Nagranie dźwiękowe – utrwalony zapis dźwięków w postaci analogowej lub cyfrowej, umożliwiający ich późniejsze odtworzenie. Może obejmować m.in. artystyczne wykonanie utworu, mowę, odgłosy środowiska lub inne zjawiska akustyczne.
W przypadku muzyki nagranie nie jest tożsame ani z utworem muzycznym, ani z jego wykonaniem. Utwór jest abstrakcyjnym przedmiotem wykonania, wykonanie – zdarzeniem zachodzącym w określonym czasie, natomiast nagranie – utrwaloną i możliwą do dalszego opracowania postacią materiału dźwiękowego. W najprostszym przypadku nagranie może zachowywać przebieg jednego ciągłego wykonania, jednak nagranie studyjne może być konstruowane z fragmentów wielu take’ów i śladów nagraniowych, uzupełnianych dogrywkami, samplami lub partiami generowanymi. Nie musi zatem odpowiadać żadnemu pojedynczemu wykonaniu, które odbyło się w całości.
Postać nagrania może być dalej kształtowana przez selekcję materiału, edycję, miksowanie i mastering. Po przygotowaniu do publikacji nagranie może zostać przypisane do ścieżki określonego wydawnictwa fonograficznego. Ścieżka wydawnictwa nie jest samym nagraniem, lecz oznacza jego umieszczenie w określonej pozycji danego wydawnictwa; to samo nagranie może występować na wielu wydawnictwach. Nagranie nie jest również tożsame z materialnym nośnikiem ani jego pojedynczym egzemplarzem i może być zwielokrotniane oraz zapisywane na różnych nośnikach lub w różnych plikach.
W polskim prawie pojęcie fonogramu ma wyspecjalizowane znaczenie: oznacza pierwsze utrwalenie warstwy dźwiękowej wykonania utworu albo innych zjawisk akustycznych. Sporządzenie kolejnej kopii, przeniesienie zapisu na inny rodzaj nośnika ani modyfikacja służąca poprawie jakości nie powodują powstania nowego fonogramu. Fonogram stanowi przedmiot praw pokrewnych, odrębnych od praw do utrwalonego utworu i jego wykonania, a prawo do niego przysługuje producentowi fonogramu.
Przypisy
Kategoria:Elektroakustyka