Kościół św. Katarzyny (niem. Kirche St. Katharinen) – gotycka świątynia ewangelicko-luterańska znajdująca się w Osnabrücku. Jej budowa trwała od początku XIV wieku do początku XVI wieku. 103-metrowa wieża z neogotyckim hełmem z 1880 roku jest najwyższą wieżą kościelną w mieście.
Historia Kościół wzniesiono na początku XIII wieku za murami miasta Osnabrück, na terenie posiadłości szlacheckich. Pierwsza wzmianka o świątyni pochodzi z 1248 roku. Duchowni parafii św. Katarzyny obsadzani byli przez kapitułę katedralną. Na początku XIV wieku rozpoczęto budowę nowego kościoła, którą ukończono w 1511 roku wraz z budową wieży.
W 1543 roku kościół przeszedł w ręce protestantów. Hełm wieży został zniszczony wskutek uderzeń pioruna w latach 1566 i 1586, odbudowano go w stylu barokowym. W latach 1643–1648 odprawiano tu nabożeństwa dla szwedzkiego poselstwa podczas negocjacji pokojowych doby wojny trzydziestoletniej. Od 1673 roku pełnił funkcję kościoła dworskiego dla pobliskiego , a od końca XVIII wieku był również kościołem garnizonowym. Wieża kościelna spłonęła w 1868 roku. W latach 1870–1872 wnętrze przebudowano w stylu neogotyckim, a w 1880 roku wzniesiono nową iglicę wieży.
W latach 30. XX wieku parafia była jednym z bastionów Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników, a jej dwóch pastorów należało do ruchu Niemieckich Chrześcijan. Świątynia spłonęła podczas nalotu na Osnabrück 25 marca 1945 roku. W 1946 roku rozpoczęto odbudowę, a jej ponownej konsekracji dokonał w grudniu 1950 roku bp . W 1961 roku elewacje pokryto nowym tynkiem. Wnętrze kościoła wyremontowano w latach 1990–1992. Plebanię z ok. 1600 roku rozbudowano w latach 2001–2002, przekształcając ją w dom parafialny Steinwerk St. Katharinen.
Architektura i wyposażenie mały|293x293px|Wnętrze Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie halowym, z pięcioboczną absydą. Wieża kościelna ma wysokość 103 m, co czyni ją najwyższą w mieście. Jej pokryty miedzią neogotycki hełm wieńczy kula, krzyż i kogut. Od północnego wschodu do bryły kościoła dostawiona jest zakrystia. Nad północnym portalem znajduje się figura św. Katarzyny, wykonana około 1880 roku przez Heinricha Seelinga. Nad południowym portalem umieszczono inskrypcję: Der Herr behüte Deinen Eingang und Ausgang – Pan będzie czuwał nad Twoim przyjściem i odejściem. Kościół doświetlają trójdzielne, ostrołukowe okna z maswerkami, wnętrze przykrywają sklepienia krzyżowo-żebrowe. Na zworniku sklepienia prezbiterium znajduje się herb bpa , administratora diecezji Osnabrücku w latach 1410–1424.
Cztery witraże absydy wykonała w 1950 roku Rosemarie Schmelzkopf-Schrick, ukazano na nich sceny narodzin Chrystusa, ostatniej wieczerzy, zmartwychwstania pańskiego i zesłania Ducha Świętego. Witraż nad wejściem do zakrystii, przedstawiający stworzenie świata, wykonał w 1992 roku Dieter Hansmann.
Ambonę i mównicę wykonał w 1960 roku , zdobią ją brązowe płaskorzeźby ze scenami z życia Chrystusa: narodzin, kazania na górze, wjazdu do Jerozolimy, biczowania i ukrzyżowania. Na reliefach mównicy ukazano sceny z życia św. Katarzyny. Ołtarz główny z grupą ukrzyżowania pochodzi z lat 1962–1963, jego autorem jest Jürgen Weber. W kościele znajdują się elementy neogotyckiego ołtarza, wykonanego w 1877 roku według projektu – w nawie północnej ustawiono grupę ukrzyżowania z Mojżeszem i Janem Chrzcicielem, przy emporze organowej zawieszono drewniane płaskorzeźby świętych Piotra i Pawła, a predella ołtarza ze sceną ostatniej wieczerzy znajduje się w zakrystii.
Sześć portretów władców i reformatorów pochodzi z lat 40. XVII wieku, są one darami od szwedzkiego poselstwa z czasów rozmów pokojowych podczas wojny trzydziestoletniej. Przedstawiono na nich Marcina Lutra, , , cesarza Karola V Habsburga, króla Szwecji Gustawa II Adolfa i elektora saskiego Jana Fryderyka I. Pod emporą organową zawieszono portrety posługujących w świątyni pastorów. W kościele znajduje się również epitafium zmarłej w 1726 roku królowej Zofii Doroty.
Trójmanuałowe organy zostały wykonane przez przedsiębiorstwo z Dietikon. Pierwszy etap budowy przypadł na lata 2022–2023, zainstalowano wówczas 32 głosy, a ostateczna liczba głosów ma wynosić 55. Zastąpiły one 42-głosowy instrument autorstwa z 1962 roku. Do 1945 roku w kościele znajdowały się 59-głosowe organy, wykonane w latach 1905–1906 przez warsztat braci Rohlfingów.
Na wieży kościoła zawieszone są cztery stalowe dzwony z 1955 roku. Zastąpiły one dwa dzwony zarekwirowane podczas II wojny światowej. Trzeci dzwon, który przetrwał wojnę, został w 1960 roku sprzedany parafii w Bergen an der Dumme. Dane dzwonów: +ImięWagaŚrednicaTonRok odlaniaLudwisarniaHoffnung939 kg135 cme'1955Liebe1389 kg151 cmd'Glaube1780 kg169 cmc'Golgatha3975 kg222 cmg0
Przypisy
Kategoria:Religia w Osnabrücku Kategoria:Kościoły w Dolnej Saksonii Kategoria:Świątynie luterańskie w Niemczech Kategoria:Zabytkowe kościoły w Niemczech Kategoria:Architektura gotyku w Niemczech Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Katarzyny