Heinz Braun, oryginalnie Heinrich Braun (ur. 10 kwietnia 1888 w Neuss, zm. 22 grudnia 1962 w Zurychu) – niemiecko-francuski polityk, prawnik i dziennikarz związany głównie z Saarą, minister sprawiedliwości w rządzie Protektoratu Saary (1947–1951, 1952–1954), z jej ramienia delegat do Zgromadzenia EWWiS.
Życiorys Brat przywódcy socjaldemokratów w Saarze . Po ukończeniu szkoły średniej w 1914 kształcił się w seminarium nauczycielskim, pomiędzy 1908 a 1914 nauczając w szkole podstawowej. W 1914 zdał eksternistycznie maturę w Wesel. Od 1915 walczył w I wojnie światowej, osiągając rangę lejtnanta rezerwy. W latach 1914–1921 studiował prawo i filologię na uniwersytetach w Bonn i Halle, uzyskując w 1924 doktorat. Praktykował następnie jako adwokat w Magdeburgu.
Wstąpił do Socjaldemokratycznej Partia Niemiec, związał się z organizacją paramilitarną Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold, której bronił wielokrotnie w sądzie i w której był członkiem władz federalnych. Został także radnym Magdeburga. W 1933 jego publikacja poświęcona stronniczemu procesowi oskarżonego o zabójstwo Żyda Rudolfa Haasa została publicznie spalona, a Brauna czasowo uwięziono i pozbawiono uprawnień zawodowych. Zbiegł do Saary, gdzie pracował dla czasopisma „Volksstimme”, w 1935 przeniósł się do Francji. Pracował początkowo jako dziennikarz, następnie jako doradca prawny biura dla imigrantów z Saary w Paryżu, a następnie Londynie. W 1940 poprzez Casablankę dotarł do Londynu, w tym samym roku został pozbawiony obywatelstwa niemieckiego. Związał się z grupą niemieckich uchodźców w Londynie, początkowo skupioną wokół . Jednocześnie w latach 1942–1945 pracował w Ministerstwie Wojny Ekonomicznej i Foreign Office.
Po zakończeniu wojny powrócił do Niemiec, w latach 1945–1946 był doradcą w ramach oskarżenia w procesach norymberskich. Wstąpił do (związanej z SPD), w latach 1946–1951 był prokuratorem generalnym Protektoratu Saary. Pomiędzy 1947 a 1955 członek jej parlamentu (początkowo w charakterze , potem landtagu), zaś pomiędzy 1949 a 1956 radny miejski Saarbrücken. Od grudnia 1947 do kwietnia 1951 i ponownie od grudnia 1952 do lipca 1954 minister sprawiedliwości Saary w ramach gabinetów . Ponadto w latach 1949–1954 kierował strukturami Unii Europejskich Federalistów w Saarze, a w latach 1952–1956 był oddelegowany z landtagu do Zgromadzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (poprzednika Parlamentu Europejskiego). Po plebiscycie wycofał się z aktywnej polityki, wyemigrował do Szwajcarii, gdzie zmarł.
Od 1920 był żonaty z nauczycielką Irene Charlotte Diehl, a od 1950 z Else David, miał syna Arno.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Bonn Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Halle Kategoria:Francuscy dziennikarze Kategoria:Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego (przed 1979) Kategoria:Ludzie związani z Magdeburgiem Kategoria:Ludzie związani z Saarbrücken Kategoria:Niemieccy adwokaci Kategoria:Niemieccy dziennikarze Kategoria:Niemieccy ministrowie rządów krajowych Kategoria:Niemieccy posłowie do landtagów Kategoria:Ludzie urodzeni w Neuss Kategoria:Ofiary represji Niemiec nazistowskich w Europie 1933–1945 Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Politycy SPD Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1962