Simon & Garfunkel – amerykański duet rockowy, który w 1957 założyli Paul Simon (ur. 13 października 1941) i Art Garfunkel (ur. 5 listopada 1941). Muzycy początkowo występowali w 1957 jako Tom and Jerry, a w 1964 przyjęli nazwę utworzoną z ich nazwisk.

Duet należał do najbardziej znanych grup rockowych obok The Beatles, The Beach Boys czy The Rolling Stones. Muzyka grupy, wykonywana zwykle przy akompaniamencie gitary akustycznej i delikatnie grającego zespołu rockowego, charakteryzowała się wpadającymi w ucho melodiami i trafiającymi do młodzieży tekstami.

Album zespołu Bridge over Troubled Water z 2003 został sklasyfikowany na 51. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone. Trzy utwory duetu znalazły się w zestawieniu listy 500 utworów wszech czasów tego samego magazynu: „Bridge over Troubled Water” na 48. miejscu, „The Boxer” na 105. miejscu, a „The Sound of Silence” na 157. miejscu.

Historia zespołu Paul Simon i Art Garfunkel chodzili razem do Szkoły Podstawowej nr 164 w Kew Gardens. Zakolegowali się w czwartej klasie, połączyło ich wspólne zainteresowanie muzyką. Zaprzyjaźnili się podczas prób w do szkolnego przedstawienia Alicja w Krainie Czarów. Późną wiosną 1955 po raz pierwszy wystąpili razem przed publicznością, śpiewając na szkolnej imprezie jako duet Tom and Jerry. Po dopracowaniu harmonii swoich głosów zaczęli pisać własne piosenki, pierwszą z nich była „The Girl for Me”. W 1957 w manhattańskim Sanders Recording Studio nagrali utwór „Hey, Schoolgirl”. W studiu nagraniowym zostali dostrzeżeni przez Sida Prosena, który poszukiwał nowych talentów i zaproponował im współpracę z jego wytwórnią Big Records. Po podpisaniu kontraktu z firmą przyjęli pseudonimy artystyczne: Tom Graph i Jerry Landis. Pod koniec 1957 wydali singiel „Hey, Schoolgirl”, z którym wystąpili m.in. w popularnym programie tanecznym American Bandstand w ABC. Singiel osiągnął spory sukces, rozchodząc się w nakładzie ok. 120-150 tys. egzemplarzy i docierając do 49. miejsca na liście Hot 100, na której utrzymał się łącznie przez dziewięć tygodni. Po premierze singla odbyli trasę promocyjną po Cincinnati i zagrali koncert w State Theater w Hartford (Connecticut). Sukcesu debiutu nie powtórzyły ich kolejne single, które wydała Big Records: „Don’t Say Goodbye”, „Our Song” i „Baby Talk”. Występowali też pod nazwą Kane and Garr.

Po napisaniu piosenki „He Was My Brother” podpisali kontrakt z wytwórnią Columbia Records i przyjęli nazwę Simon & Garfunkel. W październiku 1964 wydali swój debiutancki album studyjny pt. Wednesday Morning, 3 A.M., na którym umieścili folkowy materiał. Płyta nie wzbudziła zainteresowania słuchaczy zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Wielkiej Brytanii, gdzie solowo koncertował Simon. Sytuacja zmieniła się za sprawą prezentera WBZ Radio w Bostonie, który zaczął regularnie nadawać piosenkę „The Sound of Silence” z Wednesday…. Utwór stał się przebojem głównie wśród studentów, a na fali popularności zyskał wydany na singli w odświeżonej, folk rockowej wersji i dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów Hot 100. Muzycy, wykorzystując zainteresowanie singlem, w ciągu trzech tygodni nagrali album pt. Sounds of Silence, na której umieścili m.in. nowe wersje utworów z debiutanckiej płyty Simona. Album, wydany w lutym 1966, promowali singlami: „Homeward Bound” i „I Am a Rock”, które dotarły odpowiednio do piątego i trzeciego miejsca na liście Hot 100, a także były notowane na UK Singles Chart. Latem odbyli trasę koncertową po Europie.

Również w 1966 zaczęli pisać materiał na nową płytę. Zapowiedzieli ją singlami: „The Dangling Conversation” i „A Hazy Shade of Winter”, które dotarły odpowiednio do 23. i 13. miejsca na liście Hot 100. W październiku 1966 wydali album pt. Parsley, Sage, Rosemary and Thyme, który odniósł komercyjny sukces. W styczniu 1967 zagrali wyprzedany koncert w Filharmonii Nowojorskiej, a w czerwcu wystąpili na Festiwalu w Monterey, którego byli współorganizatorami. W tym samym roku wydali dwa single: „At the Zoo” i „Fakin’ It”, które dotarły odpowiednio do 16. i 23. miejsca na liście Hot 100. Poza tym współtworzyli ścieżkę dźwiękową do filmu Mike’a Nicholsa Absolwent (The Graduate, 1967), na którą m.in. nagrali cover piosenki „Scarborough Fair”. Płyta z soundtrackiem została wydana w lutym 1968 i dotarła do pierwszego miejsca na liście Billboard 200, na którym utrzymała się przez dziewięć tygodni. Sukces osiągnął także napisany do filmu przebój „Mrs. Robinson”, który trafił na szczyt listy Hot 100 i został najszybciej sprzedającym się singlem wszech czasów, a Simon i Garfunkel otrzymali za niego nagrodę Grammy za nagranie roku.

