thumb|Amunicja .357 Magnum Amunicja rewolwerowa – rodzaj amunicji zespolonej przeznaczonej do zasilania rewolwerów.
Pierwsze naboje zespolone wprowadzono w rewolwerach systemu Lefaucheux w 1853. Późniejsze naboje rewolwerowe mają już centralnie umieszczoną spłonkę w dnie łuski.
Łuski amunicji rewolwerowej z kryzą wystającą nie posiadają szyjki i mają jednakową średnicę na całej długości. Nietypowym nabojem był nabój 7,62 mm Nagant, w którym pocisk był w całości schowany w łusce.
Kaliber większości nabojów rewolwerowych, popularnych zwłaszcza na rynkach anglosaskich, tradycyjnie określa się w setnych lub tysięcznych częściach cala: .32 Smith & Wesson – 8,13 mm (w rzeczywistości 7,93 mm) .357 Magnum – 9,07 mm .38 Short Colt .38 Long Colt - wprowadzony w 1875 roku .38-40 Winchester - pomimo iż amunicja była przeznaczona do strzelb była także stosowana w pistoletach .38 S&W (inne nazwy: .38 S&W Short, 9×20mmR, .38 Colt NP, .38/200) - pomimo podobnej nazwy nie jest zamienny z .38 Special .38 Special – 9,65 mm (w rzeczywistości 9,07 mm) .41 Magnum – 10,4 mm .44 Magnum – 11,2 mm (w rzeczywistości 10,9 mm) .45 Colt Long – 11,43 mm .454 Casull – 11,43 mm .500 S&W Magnum - 12,7 mm
Niektóre pistolety strzelają również amunicją rewolwerową, zwłaszcza silnym nabojem .357 Magnum.
Istnieją też rewolwery używające amunicji pistoletowej. Naboje pistoletowe, nie posiadające wystającej kryzy wymagają użycia dwóch blaszanych klipsów w kształcie półksiężyca. Klipsy te wchodzą w rowki łuski przeznaczone dla pazura wyciągu i ustalają położenie naboju w bębnie rewolweru.
Zobacz też amunicja pistoletowa amunicja pośrednia amunicja karabinowa
Bibliografia "Firearms Fact Book" wyd. National Rifle Association of America 1993