Antoni Witkowski (podpułkownik)

Antoni Gustaw Witkowski (ur. 24 maja 1894, zm. po 1939) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 24 maja 1894, prawdopodobnie w Jekaterynosławiu, jako syn Wojciecha Antoniego (ok. 1862–1933), księgowego, i Kamilli z Witkowskich (ok. 1869–1930). Był bratem Jerzego Wincentego (1895–1973), majora lotnictwa Wojska Polskiego, inżyniera, działacza niepodległościowego, odznaczonego Krzyżem Niepodległości i Ludwika Edwarda (1897–1941), lekarza medycyny, doktora wszech nauk lekarskich, dyrektora Szpitala Miejskiego św. Katarzyny w Radomiu, podporucznika rezerwy Wojska Polskiego, ofiary KL Auschwitz.

W listopadzie 1918 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 szwadronu 4 pułku ułanów, który formował się w Mławie. 2 grudnia 1918 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rozyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem od dnia 1 listopada 1914 i przydzielony do 4 pułku ułanówDz. Rozk. Wojsk. Nr 12 z 19 grudnia 1918, poz. 302.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 5 z 18 stycznia 1919, poz. 211.. W połowie marca 1919 na czele szwadronu przybył na front i wziął udział w wypadzie na Ejszyszki. W następnym miesiącu wyróżnił się podczas zajmowania Wilna. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 4 pułku ułanów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 173. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 3 listopada 1922 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu normalnego 1922/24. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie na stanowisko szefa sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 4 pułku ułanów. W lipcu 1926 został przydzielony do Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Pełnił służbę na stanowisku zastępcy szefa sztabu do spraw wyszkolenia (do września 1926), szefa Oddziału Wyszkolenia i kierownika Referatu Organizacyjnego. Od stycznia do marca 1927 pełnił równocześnie obowiązki oficera sztabu gen. dyw. Kazimierza Dzierżanowskiego jako generała inspekcjonującego. W maju 1927 został przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego na stanowisko referenta Referatu „Rosja” w Wydziale Studiów. Pod koniec 1929 został kierownikiem wspomnianego referatu. W międzyczasie (18 lutego 1928) prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 10. lokatą. Z dniem 1 stycznia 1931 przeniesiony do 4 puł. na stanowisko dowódcy szwadronu liniowego. W marcu 1932 został przeniesiony do 23 pułku ułanów w Podbrodziu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 24 stycznia 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień podpułkownika w korpusie oficerów kawalerii i 2. lokatą. W 1937 został przeniesiony do Dowództwa Kresowej Brygady Kawalerii w Brodach na stanowisko szefa sztabu.

W czasie kampanii wrześniowej w dalszym ciągu pełnił obowiązki szefa sztabu Kresowej BK. 7 września 1939 został kontuzjowany (ranny) od własnego pocisku przeciwpancernego. Do 19 września 1939 był szefem sztabu Grupy „Dubno”.

Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 240, rząd 1, miejsce 22). Na lewym słupku nagrobka inskrypcja „Zginął w Katyniu”. Upamiętniony tablicą w kościele św. Karola Boromeusza w Warszawie o treści „jeniec Ostaszkowa zamordowany przez NKWD Twer 1940 r”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4247 Krzyż Walecznych po raz pierwszy i drugi Krzyż Walecznych po raz pierwszy – 28 września 1939 przez dowódcę Armii „Warszawa”, gen. dyw. Juliusza Rómmla Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928 „w uznaniu zasług położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości 4 kwietnia 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie wywiadu i kontrwywiadu II Rzeczypospolitej Kategoria:Podpułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Szefowie sztabu Kresowej Brygady Kawalerii Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Upamiętnieni symbolicznym grobem na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zastępcy dowódcy 23 Pułku Ułanów Grodzieńskich Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci