USS Sims (DD-409) – amerykański niszczyciel, okręt wiodący typu Sims zwodowany 8 kwietnia 1939 roku w stoczni Bath Iron Works, zatopiony 7 maja 1942 roku podczas bitwy na Morzu Koralowym.

Budowa i konstrukcja Stępkę pod pierwszy okręt nowego typu położono 15 lipca 1937 roku w stoczni Bath Iron Works w Bath w stanie Maine, gdzie zwodowano go 8 kwietnia 1939 rokuRobert Sinclair: Blood on the Sea, s. 59–60. Matką chrzestną jednostki była Anne Erwin Sims – wdowa po admirale Williamie Simsie. Okręt został następnie oficjalnie przyjęty do służby w marynarce amerykańskiej 1 sierpnia 1939 roku, pod dowództwem Lieutenant Commandera W. A. Griswolda.

Okręt o wyporności standardowej 1570 ton i wyporności konstrukcyjnej 1770 ton miał 106,15 metra długości i 11 metrów szerokości; jego zanurzenie zaś wynosiło 4,06 metraNorman Friedman: U.S. Destroyers, s. 470. Wyporność pełna okrętu wynosiła 1960 ton. Jednostka napędzana była przez dwa zespoły turbin parowych o mocy 50 000 KM, napędzających dwie śruby. Konstrukcyjna prędkość maksymalna okrętu wynosiła 35 węzłów, rzeczywista prędkość maksymalna 38,75 węzła, zasięg zaś 5640 Mm przy prędkości 12 węzłów. Załoga okrętu składała się z 10 oficerów i 180 marynarzy.

Uzbrojenie podstawowe okrętu stanowiło pięć dział uniwersalnych 127 mm L/38, uzupełnianych przez cztery karabiny 12,7 mm Browning M2 oraz trzy poczwórne wyrzutnie torpedowe kalibru 533 mm oraz wyrzutnie bomb głębinowych.

Służba okrętu Operując z bazy Norfolk, w 1940 roku uczestniczył w Parolach Neutralności na Atlantyku, w Zatoce Meksykańskiej, na Karaibach oraz na wodach południowoamerykańskich. Od maja do grudnia 1941 roku uczestniczył w eskortach brytyjskich statków na Północnym AtlantykuRobert Sinclair: Blood on the Sea, s. 57–58.

7 grudnia 1941 roku „Sims” przechodził okresowy remont w Norfolk Navy Yard w Portsmouth w Wirginii, 16 grudnia natomiast wypłynął do San Diego w Kaliforni. Na Zachodnim Wybrzeżu wszedł w skład zespołu Task Force 17, utworzonego wokół lotniskowca USS „Yorktown” (CV-5). Wraz z całym zespołem udał się w kierunku Samoa w eskorcie konwoju z dostawą żołnierzy Marines, gdzie przybył 23 stycznia 1942 roku. Dwa dni później zespół uderzeniowy wypłynął celem uderzenia na znajdujące się w posiadaniu Japonii wyspy Makin, Mili i Jaluit w archipelagu Wysp Gilberta. W trakcie rajdu na Wyspy Gilberta, 28 stycznia zespół został wykryty przez samolot bombowy, który zbombardował okręt; bomby upadły jednak za rufą niszczyciela.

W tym czasie amerykańska Flota Pacyfiku prowadziła serię rajdów na pozycje japońskie, toteż działając w eskorcie „Yorktowna”, „Sims” miał następnie wziąć udział w zamierzonej operacji ataku na Wake. Wraz z TF 17 „Sims” wypłynął z Pearl Harbor 16 lutego 1942 roku, wkrótce jednak po wypłynięciu rozkazy uległy zmianie i okręt skierowano w okolice wyspy Kanton – małej wyspy na trasie lotniczej Honolulu – Nowa Kaledonia, która, jak sądzono, jest zagrożona przez JapończykówChristopher Martin: Sims I (DD-409), [online]. Operował następnie w pobliżu Nowej Kaledonii i Tonga.

Morze Koralowe W pierwszym tygodniu maja, Task Force 17 wpłynął na Morze Koralowe celem przeciwdziałania lądowaniu Japończyków w Port Moresby, gdy do zespołu „Yorktowna” dołączył USS „Lexington” (CV-2), „Sims” został odłączony od TF17 i skierowany do eskorty odesłanego od grupy uderzeniowej zbiornikowca zaopatrzeniowego USS „Neosho” (AO-23).

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Amerykańskie niszczyciele z okresu II wojny światowej Kategoria:Niszczyciele typu Sims Kategoria:Okręty zatopione podczas bitwy na Morzu Koralowym Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Koralowym Kategoria:Amerykańskie niszczyciele zatopione podczas II wojny światowej Kategoria:Okręty bitwy na Morzu Koralowym