thumb|Logo organizacji Frakcja Czerwonej Armii (zwana też Grupą Baader-Meinhof, , w skrócie RAF) – lewicowa organizacja terrorystyczna działająca w Niemczech Zachodnich, a następnie zjednoczonych Niemczech.
Geneza Twórcami i ikonami RAF-u byli Andreas Baader i Ulrike Meinhof. Obydwoje od początku lat 60. zaangażowani byli w działalność zachodnioniemieckiej skrajnej lewicyTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 61.. Baader był członkiem kontrkultury, Meinhof natomiast dziennikarką studenckiego pisma „Konkret”. Ich działalność przypadła na okres prężnego działania ruchu studenckiego i protestów przeciwko wojnie wietnamskiej.
Momentem największej radykalizacji niemieckiej młodzieży był 1967 r. 2 czerwca tego roku miejsce miały burzliwe protesty młodzieży przeciwko wizycie w Berlinie Zachodnim szacha Iranu Mohammada Reza PahlawiegoTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 63.Terroryzm, s. 71.. Protest przebiegał pokojowo, niemniej jednak wznoszono obraźliwe względem szacha hasła. Sprowokowało to towarzyszących monarsze irańskich agentów, którzy zaczęli bić demonstrantów. Manifestacja przerodziła się w starcia manifestantów i pracowników irańskiej służby bezpieczeństwa. Irańczycy wsparci zostali przez berlińską policję. Po rozproszeniu demonstracji policja ruszyła w pościg za uciekającymi manifestantami. Jedna z grup funkcjonariuszy ujęła 26-letniego studenta Bennona Ohnesorga, aktywista został zabity przez jednego z policjantów strzałem w głowę. W szpitalu próbowano zatuszować sprawę, ranę zaszyto, a jako przyczynę śmierci podano złamanie podstawy czaszki. Zabójstwo wstrząsnęło lewicową młodzieżą Niemiec ZachodnichTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 64.. Co prawda doszło do procesu policjanta, Karl-Heinza Kurrasa, został on jednak oczyszczony z zarzutów. Rok później w Berlinie doszło do kolejnego incydentu wymierzonego w lewicowców. W kwietniu 1968 roku Rudi Dutschke został postrzelony przez prawicowca . Sprawca motywował atak antykomunizmem.
Zamach Bachmanna miał miejsce po kampanii propagandowej tabloidu „Bild” wymierzonej w Dutschkego. Lewicowemu aktywiście zarzucono między innymi chęć wywołania w Niemczech Zachodnich wojny domowej i zaprowadzenia komunizmu. Kampania opierała się na pomówieniach i kłamstwach. Dutschke przeżył zamach, jednak podupadł na zdrowiu na tyle, że w 1979 roku zmarł na skutek odniesionych obrażeń. Bachmann został ujęty przez policję, która znalazła w jego kieszeni wycinki z „Bildu” z artykułami wymierzonymi w DutschkegoTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 65.. Atak wywołał falę demonstracji lewicowej młodzieży. Największe manifestacje odbyły się pod siedzibą koncernu „Axel Springer AG” (właściciel „Bilda”), gdzie doszło do bitwy ulicznej z policją. thumb|upright|Ulrike Meinhof w 1964 roku Wydarzenia z Berlina skłoniły najbardziej radykalnych aktywistów do rozpoczęcia walki zbrojnej. W latach 1967–1968 w ultralewicowej (APO) doszło do podziału na zwolenników „czarnej linii” (walki zbrojnej) i „czerwonej linii” (działań politycznych). Na początku 1969 r. w Monachium została utworzona pierwsza grupa terrorystyczna – Akcja Front Południowy pod wodzą .
