Ostap Dłuski, ur. jako Adolf Langer, pseud. Jerzy, Czornyj, Malwin (ur. 31 października 1892 w Buczaczu, zm. 12 lutego 1964 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, od 1918 w Komunistycznej Partii Austrii, w latach 1926–1927 i 1934–1938 członek Sekretariatu Krajowego KC Komunistycznej Partii Polski, członek Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju w 1949, poseł na Sejm PRL. Budowniczy Polski Ludowej, laureat Leninowskiej Nagrody Pokoju.

Życiorys Syn Joachima. Po ukończeniu gimnazjum w 1912 studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie ukończył filozofię. Od 1916 działacz lewego skrzydła Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Austrii. W 1918 był współzałożycielem Komunistycznej Partii Austrii, następnie kierownikiem jej sekcji polskiej. W latach 1917–1918 w armii austriackiej. Współtwórca Komunistycznej Partii Galicji Wschodniej. Od początku 1921 roku współredagował w Wiedniu pismo komunistyczne „Świt”Andrzej Friszke, Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921–1926, Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 80.. Sądzony w procesie świętojurskim, uniewinniony. Jeden z liderów Związku Proletariatu Miast i Wsi (organizacja fasadowa Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy i Komunistycznej Partii Polski i członek jej sekretariatu krajowego w latach 1926–1927). Był redaktorem wydawanego we Lwowie partyjnego pisma „Trybuna Robotnicza”Andrzej Friszke, Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921–1926, Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 83.. Podczas walk frakcyjnych w KPP zwolennik „większości”Teodora Feder, Adolf Warski, Książka i Wiedza 1986, s. 302.. Zagrożony aresztowaniem w 1929 wyjechał do ZSRR, gdzie w 1930 wstąpił do Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) i brał udział w VI i VII Kongresie Kominternu. W 1934 wrócił do kraju i został kierownikiem Centralnej Redakcji KPP i Sekretariatu Krajowego Komitetu Centralnego KPP. Od 1936 w Paryżu, działał w polskich grupach Francuskiej Partii Komunistycznej. Został umieszczony w Sonderfahndungsbuch PolenSonderfahndungsbuch Polen, s. 27..

Podczas II wojny światowej przebywał we Francji, w lipcu 1945 powrócił do kraju. Od grudnia 1945 do listopada 1953 był kierownikiem Wydziału Zagranicznego kolejno Polskiej Partii Robotniczej (do grudnia 1948) i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Redaktor naczelny PPR-owskiej gazety „Głos Ludu”, zaangażowany w prace Komitetu Słowiańskiego w Polsce. Od grudnia 1948 do lutego 1964 był członkiem Komitetu Centralnego PZPR, w latach 1954–1959 pełnił funkcję kierownika Biura Spraw Zjazdowych KC. W latach pięćdziesiątych związany z „frakcją” puławian. mały|394x394px|Zdjęcie po aresztowaniu W 1949 był delegatem Krajowej Rady Obrońców Pokoju na Kongres Obrońców Pokoju w Paryżu„Trybuna Robotnicza”, nr 92 (1481), 9 kwietnia 1949, s. 1.. Sygnatariusz apelu sztokholmskiego w 1950„Dziennik Polski”, rok VI, nr 91 (1861), Kraków 1 kwietnia 1950, s. 2.. Od 1962 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu PokojuSkład Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju, „Trybuna Ludu”, nr 163, 14 czerwca 1962, s. 4..

Poseł na Sejm PRL I, II i III kadencji, działacz ruchów „walki o pokój”. Laureat Leninowskiej Nagrody Pokoju (1960). Pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera 26A-tuje-12)Wyszukiwarka grobów w Warszawie..

Ojciec Wiktora Dłuskiego.

Wybrane odznaczenia Order Budowniczych Polski Ludowej (1962)Stefan Oberleitner, Polskie ordery, odznaczenia i niektóre wyróżnienia zaszczytne 1705–1990: vademecum dla kolekcjonerów. Polska Rzeczpospolita Ludowa, 1944–1990, Wydawnictwo Kanion, 1992, s. 18. Order Sztandaru Pracy I Klasy (1952). Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III Klasy Honorowa odznaka Zrzeszenia Studentów Polskich (1962)Międzynarodowy Tydzień Studenta, „Trybuna Ludu”, nr 319, 17 listopada 1962, s. 1. Międzynarodowa Leninowska Nagroda Pokoju (1960)Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. Złoty Medal Pokoju im. F. Joliot-Curie nadany przez Światową Radę Pokoju (pośmiertnie – 1964)Jacek Ślusarczyk, Ruch Obrońców Pokoju w latach 1948–1989, Instytut Studiów Politycznych PAN, 1996, s. 124.

Przypisy

Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, Warszawa 1978. Informacje w BIP IPN.

Kategoria:Posłowie z okręgu Opole (PRL) Kategoria:Politycy Socjaldemokratycznej Partii Austrii Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Austrii Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Galicji Wschodniej Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy Kategoria:Członkowie Francuskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Kierownicy Wydziałów KC PPR Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Kierownicy wydziałów Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Członkowie Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju Kategoria:Członkowie Światowej Rady Pokoju Kategoria:Polscy działacze KPZR Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wiedeńskiego Kategoria:Pracownicy Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych Kategoria:Sygnatariusze apelu sztokholmskiego 1950 Kategoria:Laureaci Międzynarodowej Leninowskiej Nagrody Pokoju Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Orderem Budowniczych Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Osoby umieszczone w Sonderfahndungsbuch Polen Kategoria:Ludzie urodzeni w Buczaczu Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1964