Kiełczyna – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Bogoria. Ma status sołectwa.
Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 757 z Opatowa do Stopnicy.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.
Współczesne części wsi Poniżej w tabeli 1 integralne części wsi Kiełczyna (0788258) z aktualnie przypisanym im numerem SIMC (zgodnym z Systemem Identyfikatorów i Nazw Miejscowości) z katalogu TERYT (Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju).
+Integralne części wsi Kiełczyna SIMC Nazwa Rodzaj 0788264 Buczyna przysiółek0788270 Gościniec przysiółek0788287 Kolonia Kiełczyna przysiółek
Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne W latach 70. XX wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Kiełczyny zawarty w tabeli 1.
Tabela 1. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznychPor. Nazwa wsi – miastaNazwy części wsi– miastaNazwy obiektów fizjograficznych– charakter obiektuI. Gromada PRZYBOROWICE Kiełczyna Buczyna Gościniec Kiełczyna-Kolonia Kiełczyna Poduchowna Senderówka Skoczylas Ujazd Kiełczyński Buczyna — pole Gościniec — pole Góry Malanowicza — las, zarośla Kiełczyna-Kolonia — pole Mokry Smug — pole, łąka Nad Zapustą — pole Senderówka — pole Skoczylas — pole, las Ujazd Kiełczyński — pole Za Kościołem — pole Zapusta — łąka Zuchowiec — łąka, pole
Historia thumb|right|Kościół w Kiełczynie, 2014 r. mały|Kościół przed 1907 O kościele w Kiełczynie pisał w XV w. Jan Długosz. Była to w owym czasie budowla drewniana. W 1861 r. kościół spłonął, a na jego miejsce wzniesiono nowy murowany.
W XIX w. Kiełczyna była wsią z folwarkiem należącą do gminy Malkowice. Znajdowała się tu także wieś Kiełczyna Poduchowna. W 1827 r. miejscowość miała 16 domów i 99 mieszkańców, zaś w 1880 r. 21 domów i 120 mieszkańców. Było tu 298 morg ziemi dworskiej i 131 włościańskiej. W tym samym czasie Kiełczyna Poduchowna liczyła 17 domów, 100 mieszkańców i 52 morgi ziemi włościańskiej.
Zabytki thumb|right|Zabytkowy cmentarz w Kiełczynie Najstarsza część cmentarza parafialnego została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.847 z 19.10.1983). Neoromański kościół pw. św. Mikołaja Biskupa wzniesiony w latach 1861-1869 na miejscu świątyni zniszczonej w pożarze 19 września 1861 r. Jest to budowla jednonawowa z czerwonej cegły, otynkowana wewnątrz i na zewnątrz. Na chórze znajdują się sześciogłosowe organy, które zakupiono w 1934 r. Zbudował je "organmistrz Jagodziński z Garbatki". Organy posiadają elektryczną dmuchawę oraz miech. Mają trzy głosy 8 stopowe: Bordun, Salicjonał, Pryncypał; dwa głosy 4 stopowe: Oktawa i Flet, oraz Mikstura, a także włącznik Tremolo. Kontuar (stół gry) umieszczony został w ten sposób, że osoba grająca siedzi przodem do ołtarza, a za plecami ma szafę organową.
Przypisy Strona gminy, sołectwa
Literatura
Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880, Tom IV, s. 39 Diecezja Sandomierska: Parafia pod wezwaniem Świętego Mikołaja Biskupa
Kategoria:Kiełczyna