Digonis cervinaria – gatunek motyla z rodziny miernikowcowatych i podrodziny Ennominae. Endemit Chile.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1852 roku przez Charlesa Émile’a Blancharda pod nazwą Ennomos cervinaria. Miejscem typowym jest chilijskie Coquimbo. Do rodzaju Digonis przeniesiony został w 1999 roku przez Malcolma J. Scoble’a. Opisany w 1882 roku przez Arthura Gardinera Butlera Digonis cuprea wraz z podgatunkami zsynonimizowany został z omawianym taksonem w 2024 roku przez Mario I. Ramosa-Gonzáleza i współpracowników w ramach rewizji rodzaju.
Morfologia thumb|left|Samica w widoku grzbietowym thumb|left|Samica formy oliwkowej w widoku brzusznym thumb|left|A: genitalia samca w widoku brzusznym; B: edeagus w widoku bocznym; C: genitalia samicy w widoku brzusznym Motyl o rozpiętości skrzydeł od 30 do 35 mm.
Głowa ma czoło i ciemię porośnięte brązowawymi łuskami. Sterczące głaszczki wargowe mają długość w przybliżeniu równą średnicy oka. Czułki samca są lekko piłkowane, samicy zaś nitkowate.
Skrzydło przednie ma kształt niemal trójkątny z zaostrzonym szczytem i z wklęśnięciem na zewnętrznej krawędzi między szczytem a trzecią żyłką medialną. Tło jego bywa złotobrązowe, oliwkowobrązowe, szarobrązowe, brązowe aż po ciemnobrunatne. Ciemnobrązowa do czarniawej przepaska przedśrodkowa jest u samca lekko falista, u samicy zaś Σ-kształtna. Rozmyta, dymnobrązowa do czarniawej przepaska środkowa jest nieco ukośna i w pobliżu krawędzi analnej skrzydła styka się z przepaską zaśrodkową, która jest nieco falista i przy szczycie silnie łukowata, ciemnobrązowa z wydłużonymi białawymi kropkami widocznymi obustronnie. Rozmyta przepaska przedkońcowa ma ciemne kropki w okolicy przedwierzchołkowej; u samicy biegnie zygzakowato. Plamka dyskowa jest punktowata, czarniawo ubarwiona. Kształt skrzydła tylnego jest prawie prostokątny z małą, ogonkowatą wypustką u końca trzeciej żyłki medialnej. Tło jego jest szarawobrązowe, a na wzór składa się ciemnobrązowa, nieco przydymiona przepaska zaśrodkowa z widocznymi tylko od spodu białawymi kropkami oraz również tylko na spodzie widoczna plamka dyskowa. Golenie przedniej pary pozbawione są ostróg, natomiast środkowej mają po dwie ostrogi, a tylnej po cztery.
Samcze genitalia cechują się stożkowatym unkusem ze szczytem w kształcie halabardy, U-kształtnym gnatosem z wierzchołkiem w formie pary kolczastych płatów, prawie prostokątnymi walwami ze ściętym, lekko sklepionym płatem odsiebnym przed szczytem kosty, sięgającym poza szczyt kosty kukulusem, szpatułkowatą zawieszką, błoniastym sakusem, wykrojoną na przedzie i opatrzoną pośrodku dołkiem jukstą, przekraczającą wysokość zawieszki, prostą, igłowatą, wzdłużnie rowkowaną, tylko na szczycie opatrzoną kolcami furką, słabo wyodrębnionym sklerytem anellusa oraz rurkowatym, wyprostowanym edeagusem z wąskim, zajmującym trzecią część jego długości cekum i pozbawioną cierni wezyką.
Genitalia samicy charakteryzują się przydatkami tylnymi trzykrotnie dłuższymi od przednich, błoniastym, niemal gruszkowatym korpusem torebki kopulacyjnej z pierścieniowatym, silnie na przedzie ząbkowanym znamieniem oraz czterokrotnie od korpusu krótszym przewodem tejże torebki.
Ekologia i występowanie Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się we wszystkich miesiącach oprócz lipca i listopada.
Owad neotropikalny, południowoamerykański, endemiczny dla Chile, podawany z prowincji Valparaíso, Marga Marga, Cordillera, Cachapoal, Talca, Itata, Diguillín, Concepción, Malleco, Cautín, Valdivia, Chiloé, Llanquihue, Osorno i Palena.
Przypisy
Kategoria:Miernikowcowate Kategoria:Motyle Chile Kategoria:Fauna endemiczna Chile Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1852 roku