Brevinasia janaki – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Entiminae. Endemiczny dla Południowej Afryki.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2024 roku przez Romana Borovca i Massima Meregalliego na łamach „Taxonomy”. Jako miejsce typowe wskazano Hawequas State Forest, w Prowincji Przylądkowej Zachodniej Południowej Afryki. Epitet gatunkowy nadano na cześć Jiříego Janáka, który odłowił holotyp.
Morfologia thumb|left|Okaz paratypowy. a: widok grzbietowy, b: widok boczny, c: czułek, d: przedplecze, e: pokrywy w widoku grzbietowo-bocznym, f: bok przedplecza, g: przednia goleń, h: ryjek w widoku grzbietowym, i: ryjek w widoku grzbietowo-bocznym, j: ryjek w widoku bocznym Chrząszcz o ciele długości od 1,7 do 2,2 mm. Oskórek jest ciemnobrązowy z rdzawobrązowymi prawie całymi czułkami i całymi stopami. Przylegające łuski na całym ciele są gęsto rozmieszczone i nieregularnie łezkowate.
Głowa ma szczecinki skąpo i bezładnie rozmieszczone. Ryjek ma boki w nasadowej połowie równoległe, a w dalszej zbieżne i nieco zaokrąglone, kształtem przypominając ten u B. brevicollis. Oczy są małe i nie wystają poza obrys głowy. Rowki do chowania czułków na ryjku przy patrzeniu od góry widoczne są w wierzchołkowych ⅔, a przy patrzeniu z boku są krótkie i mają grzbietową krawędź biegnącą ku górnej krawędzi oka, a dolną krawędź biegnącą ku miejscu leżącemu poniżej dolnej krawędzi oka. Pozabuławkowa część biczyka czułka jest siedmioczłonowa, a szczytowa część trzonka nabrzmiała, dorównująca szerokością buławce.
Przedplecze jest od 1,9 do 2,1 raza szersze niż dłuższe, najszersze tuż za środkiem. Na jego bokach występują tylko dwie pary krótkich guzków, z których tylne są zaokrąglone. Guzki te w zasadzie widać tylko patrząc grzbietowo-bocznie, a i wtedy trudno je dostrzec. Szczecinki na przedpleczu są takie jak na głowie. Pokrywy są owalne, od 1,2 do 1,3 raza dłuższe niż szersze, o wąskich rzędach i prawie płaskich międzyrzędach. Na każdym międzyrzędzie mieszczą się dwa lub trzy szeregi łusek, które to rozmieszczone są skąpiej niż na głowie i przedpleczu. Sterczące szczecinki na pokrywach są prawie wąsko-szpatułkowate, długie, umieszczone w jednym regularnym szeregu na każdym międzyrzędzie i tak długie jak szerokość międzyrzędu – cechę tę omawiany gatunek współdzieli w obrębie rodzaju jedynie z B. longiseta. Przednie odnóża mają prawie ścięty wierzchołek goleni.
Odwłok ma sternity skąpo porośnięte łuskami. Prącie ma lekko zaokrąglone boki oraz zaokrąglony wierzchołek z drobną, ale dobrze widoczną od spodu i z boku końcówką. W ednofallusie znajdują się dwa krótkie, V-kształtne, twarde skleryty. Ósmy sternit samicy ma prawie trójkątną płytkę. Cienkie gonokoksyty dysponują długimi i cienkimi gonostylikami. Spermateka ma równomiernie zakrzywione cornu, wyprostowany korpus, podługowato-owalne, ku górze skierowane ramię i tak szeroką jak długą, prostopadłą do ramienia i o połowę od niego krótszą szyjkę.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla ściółkę lasów.
Gatunek afrotropikalny, endemiczny dla Południowej Afryki, znany tylko z południowego zachodu Prowincji Przylądkowej Zachodniej.
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Chrząszcze Południowej Afryki Kategoria:Fauna endemiczna Południowej Afryki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2024 roku