Arrows, Arrows Grand Prix International – brytyjski zespół i konstruktor Formuły 1, aktywny w wyścigach Grand Prix w sezonach 1978–1990 i 1997–2002. W sezonach 1991–1996 stajnia startowała pod nazwą Footwork.
Zespół wystartował w 291 wyścigach, w których zdobył 142 punkty. Największym sukcesem brytyjskiego zespołu było pięciokrotne zajęcie drugiego miejsca – ostatni raz taka sytuacja miała miejsce podczas Grand Prix Węgier 1997, gdy na drugiej pozycji dojechał Damon Hill. Najlepszy występ ekipa zanotowała w sezonie 1988, w którym Arrows zajął piąte miejsce.
Historia Początki Arrows Grand Prix International został założony w listopadzie 1977 roku przez Alana Reesa, Jackie Olivera, Dave’a Wassa i Tony’ego Southgate'a, członków zespołu Shadow i włoskiego finansistę Franco Ambrosio. Nazwa stajni wzięła się od pierwszych liter nazwisk założycieli. Zespół z siedzibą w Milton Keynes postanowił zbudować swój pierwszy samochód w 53 dni, natomiast w trzy miesiące po powstaniu ekipy wzięli udział w drugim wyścigu sezonu 1978, Grand Prix Brazylii.
Początkowo kierowcami Arrowsa w ich pierwszym sezonie mieli być Gunnar Nilsson i Riccardo Patrese, jednak wkrótce potem u szwedzkiego kierowcy zdiagnozowano raka jądra. Ostatecznie miejscego szwedzkiego kierowcy zajął Rolf Stommelen.
Niedługo po starcie Franco Ambrosio trafił do więzienia za nieprawidłowości finansowe. Później stajnia została pozwana przez Shadow, ponieważ zespół z Northampton twierdził, że model Arrows FA1 podobny jest do samochodu Shadow DN9. Zespół, wiedząc że przegra proces sądowy, postanowił opracować projekt nowego samochodu. Wysoki Sąd Sprawiedliwości orzekł, że Arrows nielegalnie posiadał i stosował modele DN9, ponadto 40% części obu samochodów były identyczne. Model A1 powstał w 52 dni i został pokazany prasie trzy dni po wyroku.
Arrows Grand Prix International 1978–1981: Pierwsze lata zespołu thumb|left|175px|Riccardo Patrese (Arrows FA1) podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii 1978 Pierwsze punkty dla zespołu zdobył Patrese podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód, zajmując szóste miejsce. Włoch prowadził w wyścigu o Grand Prix Południowej Afryki, jednak na drodze stanęła awaria silnika. W Grand Prix Szwecji zajął on drugie miejsce, przegrywając tylko z Niki Laudą. Kilka wyścigów później, podczas Grand Prix Włoch, Patrese uczestniczył w karambolu na starcie do wyścigu, w którym śmierć poniósł Ronnie Peterson. Włoski kierowca został oskarżony o spowodowanie wypadku, otrzymując zawieszenie na wyścig o Grand Prix Stanów Zjednoczonych. Arrows zakończył debiutancki sezon na dziewiątej pozycji z jedenastoma punktami.
Przed sezonem 1979 Stommelen został zastąpiony przez Jochena Massa. Podczas Grand Prix Monako, Niemiec awansował w trakcie wyścigu na trzecie miejsce, jednak problemy z hamulcami spowodowały, że kierowca spadł ostatecznie na szóste miejsce. Od Grand Prix Francji, ekipa używała samochodu A2, posiadający efekt przyziemienia
Sezon jest nieco gorszy niż poprzedni, gdyż czterokrotnie kierowcy punktowali w wyścigach, a pięć punktów zebranych przez Włocha i Niemca dały w rezultacie dziewiąte miejsce, zdobywając łącznie pięć punktów.
Jochen Mass i Riccardo Patrese stanowili skład zespołu także w sezonie 1980. Niemiec podczas treningu do Grand Prix Austrii doznał kontuzji i na dwa wyścigi został zastąpiony przez Mike’a Thackwella (w Holandii) i Manfreda Winkelhocka (we Włoszech). Żaden z tych kierowców nie zakwalifikował się do wyścigu. Samochód okazał się konkurencyjny, a kierowcy zespołu łącznie zgromadzili jedenaście punktów i Arrows zakończył zmagania na siódmej pozycji.
Do sezonu 1981 zespół przystąpił z nowymi oponami oraz kierowcą. Nowym dostawcą został Michelin, którego po Grand Prix Francji zastąpiło Pirelli. Nowym partnerem zespołowym Riccardo Patrese został Siegfried Stohr, mający wsparcie firm Beta Tools i Ragno. W dwóch ostatnich wyścigach sezonu Włoch został zastąpiony przez Jacques’a Villeneuve’a, który się nie kwalifikował do obu tych rund. Patrese zdobywa trzecie miejsce w Grand Prix Brazylii i drugie w Grand Prix San Marino, ponadto zdobywa pole position do Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód 1981, które było jedynym w historii zespołu. Zespół z dziesięcioma punktami znalazł się na ósmym miejscu.
