Eldridge Reeves Johnson (ur. 6 lutego 1867 w Wilmington, zm. 14 listopada 1945 w Moorestown) – amerykański przedsiębiorca i wynalazca, założyciel w 1901 roku w wyniku fuzji jego Consolidated Talking Machine Company i . W 1926 roku Johnson sprzedał Victor dwóm firmom bankowym za 40 milionów dolarów; w 1929 roku Victor został kupiony przez Radio Corporation of America i stał się znany jako RCA Victor.
W 1894 roku założył Eldridge R. Johnson Manufacturing Company i opracował napędzany sprężyną silnik do gramofonu Berlinera. Poprawił jakość płyt gramofonowych metodą zapisu pionowego. W 1900 roku współzałożył Consolidated Talking Machine Company wraz z .
W ciągu swojej kariery otrzymał 76 patentów na swoje wynalazki. Zdobył złoty medal za swoje produkty na Pan-American Exposition. W 1985 roku pośmiertnie otrzymał Grammy Trustees Award za znaczący wkład w dziedzinę nagrań dźwiękowych.
Jego imieniem nazwano Eldridge R. Johnson Park w Camden w New Jersey oraz Eldridge R. Johnson Foundation na Uniwersytecie Pensylwanii. W Dover w Delaware powstało Johnson Victrola Museum, aby uhonorować Johnsona i podkreślić jego osiągnięcia.
Wczesne życie i edukacja Johnson urodził się 6 lutego 1867 roku w Wilmington w Delaware, jako syn Caroline Reeves Johnson i Asy S. Johnsona. Jego matka zmarła w 1869 roku, a on został wysłany do domu ciotki i wuja w pobliżu Smyrny w Delaware. Ostatecznie wrócił do ojca po tym, jak ten ponownie się ożenił. Johnson uczęszczał do Dover Academy z nadzieją na podjęcie studiów, ale był słabym uczniem i po ukończeniu szkoły w 1882 roku w wieku piętnastu lat dyrektor Akademii powiedział mu: „Jesteś zbyt cholernie głupi, żeby iść na studia. Idź i naucz się jakiegoś fachu”. Brał lekcje inżynierii i rysunku mechanicznego w Spring Garden Institute.
Kariera W 1883 roku Johnson został terminatorem u J. Lodge & Son, warsztacie naprawy maszyn w Filadelfii. W 1888 roku zakończył terminowanie i rozpoczął pracę w Scull Machine Shop w Camden w New Jersey. Syn właściciela warsztatu zmarł nagle, a Johnson przejął obowiązki brygadzisty i kierownika. Zrezygnował z pracy w Scull Machine Shop i przez rok mieszkał w stanie Waszyngton. Uznał, że perspektywy dla młodego mechanika są większe na Wschodzie, i wrócił do Filadelfii w 1891 roku.
Eldridge R. Johnson Manufacturing Company Johnson wrócił do Scull Machine Shop i zainwestował w firmę. Przedsiębiorstwo opracowywało maszyny do introligatorstwa i zszywacze drutowe, ale borykało się z trudnościami, więc Johnson wykupił udział wspólnika i został jedynym właścicielem. W 1894 roku zmienił nazwę firmy na Eldridge R. Johnson Manufacturing Company. Jego firma wykonywała różne mniejsze zlecenia dotyczące modeli parowych i modyfikacji maszyn. Klient o nazwisku Henry Whitaker przyniósł do warsztatu Johnsona ręcznie napędzany, korbowy gramofon Berlinera i poprosił go o zaprojektowanie napędu sprężynowego. Johnson to zrobił, ale Whitaker uznał rezultat za niezadowalający i odrzucił projekt.
Johnson był zafascynowany gramofonem i dostrzegł ogromny potencjał w jego ulepszeniu. Później napisał, że „to małe urządzenie było źle zaprojektowane. Brzmiało mniej więcej jak częściowo wykształcona papuga z bólem gardła i katarem. Ale to małe, charczące urządzenie przyciągnęło moją uwagę i trzymało ją mocno. Zainteresowałem się nim tak, jak nigdy wcześniej niczym się nie interesowałem. Było dokładnie tym, czego szukałem”.
Berliner Gramophone Company zdała sobie sprawę, że potrzebuje napędu sprężynowego, aby dotrzymać kroku konkurentom. Przedstawiciele Berliner Gramophone Company zwrócili się do Johnsona z prośbą o opracowanie silnika, który odtwarzałby płyty ze stałą prędkością. Johnson zaprojektował i zbudował napędzany sprężyną silnik do gramofonu oraz ulepszył pudło rezonansowe. W 1896 roku podpisał kontrakt z Berlinerem na dostawę 200 silników do gramofonu. Johnson otrzymał patent w 1898 roku na „Gramophone and Actuating Device Therefor”.
Johnson kontynuował udoskonalanie gramofonu i współpracował z nad dalszym ulepszeniem pudła rezonansowego. Wspólnie złożyli wniosek patentowy i zgodzili się dzielić zyski ze sprzedaży po równo oraz nie sprzedawać swoich udziałów bez zgody drugiego. Johnson prowadził również badania nad poprawą jakości nagrywania płyt gramofonowych i opracował technikę ulepszenia metody zapisu bocznego do tego, co nazwał „hill and dale” lub zapisem pionowym.
Firma Zonophone również wypuściła swoją wersję gramofonu, która zdaniem Johnsona naruszała jego patent. Zonophone został również pozwany za naruszenie patentu przez Gramophone Company. Zonophone rozstrzygnął sprawę o naruszenie patentu i uzyskał zakaz sądowy przeciwko Berliner Gramophone Company, który zasadniczo uniemożliwił Johnsonowi sprzedaż gramofonów w Stanach Zjednoczonych.
