Worowo (niem. Wurow1947, Wurow-Worowo, worowski MPol XXVI nr 37.) – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Łobez, przy linii kolejowej 202 Gdańsk-Stargard, ze stacją Worowo.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.

Położenie geograficzne Wieś położona jest na Pomorzu Zachodnim, niedaleko rzeki Regi, około dwudziestu kilometrów na południowy wschód od miasta Resko, osiem kilometrów na północny wschód od centrum miasta Łobez i pięć kilometrów na północny wschód od wsi Grabowo.

Opis wsi Stara wieś zlokalizowana jest na wzniesieniu nad Regą. Wzmiankowana w dokumentach z XVII w. jako część latyfundiów Borcków. Majątek rycerski wraca w ręce Borcków w XX w. i pozostaje ich własnością do 1945 r. Zachowany jest układ owalnicy z dużym, wydłużonym, zabudowanym nawsiem. Stacja kolejowa Worowo oddalona jest o 1,5 km (bezpośrednio przy wsi Prusinowo).

W centrum Worowa usytuowany jest kościół ryglowy, wzniesiony przez Franciszka Henryka Borcka w 1707 r. W końcu XIX w. rozbudowany został o dwie usytuowane przeciwległe przybudówki otwarte do wnętrza świątyni. Obecnie wykorzystywane są na ołtarze boczne i empory. Budowla została odnowiona i przebudowana w 1977 r., dzięki ofiarności mieszkańców wsi. Świątynia orientowana, przykryta stromym dachem. Drewniana wieża wyrasta z korpusu. Obecnie zachowana jest tylko jej dolna część, przykryta płaskim dachem. Kościół poświęcony w 1946 r. pw. Imienia Maryi. Początkowo należał do parafii Łobez, obecnie filia parafii w Bełcznie. Przy kościele znajduje się cmentarz komunalny, dawniej ewangelicki. Pierwsze pochówki pochodzą z początku XIX w.

Kilometr od zabudowań wsi znajduje się charakterystyczny wiadukt kolejowy. Dwuprzęsłowa budowla wzniesiona w 1891 r., nawiązuje stylem do akweduktów rzymskich.

Historia Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z roku 1426 i miała ona wtedy nazwę Worow. Majątek Wurow był dawniej starym pomorskim lennem rodziny Borcke, od dawna zakorzenionym na Pomorzu Zachodnim, którego właścicielem był major Leopold von Borck około 1782 rokuWorowo, [dostęp 2025-10-05].. Tablica wasali z 1804 roku wymienia szambelana Philipa Ludwiga Christopha Augusta von Borcke jako właściciela WorowaBorcke, [dostęp 2025-10-05].. Po tym, jak majątek został wystawiony na sprzedaż w 1815 roku z powodu nadmiernego zadłużenia właściciela, w następnym okresie nastąpiło kilka zmian własnościowychWorowo, [dostęp 2025-10-05].. W 1884 roku właściciel majątku Klug był właścicielem 760-hektarowego dworu z cegielnią, który był własnością jego rodziny jeszcze w 1896 roku. 1 kwietnia 1927 roku majątek Wurow miał powierzchnię 784 hektarów, a 16 czerwca 1925 roku powiat majątkowy liczył 287 mieszkańcówWorowo, [dostęp 2025-10-05].. Powiat gminy wiejskiej Wurow miał około 1930 roku powierzchnię 11,4 km². W gminie znajdowało się łącznie 49 zamieszkałych domów w dwunastu różnych osiedlach: Augustenhof, Bahnhof Wurow, Freischulzenberg, Heinrichsruh, Hermannshöh, Karolinenhof, Vorwerk Dorotheenhof, Vorwerk Emilienhof, Vorwerk Helenenhof, Vorwerk Huldashof, Wurow, Ziegelei. Od 1945 wieś znajduje się w Polsce, a od 1947 ma polską nazwę Worowo.

Demografia Liczba mieszkańców w różnych latach: Rok – Mieszkańcy 1818 – 131 1825 – 131 1852 – 391 1864 – 404 1867 – 411 1871 – 356 1885 – 407 1910 – 394 1925 – 434 1933 – 371 1939 – 353 2021 – 239 z czego 45,2% mieszkańców stanowią kobiety, a 54,8% ludności to mężczyźniDemografia, [dostęp 2025-10-05]..

Zobacz też Worów, Stare Worowo, Nowe Worowo

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Worowo (wieś w województwie zachodniopomorskim)