1982–1990: Rozwój, silnik turbodoładowany, umiarkowany sukces thumb|right|175px|Arrows A4 (1982) Pod koniec sezonu 1981 Patrese opuścił zespół i przeniósł się do Brabhama. Nowymi kierowcami na sezon 1982 zostają Marc Surer i Mauro Baldi. Podczas testów przedsezonowych szwajcarski kierowca doznał kontuzji – jego miejsce miał zająć Patrick Tambay. Francuz jednak zmienił zdanie i odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął Brian Henton. Brytyjczyk zakwalifikował się tylko do jednego wyścigu, którego nie ukończył z powodu poślizgu. Surer zdobył pierwsze punkty dla ekipy podczas Grand Prix Kanady, dojeżdżając jako piąty. W sumie, Arrows zdobywa pięć punktów, co daje dziesiąte miejsce.
Przed sezonem 1983 Ragno i Nordica kończą sponsorowanie ekipy. Surer pozostał w zespole, zaś Baldi został kierowcą Alfy Romeo. Jego miejsce zajął Chico Serra, choć w kilku wyścigach zastępowali go Alan Jones (w Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód) i Thierry Boutsen (od Grand Prix Belgii do końca sezonu), który posiadał wsparcie Diners Club. Arrows postanowił też powrócić do opon Goodyear. Zespół w całym sezonie zebrał cztery punkty, zdobyte przez Marka Surera, kończąc sezon na dziesiątym miejscu. thumb|left|175px|Thierry Boutsen (Arrows A7) podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych 1984 Surer i Boutsen kontynuowali jazdę dla Arrowsa w sezonie 1984. Nordica ponownie sponsoruje ekipę, dodatkowo zespół przekonuje markę papierosową Barclay do sponsorowania. Postanowiono także w trakcie sezonu na zmianę jednostek napędowych z Forda na turbodoładowane silniki BMW. Zarówno w samochodach z amerykańskimi jak i z niemieckimi silnikami Arrows zdobył trzy punkty co sklasyfikowało ich na dziesiątej i jedenastej pozycji.
Po sezonie Surer odszedł do Brabhama, a jego miejsce zajął Gerhard Berger. W sezonie 1985, Arrows skonstruował model A8, który był pierwszym samochodem brytyjskiej stajni wyprodukowanym z włókna węglowego. Boutsen dojeżdża do mety w wyścigu o Grand Prix San Marino na trzeciej pozycji, jednak po zakończeniu eliminacji zdyskwalifikowany został Alain Prost, przez co Belg awansował na drugie miejsce, zapewniając Arrowsowi pierwsze podium od 1981. Z czternastoma punktami zespół zajął ósme miejsce w mistrzostwach świata konstruktorów.
Przed sezonem 1986 Gerhard Berger odszedł do ekipy Benetton. Do kokpitu Arrowsa powrócił Mark Surer. Po rundzie w Belgii, Szwajcar wziął udział w wypadku podczas Rajdu Hesji, podczas którego zginął jego pilot Michel Wyder. Surer wycofał się ze startów, a jego miejsce zajął Christian Danner. Niemiec zdobywa w Austrii zdobył swój pierwszy punkt, co jest ostatecznie jedynym dorobkiem ekipy w sezonie, co daje ostatecznie dziesiąte miejsce. W trakcie sezonu, Wass opuścił ekipę, wobec czego zatrudniono Rossa Brawna i siedmiu członków ekipy Haas Lola.
W sezonie 1987 Arrows jeździł już bez wsparcia marki Barclay. Ponadto BMW ograniczyło dostawę jednostek wyłącznie dla Brabhama. Jackie Oliver przekonał firmę United States Fidelity & Guaranty do sponsorowania zespołu. Jedną ze spółek zależnych od USF&G była firma Megatron kierowana przez Johna Schmidta. Schmidt przekonał firmę ubezpieczeniową do zakupu starych czterocylindrowych silników BMW, które były ukryte pod nazwą Megatron. Zmieniono skład kierowców – nowymi reprezentantami Arrowsa zostali Eddie Cheever i Derek Warwick. Sezon był lepszy niż poprzedni – sześciokrotnie kierowcy punktowali w wyścigach a najlepszym z nich był Cheever, który dwukrotnie kończył wyścigi na czwartej pozycji. Arrows łącznie zdobył jedenaście punktów co pozwoliło na zajęcie szóstego miejsca w klasyfikacji konstruktorów.
