thumb|150px|Kształt orbitalu wiążącego 1sσ cząsteczki H2 thumb|150px| Kształt orbitalu antywiążącego 1sσ* cząsteczki H2 Orbital molekularny (inaczej: cząsteczkowy, skrót: MO) – funkcja opisująca stan elektronu w cząsteczce, w ramach teorii orbitali molekularnych (ang. molecular orbital theory). Zwykle przedstawia się go jako kombinację orbitali atomowych – „zwykłych” bądź zhybrydyzowanych.
Orbitale molekularne dzieli się głównie na: zlokalizowane, np. H–O w wodzie zdelokalizowane, np. w cząsteczce benzenu Jednakże każdą funkcję falową elektronów w cząsteczce można przedstawić jako wyznacznik Slatera orbitali totalnie zdelokalizowanych lub całkiem zlokalizowanych.
Zarówno jedne, jak i drugie mogą być: wiążące (stabilizują cząsteczkę) antywiążące (destablilizują cząsteczkę, są oznaczane gwiazdką [*]) niewiążące (są obojętne przy oznaczaniu trwałości cząsteczki)
Przykłady orbitali molekularnych: σs-s – wszystkie MO utworzone z orbitali s to wiązania σ σs-p – wiązanie powstałe przez czołowe nakładanie się orbitali s i p σs-sp3 – wiązanie pomiędzy orbitalem s a hybrydą sp3, jak np. w metanie πp-p – wiązanie π może występować tylko z orbitalami innymi niż s, czyli p, d i f. πp-p* antywiążący orbital π δ – orbital powstały przez boczne nakładanie się dwóch orbitali d, lub orbitalu d z orbitalem π*, posiada dokładnie dwie płaszczyzny węzłowe zawierające oś wiązania φ – orbital powstały przez boczne nakładanie się dwóch orbitali f
W wiązaniu σ występuje czołowe nakładanie się orbitali, a w wiązaniach π, δ i φ – boczne.
Kategoria:Wiązania chemiczne Kategoria:Chemia kwantowa