Consolidated Talking Machine Company Johnson zainwestował od 50 000 do 60 000 dolarów w budowę zakładu produkcyjnego w przewidywaniu zwiększonego popytu. W sierpniu 1900 roku współzałożył Consolidated Talking Machine Company wraz z Leonem Douglassem.
Wkrótce został pozwany przez Zonophone, który próbował powiązać Johnsona z zakazem sądowym wobec Berliner Gramophone i uniemożliwić mu nazywanie swojego urządzenia gramofonem. 1 marca 1901 roku zakaz został odrzucony, ale Johnsonowi tymczasowo zakazano używania wariantów słowa „gramophone”. Chociaż decyzja ta została wkrótce uchylona Johnson zdecydował się nie nazywać swojego talking machine „gramofonem”.
Victor Talking Machine Company Victor Talking Machine Company powstała w wyniku fuzji Consolidated Talking Machine Company i Berliner Gramophone Company. Johnson pełnił funkcję prezesa, a Leon Douglass wiceprezesa. Do 1910 roku zakład produkcyjny firmy obejmował 12 kwartałów w Camden w New Jersey. Eldridge Johnson nie lubił presji wielkiego biznesu i nigdy nie zamierzał zostać magnatem przemysłowym. Już w 1901 roku zaproponował Berlinerowi cały swój interes, który jednak nie był w stanie lub nie chciał wykupić jego udziałów. W 1924 roku Johnson doznał załamania nerwowego i przez kilka miesięcy nie był w stanie podejmować żadnych decyzji dotyczących spraw Victora. Popularność radia zmniejszyła przemysł płyt gramofonowych i była jednym z kilku czynników, które doprowadziły ogromną Victor Talking Machine Company na skraj bankructwa w 1925 roku. Po tym, jak firma z powodzeniem podźwignęła się z tego kryzysu, Johnson zaczął poważnie rozważać sprzedaż Victora i przejście na emeryturę w branży fonograficznej. W 1926 roku, po latach odrzucania kilku lukratywnych ofert, Johnson sprzedał Victor Talking Machine Company za 40 milionów dolarów nowojorskiemu konsorcjum, które z kolei sprzedało Victora Radio Corporation of America (RCA) w 1929 roku.
Otrzymał 76 patentów na swoje wynalazki w ciągu swojej kariery. W 1928 roku został wybrany do American Philosophical Society. Był członkiem Academy of Natural Sciences, Art Club of Philadelphia, Pennsylvania Academy of Fine Arts, Pennsylvania Historical Society i Union League of Philadelphia.
thumb|Breidenhart Johnson zmarł w wieku 78 lat 14 listopada 1945 roku w Breidenhart, swoim domu w Moorestown Township w New Jersey, po udarze kilka dni wcześniej. Johnson został pochowany na West Laurel Hill Cemetery w Bala Cynwyd w Pensylwanii.
Życie osobiste W 1897 roku ożenił się z Elise R. Fenimore Johnson i mieli razem syna E.R. Fenimore’a Johnsona. Mieszkali w Filadelfii, a w 1903 roku przeprowadzili się do rezydencji w Merion Station w Pensylwanii. W 1919 roku rodzina przeniosła się do Moorestown w New Jersey. Miał dom letniskowy w Ventnor w New Jersey oraz dom w Pinehurst w Karolinie Północnej.
Był powiernikiem Uniwersytetu Pensylwanii i pełnił funkcję przewodniczącego muzeum Uniwersytetu Pensylwanii. Wykorzystał swój prywatny jacht Caroline II do ekspedycji archeologicznej na Wyspę Wielkanocną. Poprowadził kolejną ekspedycję do Piedras Negras w Gwatemali, aby odnaleźć brakujące głowy figur znalezionych wcześniej. Przywiózł stamtąd tron, który został przekazany muzeum Uniwersytetu Pensylwanii. Kupił oryginalny rękopis Alicja w Krainie Czarów od za 150 000 dolarów.
Dziedzictwo Johnson podarował Cooper Library i otaczający ją teren miastu Camden w New Jersey z przeznaczeniem na Eldridge R. Johnson Park.
W 1927 roku przekazał 800 000 dolarów Uniwersytetowi Pensylwanii na utworzenie Eldridge R. Johnson Foundation do badań nad fizyką medyczną.
26 lutego 1985 roku Johnson pośmiertnie otrzymał Grammy Award Trustees Award za znaczący wkład w dziedzinę nagrań dźwiękowych.
Johnson Victrola Museum zostało założone w Dover w Delaware na cześć Johnsona i zawiera fonografy, pamiątki, fotografie oraz jego nagrodę Grammy.
Patenty US496314, maszyna do zszywania drutem, 1893 US597773, maszyna do zszywania, 1898 US601198, gramofon i urządzenie napędowe do niego, 1898 US634944, maszyna do nagrywania i odtwarzania dźwięku, 1899 US650843, maszyna do nagrywania i odtwarzania dźwięku, 1900 US651076, gramofon, 1900 US655556, maszyna do nagrywania i odtwarzania dźwięku, 1900 US655557, maszyna do nagrywania i odtwarzania dźwięku, 1900 US675331, maszyna do nagrywania i odtwarzania dźwięku, 1901 US675332, maszyna do nagrywania i odtwarzania dźwięku, 1901 US681918, maszyna do prowadzenia płyt dźwiękowych, 1901 US689884, silnik sprężynowy, 1901 US689885, regulator do silników sprężynowych, 1901 US679896, pudło rezonansowe do talking machine, 1901 US781429, maszyna do nagrywania i odtwarzania dźwięku, 1905
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Amerykańscy przedsiębiorcy Kategoria:Amerykańscy wynalazcy Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilmington (Delaware)