Piszkowice () – wieś w Polsce w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Kłodzko; w północnej części Kotliny Kłodzkiej, na granicy Doliny Ścinawki i południowo-wschodniego krańca Wzgórz Ścinawskich, na wysokości około 295–335 m n.p.m. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.
W przeszłości do wsi należały przysiółki: Grochy (niem. Thorhäuser) Szczodrków (niem. Böhmischwinkel) Obecnie nazwy niestandaryzowane.
Nazwa Pierwotnie wieś nazywała się Pischkowitz, dopiero w 1937 roku ówczesna administracja niemiecka dokonała zmiany tej historycznej nazwy pochodzenia słowiańskiego na Pischkowitz na formę Schloßhübel.
Historia Pierwsza wzmianka o Piszkowicach pochodzi z 1340 roku i mówi o istniejącym we wsi dworze i kościele. Miejscowość niemal nieprzerwanie od 1346 roku do początku XIX wieku należała do rodziny von Haugwitzów, którzy mieli tu swoją siedzibę rodową. W XV wieku miejscowość była znana z ogrodnictwa i sadownictwa. W czasie wojny trzydziestoletniej ówczesnemu właścicielowi Piszkowic Dittrichowi von Haugwitz skonfiskowano posiadłość za sprzyjanie protestantom i przekazano dowódcy twierdzy kłodzkiej hrabiemu Adamowi Berce. W następnych latach wieś miała kilku kolejnych właścicieli, a w 1626 roku powróciła w ręce Dittricha von Haugwitza, który przyjął katolicyzm i odzyskał swoje dobra.W drugiej połowie XVII wieku zbudowano w Piszkowicach okazały barokowy pałac położony na skalnym cyplu, stąd nazwano go „kłodzkim Książem”. Bywali w nim znakomici goście między innymi: król pruski Fryderyk II Wielki i wysokiej rangi dowódcy wojskowi uczestniczący w wojnach na terenie ziemi kłodzkiej. Na początku XIX wieku w miejscowości były: dwa folwarki, wapiennik, młyn wodny, kościół i szkoła, a w parku pałacowym bażanciarnia. W roku 1819 zmarł ostatni przedstawiciel rodu Haugwitzów i majątek przeszedł na własność barona Friedricha Falkenhausena, a następnie często zmieniał właścicieli. Od roku 1879, kiedy wybudowano stację kolejową w pobliskich Bierkowicach, wieś stała się popularna wśród turystów, chętnie odwiedzających pałac. Po 1945 roku zabudowania folwarczne przejął PGR, a w pałacu urządzono szkołę. W 2015 roku pałac został kupiony przez osobę prywatną i obecnie (2017) trwa w nim remont.
Właściciele
Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są obiekty: kościół św. Jana Chrzciciela, parafialny, wzmiankowany w 1384 r., przebudowany w XVIII i XIX wieku, zespół pałacowy, przebudowany w 1722 r., z XVIII–XIX w., w skład którego wchodzą: pałac park zespół dworski (młyński, folwarczny), obecnie nr 59, w skład którego wchodzą dwór, z XVI/XVII w. spichrz murowany, 3-kondygnacyjny z 1839 r. młyn, z 1838 r.
Przypisy GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1994,
Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Słownik geografii turystycznej Sudetów, Tom 15, pod red. Marka Staffy, Wydawn. I-BiS, Wrocław 1994, , ss. 334–340