej , nie odbył żadnego patrolu bojowego. 2 września 1942 roku na zachód od Piławy U-222 zatonął wraz z większością załogi w wyniku kolizji z siostrzanym .
Projekt i budowa
Jednostki typu VIIC stanowiły kolejne stadium rozwoju okrętów typu VII, najliczniej budowanych w Niemczech. Poprzednik – typ VIIB – miał niewystarczający zasięg oraz zbyt mało miejsca pod pokładem na instalację sonaru. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in. zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co pozwoliło zwiększyć zasięg. Zwiększenie rozmiarów umożliwiło instalację aktywnego sonaru , uzupełniającego pasywny Gruppenhorchgerät (GHG). Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC.
U-222 zamówiono 15 sierpnia 1940 roku. Jednostkę zbudowano w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii jako jeden z 58 okrętów typu VIIC zamówionych w tej stoczni. U-222 otrzymał numer stoczniowy 652 (Werk 652). Stępkę okrętu położono 16 czerwca 1941 roku, a zwodowano go 28 marca 1942 roku.
Dane taktyczno-techniczne thumb|left|alt=Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych U-Boota typu VIIC|Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych U-222 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra, a zanurzenie 4,74 metra. Wysokość od stępki do szczytu kiosku wynosiła 9,6 metra. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości. Kadłub podzielono grodziami na sześć przedziałów wodoszczelnych, licząc od dziobu: I – przedział torpedowy ze sterami głębokości oraz GHG; II – przedział akumulatorów wraz z pomieszczeniami załogi, magazynem amunicji i toaletą; III – centrala z pomieszczeniem wielofunkcyjnym, mieszczącym drugą baterię akumulatorów, pomieszczenia załogi i kambuz; IV – przedział silników spalinowych; V – przedział silników elektrycznych; VI – rufowy przedział torpedowy ze sterami kierunku i głębokości. Kadłub ciśnieniowy otaczał kadłub lekki, wykonany z blach o grubości 4–8 mm. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 769 ton, a w zanurzeniu 871 ton.
Na powierzchni okręt był napędzany przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Krupp-Germaniawerft F46 z doładowaniem, o łącznej mocy 3200 KM przy 470–490 obr./min, natomiast w zanurzeniu napęd zapewniały dwa silniki elektryczne prądu stałego AEG GU 460/8-276 o łącznej mocy 560 kW (750 KM) przy 295 obr./min. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby, zapewniając prędkość maksymalną 17,7 węzła na powierzchni i 7,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg w położeniu nawodnym wynosił 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów (3250 Mm przy prędkości maksymalnej), natomiast w zanurzeniu 80 Mm przy prędkości 4 węzłów (130 Mm przy 2 węzłach). Zbiorniki mieściły 113,47 tony paliwa, a energia elektryczna była magazynowana w dwóch bateriach akumulatorów AFA 33 MAL 800 W, po 62 ogniwa każda, o łącznej pojemności 9160 Ah, masie 62 ton i czasie rozładowania wynoszącym 20 godzin. Dopuszczalna głębokość zanurzenia okrętu wynosiła 100 metrów, a głębokość zgniecenia 250–280 metrów.
Okręt był wyposażony w pięć wyrzutni torped kalibru 533 mm – cztery dziobowe i jedną rufową – z łącznym zapasem 14 torped; wymiennie mógł przenosić 26 min typu TMA lub 39 min typu TMB. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm SK C/35 L/45, z zapasem 220–250 naboi, oraz pojedyncze działko przeciwlotnicze kalibru 20 mm C/38 L/65. Jednostka była również wyposażona w pasywny sonar GHG i aktywny , a do obserwacji służyły dwa peryskopy Zeissa: bojowy i nocny.
Załoga okrętu składała się z czterech oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy.
Służba U-222 został wcielony do służby w Kriegsmarine 23 maja 1942 roku. Dowództwo okrętu objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) . U-Boot otrzymał numer poczty polowej M 00 832. Jednostkę przydzielono do szkolnej , operującej z Gdańska. 1 czerwca 1942 roku dowódca okrętu, por. mar. Ralf von Jessen, został awansowany na stopień kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant).
Utrata okrętu W nocy 2 września 1942 roku, na zachód od Piławy, U-222 podczas manewru wynurzania zderzył się z siostrzaną jednostką , która znajdowała się na powierzchni z wyłączonymi silnikami. W wyniku kolizji U-222 zatonął na pozycji , osiadając na głębokości 93 metrów. Wkrótce na miejsce zderzenia przybył , który nawiązał kontakt akustyczny z marynarzami uwięzionymi w kadłubie okrętu podwodnego. Ostatni sygnał – „napełniamy” – odebrano około godziny 5:00 następnego dnia. Z liczącej podczas tego rejsu 45 osób załogi uratowano zaledwie trzy osoby, w tym dowódcę. W późniejszym czasie wrak okrętu podniesiono i przeholowano do portu w Gdyni, jednak ze względu na rozległe uszkodzenia U-222 został skreślony z listy floty, a następnie zezłomowany.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nazwy okrętów niemieckich Kategoria:Niemieckie okręty podwodne typu VII zatopione podczas II wojny światowej Kategoria:Niemieckie okręty podwodne zatopione w wyniku kolizji Kategoria:Okręty podwodne typu VIIC Kategoria:Okręty zbudowane we Friedrich Krupp Germaniawerft Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Bałtyckim