Na sezon 1988 zachowano dotychczasowy skład kierowców. Rok ten był dla Arrowsa bardzo dobry – zarówno Cheever jak i Warwick często punktowali, w dodatku Amerykanin we Włoszech znalazł się na trzecim stopniu podium. Stajnia zdobyła 23 punkty i zajęła piąte miejsce, mając tyle samo punktów co czwarty Lotus.
Eddie Cheever i Derek Warwick kontynuowali współpracę z Arrowsem w sezonie 1989. Rok ten przyniósł zakaz używania silników turbodoładowanych na rzecz jednostek wolnossących, wobec czego Arrows wraca do korzystania z silników Ford. Amerykanin w swoim domowym wyścigu zajął trzecie miejsce ulegając tylko Alainowi Prostowi i Riccardo Patrese. Podczas Grand Prix Francji, Martin Donnelly zastąpił Dereka Warwicka. Trzynaście punktów dał zespołowi siódme miejsce.
W sezonie 1990 zespół zmienia skład kierowców – Eddie Cheeever wrócił do serii CART a Derek Warwick został partnerem zespołowym Martina Donnelly’ego w Lotusie. Nowymi kierowcami stajni zostali Michele Alboreto i Bernd Schneider, którego po inauguracyjnym wyścigu zastąpił Alex Caffi, który w Monako zdobył jedyne dwa punkty dla zespołu. Ta zdobycz pozwoliła stajni na zajęcie dziewiątej pozycji w klasyfikacji konstruktorów. Był to ostatni sezon pod dotychczasową nazwą.
Footwork
thumb|left|195px|Footwork A11C W listopadzie 1989 Wataru Ohashi, prezydent firmy logistycznej Footwork Express Co. Ltd. zaczął inwestować w zespół, a logo Footworka pojawiło się na samochodach. Ohashi został właścicielem ekipy, natomiast Jackie Oliver i Alan Rees zachowali kierownicze stanowiska w ekipie. Zespół przemiano na Footwork.
Kierowcami zespołu w sezonie 1991 byli dotychczasowi kierowcy Arrowsa – Michele Alboreto i Alex Caffi. Po Grand Prix Monako, Caffi w wyniku wypadku drogowego odniósł kontuzję i został zastąpiony przez Stefana Johanssona w kilku wyścigach. Sezon był kompletną katastrofą – początkowo korzystano z silnika Porsche 3512, jednak kierowcy często nie potrafili przejść kwalifikacji, a jeżeli się kwalifikowali to głównie nie kończyli wyścigów. Po Grand Prix Meksyku zmieniono dostawcę silników na Ford. Ta zmiana jednak nie pomogła zespołowi i cały sezon zakończyli z zerowym dorobkiem punktowym.
Na sezon 1992 zmieniono dostawcę jednostek napędowych i drugiego kierowcę. Silniki Forda zostały zastąpione przez jednostki Mugen-Honda, a Alexa Caffiego w zespole zastąpił Aguri Suzuki. Japończyk dwukrotnie nie przeszedł kwalifikacji, a poza tym brytyjski zespół zaczął punktować – łącznie Footwork zebrał sześć punktów, które zdobył Alboreto i ekipa ukończyła rok na siódmym miejscu. thumb|right|195px|Derek Warwick (Footwork FA14) podczas treningu do Grand Prix Wielkiej Brytanii 1993
Po sezonie Michele Alboreto odszedł do zespołu BMS Scuderia Italia, a na sezon 1993 do zespołu powraca Derek Warwick. Brytyjczyk był jedynym kierowcą zespołu, który zdobywał punkty dla nich – cztery punkty sklasyfikowały stajnię na dziewiątej pozycji. Ponadto Ohashi, zmuszony przez swoich udziałowców, musiał zaprzestać inwestowania w zespół
Zarówno Warwick jak i Suzuki odeszli z zespołu przed sezonem 1994. Nowymi kierowcami brytyjskiej ekipy zostali Christian Fittipaldi i Gianni Morbidelli, natomiast Footwork powrócił do silników Ford. Sezon jest nieco lepszy – kierowcy zebrali dziewięć punktów i zajęli dziewiąte miejsce. Pod koniec roku, Oliver i Rees odkupują udziały od Ohashiego.
Do sezonu 1995 zespół przystępował z nowymi silnikami i drugim kierowcą. Jednostki napędowe Forda zostały zastąpione przez silniki Hart, natomiast Christiana Fittipaldiego, który odszedł do serii CART zastąpił Taki Inoue. Po Grand Prix Francji, Morbidelli zostaje zastąpiony przez swojego rodaka, Massimiliano Papisa, który wniósł duży budżet do zespołu. Papis nie osiągał jednak zadowalających wyników i po Grand Prix Europy oddał swoje miejsce Morbidelliemu. Włoch w ostatnim wyścigu dojeżdża na trzeciej pozycji, za Damonem Hillem i Olivierem Panisem. Było to pierwsze i jedyne podium Footworka w historii startów. Pięć punktów pozwoliło na zajęcie ósmej pozycji