Stargardzki pulsujący ( , ), również łabędź stargardzki – rasa gołębia należąca do grupy lotnych (IX). Nazwę zawdzięcza pulsującym ruchom szyi: nieprzerywanym, krótkim, szybkim ruchom w przód i w tył, które są dla tej rasy normalnym zachowaniem.
Historia rasy Wyhodowana na Pomorzu, w wyniku krzyżówki (EE 907) z jednokolorowym długodziobym gołębiem lotnym (według pozycji Gołębie. Rasy, Hodowla Horsta Schmidta w wyniku krzyżówki z ptakiem „z gołębi długodziobych”), ewentualnie przodkami łabędzi stargardzkich były miejscowe gołębie krzyżowane z alsztamerami lub gołębie duńskie i berlińskie z domieszką alsztamerów. Jako miejsce pochodzenia strona internetowa Polskiego Związku Hodowców Gołębi i Drobnego Inwentarza wymienia okolice Stargardu. mały|Jedna z tablic Illustriertes Prachtwerk sämtlicher Taubenrassen (1906) przedstawia stargardzkie pulsujące Według Jean-Claude Periqueta (Gołębie. Zeszyt hodowcy) gołębie dziś przypisywane do tej rasy znane były już w XVIII wieku hrabiemu Buffonowi („znany jest gołąb pulsujący inny niż pawik”). W 1962 założono niemieckie stowarzyszenie hodowców.
Budowa mały|Brązowa odmiana barwna Sylwetka gołębia jest wydłużona i smukła, o postawie poziomej, która nie zmienia się zbytnio przy pulsujących ruchach szyi. Zaokrąglona i delikatna głowa jest wydłużona z przodu i ma płaski czubek. Oczy z perłową tęczówką. Wąski dziób średniej wielkości i jasnej barwy u odmian niebieskich i płowych bywa rogowy, a u czarnych dopuszczalne jest występowanie czarnej muszki. Według Periqueta i Alana Fourniera (Gołębie: poradnik hodowcy) szyja jest „średniej długości”, Schmidt opisuje ją jako cienką i długą. Gołąb odchyla ją do tyłu i wykonuje ruchy pulsacyjne. Przed szeroką pierś wystaje w pewnym stopniu kość łokciowa. Linia pleców jest zaokrąglona i nieco wklęsła. Skrzydła długie, ogon uniesiony. Nogi gołębia gładkie albo ze średnimi, dość luźnymi łapciami są stosunkowo długie.
Odmiany barwne Periquet i Fournier wspominają o „licznych” odmianach barwnych, Schmidt podaje 19 odmian. Gilarski dzieli odmiany barwne na trzy grupy, w dwóch pierwszych wyróżniając biel, czerń, czerwień, błękit i żółcień upierzenia, do trzeciej zaś zaliczając gołębie nakrapiane.
Hodowla Stargardzkie pulsujące mają rozwinięty instynkt macierzyński i troskliwie opiekują się potomstwem. Zasady karmienia gołębi i opieki nad nimi, w tym profilaktyki zdrowotnej, są zbliżone do innych ras gołębi. W hodowli należy unikać: długich pleców, złej postawy, wad ogona.
Grupa IX – lotne. Numer obrączki: 7/9. Numer w Federacji Europejskiej: EE 818 lub EE 0818/DE.
Przypisy
Kategoria:Rasy gołębi