mały|Labrador (spektrolit) - Ylamma, Finlandia. Labrador – minerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy plagioklazów.

Nazwa pochodzi od półwyspu Labrador, gdzie występuje w znacznych ilościach. Opisany i nazwany w 1780 r.

Właściwości Tworzy kryształy słupkowe, tabliczkowe, występuje w postaci średnio- lub gruboziarnistych skupień. Bardzo często tworzy zbliźniaczenia. Kryształy, zawsze wrosłe rzadko odznaczają się dobrym wykształceniem. Jest kruchy, przezroczysty, często wykazuje jaskrawą, migotliwą grę barw w odcieniach niebieskich, fioletowych, złocistych, zielonych. Zjawisko to stanowi rodzaj iryzacji zwany schillerescencją, która w tym przypadku określana jest mianem labradoryzacji. Iryzacja ta to efekt interferencji związany z wielokrotnym odbiciem światła na granicach struktur domenowych.

Inkluzje – liczne, najczęściej spotyka się wrostki cyrkonu, magnetytu, ilmenitu, rutylu i hematytu. Odpowiednio ułożone, wywołują różne efekty świetlne, nadając kamieniom atrakcyjny wygląd i osobliwe zabarwienie Pleochroizm – wyraźny, zróżnicowany w zależności od barwy kamienia; najsilniejszy w kamieniach ciemno zabarwionych.

Występowanie Rozpowszechniony składnik niektórych skał magmowych, głównie labradorytów, a także skał metamorficznych. Towarzyszą mu zwykle ilmenit, ortoklaz, tytanit, kwarc oraz apatyt.

Miejsca występowania: USA – znajdują się tam dobrze wykształcone kryształy nadające się do obróbki jubilerskiej, Meksyk, Kanada – na Półwyspie Labrador, Australia, Finlandia – główne miejsce pozyskiwania niezwykle pięknych kamieni.

Polska – (jako składnik gabra) w Woliborzu i Bożkowie na Dolnym Śląsku (w postaci ziarn charakteryzujących się błękitną migotliwością).

Zastosowanie stosowany w przemyśle ceramicznym do produkcji materiałów ogniotrwałych w budownictwie jako kamień dekoracyjny i okładzinowy. kamień ozdobny powszechnie stosowany w jubilerstwie. Stosuje się wobec niego szlif kaboszonowy, jak i fasetowy. Najczęściej spotyka się okazy dochodzące do 20 ct. Najcenniejszy materiał jubilerski stanowią labradory fińskie (tzw. spectrolit fiński) dające efekt znany jako labradoryzacja lub efekt Schillera. materiał rzeźbiarski

Zobacz też skaleń, minerał

Przypisy

Bibliografia W. Szumann: „Kamienie szlachetne i ozdobne” N. Sobczak: „Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych”

Leksykon Przyrodniczy – „Minerały” Podręczny Leksykon Przyrodniczy – „Minerały i kamienie szlachetne” K. Maślankiewicz: „Kamienie szlachetne” C. Hall: „Klejnoty kamienie szlachetne i ozdobne”

A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE W-wa 1993

Kategoria:Glinokrzemiany