Stanisław Franczak (ur. 1 października 1894 w Mieszkowie, zm. po 1 września 1939) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Kazimierza (ur. 1859) i Michaliny z Józiaków (ur. 1868) urodzony 1 października 1894 w Mieszkowie, w ówczesnym powiecie pleszewskim prowincji poznańskiej. Miał dziewięcioro rodzeństwa. Od 11 kwietnia 1901 do 31 marca 1909 ukończył siedem klas szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości. Następnie przez trzy lata pracował jako czeladnik murarski w Jarocinie. Na początku 1913 rozpoczął naukę w szkole budowlanej we Wrocławiu.
11 listopada 1914 został wcielony do armii niemieckiej. Do marca 1918 walczył na froncie wschodnim. 26 lipca 1915 pod Ostrołęką został ranny. Od marca do 18 listopada 1918 walczył na froncie zachodnim. Od 21 listopada 1918 do 15 marca 1919 był komendantem Milicji w Jarocinie.
1 maja 1919 wstąpił do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim i został przydzielony do 7 kompanii 8 pułku strzelców wielkopolskich, późniejszego 62 pułku piechoty. W czasie wojny z bolszewikami, w stopniu sierżanta, dowodził plutonem w 9 kompanii 62 pp. Wyróżnił się w dniach 13–15 czerwca 1920 w wypadzie za Berezynę i 8 sierpnia 1920 nad Bugiem. 25 października 1920 podchorąży Włodzimierz Dunin-Borkowski, w zastępstwie dowódcy 9 kompanii (podporucznika Stanisława Pięknego) sporządził wniosek o jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari. Wniosek został poparty przez dowódcę III batalionu, kapitana Kazimierza Szcześniaka, dowódcę 62 pp, majora Karola Dziekanowskiego i 18 stycznia 1921 przez dowódcę 15 Dywizji Piechoty, generała podporucznika Władysława Junga.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy i kontynuował służbę w 62 pp w garnizonie Bydgoszcz. 11 marca 1930 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do batalionu KOP „Sienkiewicze”. W marcu 1934, w stopniu chorążego, pełnił służbę na stanowisku dowódcy plutonu. 1 sierpnia 1939 w dowództwie baonu pełnił funkcję podoficera granicznego.
Był żonaty, miał trzech synów: Henryka (ur. 1922), Waleriana (ur. 1925) i Leszka (ur. 1927).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1201 ? 1191 – 13 maja 1921 Krzyż Walecznych dwukrotnie Brązowy Krzyż Zasługi – 1934 „za zasługi w służbie ochrony pogranicza” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka pamiątkowa 62 pułku piechoty 31 stycznia 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorążowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Jarocinem Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Podoficerowie Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Żołnierze 62 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej Kategoria:Żołnierze batalionu KOP „Sienkiewicze” Kategoria:Nieznana data śmierci