Depresja melancholiczna, depresja typowa, depresja endogenomorficzna - forma zaburzeń depresyjnych, w której na pierwszy rzut wysuwają się objawy anhedonii, smutku, deficytu motywacyjnego, utraty masy ciała, nieuzasadnionego poczucia winy, trudności decyzyjnych i spowolnienia psychoruchowego. Objawy często ulegają nasileniu w godzinach porannych, kiedy pacjenci odczuwają wyraźne pogorszenie samopoczucia, któremu nierzadko towarzyszą skargi na wczesne wybudzanie się i trudności z ponownym zaśnięciem.
Depresja melancholiczna bywa przeciwstawiana depresji atypowej – stąd też jej synonim: depresja typowa.
Leczenie Uważa się, że chorzy cierpiący na depresję melancholiczną gorzej reagują na placebo i oddziaływania psychoterapeutyczne niż osoby z depresją o przebiegu atypowym, ale stosunkowo dobrze na leki przeciwdepresyjne i terapię elektrowstrząsową (ECT). Metaanaliza z 2018 roku wykazała, że w depresji melancholicznej leczenie inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i wenlafaksyną wiązało się z mniejszym prawdopodobieństwem remisji niż leczenie trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi.
Przypisy
Kategoria:Zaburzenia depresyjne