Rutyna, rutozyd () – organiczny związek chemiczny z grupy glikozydów flawonoidowych. Naturalny związek pochodzenia roślinnego, pozyskiwany z kwiatów perełkowca japońskiego () i z ziela gryki (). Po raz pierwszy rutyna została wyizolowana z ziela ruty zwyczajnej (stąd nazwa). Jest czasami błędnie nazywana witaminą P.
Właściwości Wykazuje właściwości antyoksydacyjne. Niweluje szkodliwe działanie wysoce reaktywnych rodników. Spowalnia utlenianie witaminy C (przedłuża tym samym jej działanie). Ponadto ma właściwości uszczelniające naczynia, przeciwzakrzepowe i przeciwwysiękowe. Wzmacnia naczynia włosowate.
Wykazuje też działanie przeciwzapalne, choć jest to przedmiotem kontrowersji.
Zastosowanie medyczne Rutyna zalecana jest w chorobach żył i zaburzeniach mikrokrążenia. Ponadto stosowana jest także w zapobieganiu i leczeniu przeziębienia oraz grypy, jednak wytyczne Narodowego Programu Ochrony Antybiotyków nie zalecają jej używania w takich stanach chorobowych.
W preparatach zazwyczaj występuje w połączeniu z witaminą C, występuje także w suplementach diety.
W lecznictwie stosowane są też półsyntetyczne pochodne rutyny – okserutyny, o podobnym działaniu, lecz lepszej przyswajalności. Zawierają one rutynę modyfikowaną różną liczbą grup hydroksyetylowych.
Przykładowe rośliny zawierające rutynę aronia czarna berberys pospolity bez czarny dziurawiec zwyczajny eukaliptus (liść) fiołek trójbarwny gryka (ziele) kapary cierniste mięta pieprzowa perełkowiec japoński (ziele) podbiał pospolity rozchodnik ostry ruta (ziele) szczaw szczawik zajęczy (90–120 mg /100 g świeżego surowca) wyka (ziele)
Przypisy
Kategoria:Flawonole Kategoria:Glikozydy flawonoidowe Kategoria:Polifenole