Spirydion Jan Albański (ur. 4 października 1907 we Lwowie, zm. 28 marca 1992 w Katowicach) – polski piłkarz grający na pozycji bramkarza.

Kariera sportowa Syn Joachima i Krystyny. Piłkę nożną uprawiał już podczas nauki w gimnazjum. Cała kariera sportowa w okresie międzywojennym związana była z Pogonią Lwów. 6 maja 1928 zadebiutował w Ekstraklasie w domowym meczu przeciwko Cracovii. W ciągu następnych jedenastu lat opuścił tylko pięć meczów Pogoni. Swój ostatni, 234 mecz ligowy, rozegrał 20 sierpnia 1939 przeciwko Polonii Warszawa.

Trzykrotny wicemistrz Polski w piłce nożnej (1932, 1933, 1935). W ekstraklasie wystąpił w 174 kolejnych meczach, co jest drugim wynikiem w historii tych rozgrywek. Ta seria trwała przez niemal dziewięć lat, od 9 listopada 1930 do 20 sierpnia 1939 i zatrzymana została dopiero przez wybuch II wojny światowej.

W reprezentacji zadebiutował 5 lipca 1931 w meczu Łotwa – Polska (0:5). Pożegnalny, dwudziesty pierwszy występ zanotował 4 października 1936 przeciwko Danii w Kopenhadze (przegrana 1:2). Głównym rywalem Albańskiego do miejsca w reprezentacyjnej bramce był golkiper poznańskiej Warty Marian Fontowicz. W 1936 wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie, podczas których zagrał we wszystkich czterech meczach polskiej reprezentacji: z Węgrami 3:0 (eliminacje), z Wielką Brytanią 5:4 (ćwierćfinał), z Austrią 1:3 (półfinał), z Norwegią 2:3 (walka o brąz) – zajmując 4. miejsce w turnieju olimpijskim. W meczu z Norwegią był (jedyny raz) kapitanem drużyny, rezerwowym był bowiem zwyczajowo pełniący tę rolę Henryk Martyna.

Uznawany za jednego z najlepszych i najpopularniejszych polskich bramkarzy lat 30. (doskonała sprawność, refleks i wszechstronne wyszkolenie techniczne). Przez Jerzego Janickiego nazwany „polskim Zamorą”. W 1933 uznany za najlepszego polskiego piłkarza, a w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” zajął 10. miejsce. 17 stycznia 1939 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi „za zasługi na polu rozwoju sportu”.. Mieszkał przy ul. Szwedzkiej.

Podczas okupacji sowieckiej grał w klubach: Dynamo Lwów (w latach 1939–1940) i Spartak Lwów (wiosną 1941). W ramach repatriacji opuścił Lwów i rowerem dotarł do Rzeszowa.

Po wojnie kontynuował karierę w klubach: Resovia (1944–45) i Pogoń Katowice (1945-46). Od 1950 trener piłki nożnej II klasy, sędzia piłkarski i hokejowy. Zawodowo związany z Głównym Instytutem Górniczym, pracował jako technik-górnik. Zmarł na kilka miesięcy przed swymi 85. urodzinami. Pochowany na cmentarzu katolickim przy ul. Francuskiej.

mały|Grób Spirydiona Albańskiego

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918–1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017.

Linki zewnętrzne

Informacja o klubie na stronie Kopanyi-Myach.info

Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Piłkarze Dynama Lwów Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1936 Kategoria:Piłkarze Pogoni Lwów Kategoria:Piłkarze Resovii Kategoria:Piłkarze Spartaka Lwów Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach Kategoria:Polscy górnicy Kategoria:Polscy olimpijczycy (Berlin 1936) Kategoria:Polscy piłkarze na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Polscy sędziowie hokeja na lodzie Kategoria:Polscy sędziowie piłkarscy Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Reprezentanci Polski U-23 w piłce nożnej Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej Kategoria:Trenerzy piłkarzy Resovii Kategoria:Trenerzy piłkarzy Rozwoju Katowice Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1992