Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 oraz zakończeniu działań wojennych w 1920 uległy zmianie granice diecezji Kościoła rzymskokatolickiego. Na terytorium Polski w całości znalazły się metropolie: warszawska i lwowska oraz część poznańskiej, gnieźnieńskiej i mohylewskiej, w tym 5 archidiecezji (2 z nich połączone w unii personalnej), 12 diecezji i części 3 kolejnych diecezji.

W 1918 podział przedstawiał się następująco: metropolia warszawska archidiecezja warszawska diecezja augustowska (sejneńska) diecezja kielecka diecezja kujawsko-kaliska diecezja lubelska diecezja płocka diecezja podlaska diecezja sandomierska

metropolia lwowska archidiecezja lwowska diecezja przemyska diecezja tarnowska

metropolie poznańska i gnieźnieńska w unii personalnej aeque principaliter archidiecezja gnieźnieńska archidiecezja poznańska diecezja chełmińska

część metropolii mohylewskiej diecezja łucka diecezja wileńska część diecezji mińskiej

diecezja krakowska część diecezji wrocławskiej (Górny Śląsk i Śląsk Cieszyński) część diecezji żmudzkiej (okręg brasławski) część diecezji spiskiej (Spisz i Orawa)

Ponadto część diecezji znalazła się w granicach innych państw: z archidiecezji lwowskiej Bukowina w Rumunii część diecezji wileńskiej na Litwie część diecezji łuckiej w Radzieckiej Ukrainie część diecezji chełmińskiej oraz archidiecezji poznańskiej i archidiecezji gnieźnieńskiej w Wolnym Mieście Gdańsk i Niemczech.

Jeszcze w 1918 papież Benedykt XV przywrócił diecezję podlaską z siedzibą w Janowie Podlaskim, mińską (w Mińsku) oraz kamieniecką (w Kamieńcu Podolskim). W 1920 utworzył kolejną diecezję – łódzką. Diecezja krakowska pozostawała niezależna. W 1923 Pius XI bullą Pro rectius et utilius przeniósł stolice diecezji podlaskiej z Janowa do Siedlec.

Podział w latach 1925-1939 20 lutego 1924 arcybiskup lwowski złożył episkopatowi projekt założenia nowej metropolii w Krakowie. Nowa metropolia została zatwierdzona przez episkopat w sierpniu tego roku. Natomiast metropolia wileńska została powołana bullą papieża Piusa XI Vixdum Poloniae unitas z 28 października 1925

Ostatecznie po ratyfikowaniu konkordatu oraz wydaniu bulli, Kościół rzymskokatolicki w Polsce składał się z 5 metropolii, tzn.:

metropolia warszawska archidiecezja warszawska diecezja lubelska diecezja łódzka diecezja płocka diecezja podlaska diecezja sandomierska

metropolia lwowska archidiecezja lwowska diecezja łucka diecezja przemyska

metropolie poznańska i gnieźnieńska w unii personalnej aeque principaliter archidiecezja gnieźnieńska archidiecezja poznańska diecezja chełmińska diecezja włocławska

metropolia wileńska archidiecezja wileńska diecezja łomżyńska diecezja pińska

metropolia krakowska archidiecezja krakowska diecezja częstochowska diecezja kielecka diecezja śląska diecezja tarnowska

Zobacz też

Podział administracyjny Kościoła katolickiego w Polsce Podział administracyjny Kościoła katolickiego w Polsce (XVI w.) Podział administracyjny Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce (1772) Podział administracyjny Kościoła rzymskokatolickiego na ziemiach polskich (1795–1815) Podział administracyjny Kościoła katolickiego w Królestwie Polskim (1815–1918) Podział administracyjny Kościoła greckokatolickiego w Polsce (1918–1939) Podział administracyjny Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce (1944–1989)

Kategoria:Kościół katolicki w II Rzeczypospolitej