Mieczysław Salamonowicz (ur. 1 kwietnia 1907 we Wronie w powiecie płońskim, zm. w 1940 w Charkowie) – polski technik drogowo-wodny i podporucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego. Był więźniem obozu w Starobielsku i ofiarą zbrodni katyńskiej. Pośmiertnie został mianowany na stopień porucznika.
Urodził się 1 kwietnia 1907 we Wronie w powiecie płońskim jako syn Kazimierza i Anny z Buksów. Z zawodu był technikiem drogowo-wodnym. W 1930 ukończył Państwową Szkołę Drogową, a w 1931 Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Na stopień podporucznika mianowano go ze starszeństwem z 1 stycznia 1935. Przydzielono go kolejno do 34 Pułku Piechoty i 33 Pułku Piechoty. W obu jednostkach odbywał ćwiczenia rezerwy jako dowódca plutonu. W 1939 został przeniesiony do Okręgu Korpusu Nr I. Był więziony w obozie jenieckim w Starobielsku. Jego nazwisko figuruje na liście wywozowej L.S. 3183. W 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie w ramach zbrodni katyńskiej.
28 kwietnia 2024 na cmentarzu parafialnym w Starej Wronie odsłonięto pomnik Mieczysława Salamonowicza. Autorem pomnika jest rzeźbiarz Jan Jaworski-Brach. Budowę zrealizowało Stowarzyszenie Historyczne Mazowsza Północnego. Projekt został zaakceptowany przez Instytut Pamięci Narodowej. Budowę dofinansowano ze środków budżetu państwa. Podczas uroczystości w kościele parafialnym w Starej Wronie odsłonięto również epitafium Salamonowicza.
Przypisy
Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie 33 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie 34 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1940