Uciechowice (, niem. Auchwitz) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Branice, przy granicy z Czechami.
Leży na terenie Nadleśnictwa Prudnik (obręb Prudnik).
Nazwa Uciechowice w roku 1285 zanotowano w łacińskim dokumencie jako Uchechowitz, a w 1377 r. w słowiańskiej formie Uczichowicz. W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod obecną, polską nazwą Uciechowice oraz nazwą zgermanizowaną Auchwitz.
Spis geograficzno-topograficzny miejscowości leżących w Prusach z 1835 roku, którego autorem jest J.E. Muller notuje obecnie używaną, polską nazwę miejscowości Uciechowice oraz niemiecką Auchwitz.
Historia Historycznie miejscowość leży na tzw. polskich Morawach, czyli na obszarze dawnej diecezji ołomunieckiej. Po raz pierwszy wzmiankowane zostały w 1285 roku jako Uchechowitz, kiedy należało do czeskiego księstwa opawskiego w 1269 wydzielonego z Margrabstwa Moraw, jednak od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska.
Najprawdopodobniej były dobrem kameralnym księcia opawskiego, a w roku 1365 księcia karniowskiego. Liechtensteinowie rozpoczęli tam panowanie w 1622 roku. Grunty sprzedane zostały w roku 1640 przez księcia Karola Euzebiusza Liechtensteina tamtejszym mieszkańcom. Pańszczyzna na rzecz księcia jednak pozostała. Po wojnach śląskich znalazła się w granicach Prus i powiatu głubczyckiego.
W ręce barona de Brix Uciechowice przeszły w roku 1770, dwadzieścia lat później (1790 r.) wdowa po baronie sprzedała je hrabiemu Siedlnickiemu. Następnym właścicielem (w roku 1839) był hrabia Oppersdorf, którego żoną została córka hrabiego Siedlnickiego i w wianie wniosła majątek. Grunty gminy obejmowały 265 ha. W 1783 r. było tam 9 chłopów, 6 małorolnych i 27 chałupnych, a ogólna liczba mieszkańców wynosiła 122 osoby. W roku 1855 było ich już 313, a po włączeniu do Uciechowic „Dworu Stosz” z Gródczan (1865 r.) znowu ich przybyło i dodatkowo powstało 8 gospodarstw małorolnych.
Od pocz. XIX w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono pług zwrócony w prawo, nad nim dwa ptaki w locie.
Wieś należała do parafii Pilszcz. Nie było w niej kościoła, a jedynie od 1777 roku, usytuowana w środku, kaplica z dzwonnicą, w której nabożeństwa księża odprawiali tylko kilka razy w roku.
W Uciechowicach początkowo także nie było szkoły. Uczniowie uczęszczali do Turkowa. Wybudowano ją dopiero w roku 1860, a w następnych latach rozbudowywano i wydzierżawiono 0,25 ha gruntu na boisko szkolne oraz 1,23 ha „do dyspozycji nauczyciela”. Wspomagano też ubogie dzieci, środki na ten cel pochodziły z oprocentowanej fundacji 150 marek proboszcza i radcy Ullricha z Pilszcza.
Była zamieszkała przez tzw. Morawców. W 1910 88% mieszkańców posługiwało się czeskimi gwarami laskimi. Do głosowania podczas plebiscytu na Górnym Śląsku uprawnione były w Uciechowicach 203 osoby, z czego 161, ok. 79,3%, stanowili mieszkańcy (w tym 157, ok. 77,3% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 199 głosów (ok. 98,0% uprawnionych), w tym 198 (ok. 99,5%) ważnych i za Niemcami, a za Polską 0 osób.
W granicach Polski od końca II wojny światowej. Po drugiej wojnie światowej Morawców uznano za ludność polską i pozwolono im pozostać. Po 1956 nastąpiła fala emigracji do Niemiec. W latach 1975–1998 miejscowość należała do ówczesnego województwa opolskiego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Branice (gmina)