Do podziemia zeszła również grupa skupiona wokół Andreasa Baadera i Gudrun Ensslin. Jeszcze przed zamachem Bachmanna, 2 kwietnia 1968 roku lewicowi bojówkarze podłożyli ogień pod dwa domy towarowe we Frankfurcie nad MenemTerroryzm, s. 72.. Sprawcami podpaleń byli Baader, Ensslin, Thorwald Proll i Horst Söhnlein. Straty były niewielkie, a sprawcy zostali zatrzymani trzy dni po atakach. Ensslin na procesie zeznała, że domy handlowe podpalono, aby zwrócić uwagę opinii publicznej na wojnę wietnamską. Adwokatem ekstremistów był , który również znany był ze skrajnie lewicowych poglądów. Całą czwórkę skazano na trzy lata pozbawienia wolności. Po wniesieniu rewizji do Federalnego Trybunału Sprawiedliwości, lewicowcy zostali zwolnieni z aresztu. Po odrzuceniu rewizji Baader i Ensslin postanowili się ukrywaćTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 66.. Korzystając z pomocy Mahlera, założyli organizację partyzantki miejskiej. Inspiracje czerpali z doktryny guevaryzmu i pism Carlosa Marighella. W kwietniu 1970 roku Baader przypadkowo trafił w ręce policji. Ensslin poznała w tym czasie Meinhof, którą zwerbowała do bojówki.
Członkowie grupy postanowili odbić Baadera z więzienia. Meinhof nawiązała z nim kontakt pod pretekstem pomocy w pisaniu książki o wychowankach domów dziecka. Akcję odbicia Baadera zorganizowano 14 maja 1970 roku. Data ta uważana jest za pierwszą akcję Frakcji Czerwonej Armii. Baader odbity został w trakcie spotkania zaaranżowanego w bibliotece w Berlińskim Instytucie Spraw Społecznych. Do budynku wtargnęli uzbrojeni napastnicy, ciężko raniąc przebywającego tam policjanta. Tego samego dnia organizacja oficjalnie przyjęła nazwę Frakcja Czerwonej Armii.
„Pierwsza generacja” W czerwcu 1970 roku przywódcy ugrupowania wyjechali z Niemiec i udali się na Bliski Wschód. Dzięki studenckim powiązaniom nawiązali kontakt z Organizacją Wyzwolenia PalestynyTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 67.. Najpierw trafili do Syrii, skąd w towarzystwie członków al-Fatahu trafili do obozu szkoleniowego fedainów w Jordanii. Niemcy przeszli szkolenia pod okiem doświadczonego palestyńskiego bojownika Abu Hassana. Terroryści nauczyli się obsługi pistoletów i karabinów maszynowych oraz granatów. Niemcy opuścili obóz w październiku tego samego roku, co poprzedziła seria nieporozumień kulturowych pomiędzy nimi a gospodarzamiTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 67–68..
Członkowie RAF-u początkowo zaangażowali się w działalność czysto kryminalną. Aktywiści odpowiedzialni byli za kradzieże samochodów, napady rabunkowe czy włamania do urzędów państwowych w celu uzyskania blankietów dokumentówTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 68–69.. 29 października 1970 roku bojownicy przeprowadzili skoordynowane napady na trzy banki, a 15 stycznia 1971 roku obrabowali kolejne dwa obiekty. Przestępcy skradli łącznie 310 tysięcy marek. Wkrótce terroryści podjęli się zamachów bombowych i podpaleńTerroryzm, s. 72–73..
W kwietniu 1971 roku ukazał się manifest programowy RAF-u zatytułowany „Koncepcja miejskiej partyzantki”.
W maju 1971 roku policja zatrzymała , członkinię RAF-uTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 69.. W lecie tegoż roku rozpoczęła się regularna obława na RAF, w której uczestniczyło blisko 3 tysięcy policjantów. 15 lipca 1971 roku funkcjonariusze zatrzymali samochód marki BMW, którym poruszała się dwójka poszukiwanych członków RAF: i . Terroryści salwowali się ucieczką, Hoppe został ujęty przez funkcjonariuszy, podczas gdy Schelm otworzyła do policjantów ogień. W strzelaninie terrorystka została śmiertelnie postrzelona w głowęTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 69–70..
Jesienią 1971 roku zachodnioniemieckie władze rozpoczęły gruntowną modernizację oddziałów policji do zwalczania terroryzmu. Do dyspozycji policji oddano najnowocześniejszy sprzęt informatyczny. W komputerach gromadzono informacje o osobach „podejrzanych” o „proterrorystyczne” sympatie – na liście znalazło się ponad 7 milionów nazwiskTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 74.. Szeroko zakrojona akcja poszukiwań terrorystów przybrała formę histerii. Podejrzanych o sympatyzowanie z RAF traktowano niekiedy w bezwzględny sposób, częste były pobicia i szantażowanie podejrzanych. Na przykład jednej z podejrzanych kobiet zagrożono oddaniem dziecka do domu dziecka, jeśli ta nie zacznie zeznawać. W areszcie zginęła współpracowniczka grupy, której celowo odmawiano leczenia guza mózgu. W trakcie poszukiwań policjanci zabili dwie przypadkowe osoby, które wyglądem przypominały znanych terrorystówTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 75..
W listopadzie 1971 roku w trakcie kontroli radykałowie zabili funkcjonariusza policji.
thumb|Grób Holgera Meinsa w Hamburgu 11 maja 1972 roku miejsce miał pierwszy poważniejszy atak RAF-u. Lewicowi ekstremiści podłożyli bombę pod kasynem oficerskim przy V Korpusie Armii Stanów Zjednoczonych we Frankfurcie nad Menem. W eksplozji zginął podpułkownik Paul Bloomquist, a rannych zostało 13 innych osób. Zamach przeprowadziło komando imienia Petry Schelm. Grupa ogłosiła, że akcja była odwetem za zaminowanie przez Stany Zjednoczone portów w Wietnamie PółnocnymTerroryzm, s. 73.. Bojówkarze rozpoczęli też polowanie na dyrektorów policji i sędziów wydających wyroki na lewicowych radykałów. 12 maja tegoż roku terroryści zdetonowali ładunki wybuchowe w budynku policji w Augsburgu, rannych zostało pięciu funkcjonariuszyTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 76.. Jeszcze tego samego dnia terroryści zdetonowali bombę na parkingu budynku monachijskiej policji, obyło się bez strat w ludziach. 15 maja 1972 roku bojówkarze umieścili bombę w samochodzie należącym do sędziego federalnego , w jej wybuchu ranna została małżonka sędziego. 19 maja 1972 roku ekstremiści zaatakowali budynek koncernu „Spiegel” w Hamburgu. Przed wybuchem bomb umieszczonych w toaletach budynku terroryści poinformowali telefonicznie o tym, że w niedługim czasie nastąpi eksplozja, pracownicy uznali alarm za żart. W zamachu rannych zostało 36 osób. Atak miał być karą za proamerykański kurs wydawnictw należących do koncernu. Do zamachu w Hamburgu przyznało się komando RAF-u imienia Bennona Ohnesorga. Ostatni zamach tej serii miał miejsce 24 maja 1972 roku. Tym razem celem terrorystów była Główna Kwatera Wojsk USA w Heidelbergu. W zamachu bombowym trzech żołnierzy zginęło, a pięciu zostało rannych. Do przeprowadzenia operacji przyznało się komando 15 Lipca.
Reakcją policji na ataki była największa akcja policji w dotychczasowej historii Niemiec. Od 1 do 7 lipca 1972 roku ujęta została większość przywódców organizacji, w tym Baader, Ensslin, Meinhof, Holger Meins i Jan-Carl RaspeTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 77.. Liderzy RAF-u zostali oskarżeni o zabójstwa i skazani na kary dożywotniego pozbawienia wolności. Początkowo więźniów osadzono w kilku zakładach karnych, następnie wszyscy zostali przeniesieni do więzienia w Stammheim. Wobec terrorystów zastosowano zaostrzone środki bezpieczeństwa i niemal pełną izolację. Narzekając na izolację i domagając się przyznania statusu jeńców wojennych, aktywiści trzykrotnie podjęli się strajku głodowego. 9 listopada 1974 roku w następstwie protestu zmarł Meins. Zgon wywołał protesty ze strony radykalnej lewicy. 10 listopada 1974 roku w odwecie za śmierć Meinsa zabity został Günter von Drenkmann, przewodniczący sądu w Berlinie Zachodnim. Mordercami byli anarchiści z Ruchu 2 CzerwcaTerroryzm w Europie Zachodniej, s. 79..
Śmierć głodowa Meinsa przyczyniła się do rozluźnienia rygoru izolacji, jakim objęci byli więźniowie z RAF. Umożliwiło to kontakty osadzonych więźniów i przebywających na wolności terrorystów. Pośrednikami w relacji byli adwokaci terrorystów: Horst Mahler i Terroryzm, s. 74..
„Druga generacja” thumb|Budynek ambasady niemieckiej w Sztokholmie