W kwietniu 1968 premierę miał ich album pt. Bookends, który rozszedł się w prawie milionowym nakładzie i zdetronizował The Graduate OST z pierwszego miejsca listy bestsellerów. Po premierze płyty odbyli trasę koncertową i zagrali wyprzedany koncert na stadionie w Forest Hills. Pod koniec 1969 poprowadzili program Songs for America wyemitowany w CBS i zagrali trasę koncertową, którą zwieńczyli dwoma wyprzedanymi koncertami w Carnegie Hall. Podczas trasy premierowo wykonali utwory z albumu pt. Bridge over Troubled Water, który wydali w lutym 1970. Płyta zebrała pochwalne recenzje, trafiła na szczyt listy Billboard 200 i rozeszła się w 9 mln egzemplarzy w USA, a promujące ją single „Cecilia” i „Bridge over Troubled Water” dotarły wysoko na liście Hot 100.

Po wydaniu Bridge… przestali razem pracować z powodu różnic artystycznych i rozwoju kariery aktorskiej Garfunkela, a współpracę ograniczyli do zagrania letniej trasy, którą zakończyli w czerwcu dwoma wyprzedanymi koncertami w rodzinnym Forest Hills. Mimo rozłamu duetu, w październiku 1970 ukazał się kolejny singiel Simona i Garfunkela – „El condor pasa”. Obaj w marcu 1971 uczestniczyli w 13. gali rozdania nagród Grammy, na której odebrali statuetki za: nagranie roku i piosenkę roku („Bridge Over Troubled Water”) oraz za album roku i najlepszą aranżację (Bridge Over Troubled Water). Latem 1972 wystąpili w Madison Square Garden podczas koncertu, który został zorganizowany dla wsparcia kampanii wyborczej George’a McGoverna, kandydata Partii Demokratycznej w wyborach prezydenckich. Columbia Records niedługo później wydała album kompilacyjny pt. Simon and Garfunkel’s Greatest Hits, który dotarł do piątego miejsca na liście Billboard 200, a singiel z koncertową wersją utworu „For Emily, Wherever I May Find Her” zajął 53. miejsce na liście Hot 100. W 1974 uczestniczyli we wspólnej sesji nagraniowej z Johnem Lennonem, ale nagrany utwór nigdy nie został wydany. W marcu 1975 uczestniczyli w 17. ceremonii wręczenia nagród Grammy: Simon odczytał nominacje do nagrody za nagranie roku, a Garfunkel odebrał statuetkę w imieniu nieobecnej Olivii Newton-John. W tym samym roku wystąpili razem w jednym z odcinków programu rozrywkowego Saturday Night Live w NBC, w którym zaśpiewali mieszankę swoich przebojów i premierowo duet „My Little Town” z drugiego solowego albumu Garfunkela pt. Breakaway. Mimo wspólnego występu, wykluczali możliwość ponownej współpracy na stałe. Garfunkel pod koniec 1975 wystąpił gościnnie na kilku koncertach Simona w ramach trasy promującej jego solowy album pt. Still Crazy After All These Years. Za „My Little Town” byli nominowani byli nominowani do nagrody Grammy za najlepszy popowy występ wokalny duetu lub zespołu. W 1977 zaśpiewali razem utwór „Old Friends / Bookends” na 1. gali rozdania Brit Awards w Londynie, na której odebrali nagrodę za najlepszy album 25-lecia (Bridge Over Troubled Water). W maju 1978 wystąpili w Carnegie Hall podczas koncertu wieńczącego solową trasę Garfunkela z albumem pt. Watermark, a w 1979 – na kilku koncertach podczas europejskiej trasy Simona z płytą pt. One-Trick Pony.

19 września 1981 zagrali darmowy koncert w nowojorskim Central Parku, który zgromadził pół miliona widzów, co uczyniło występ jednym z największych w historii koncertów muzycznych. Na fali powodzenia koncertu, nakładem wytwórni Columbia Records, ukazał się album kompilacyjny pt. Simon and Garfunkel Collection, który rozszedł się w dwóch milionach egzemplarzy. Muzycy w lutym 1982 wydali album koncertowy pt. The Concert in Central, a promujący go singiel „Wake Up, Little Suzie” dotarł do 27. miejsca na liście Hot 100. Odbyli także światową trasę koncertową, którą zwieńczyli 26 września 1983 występem na stadionie w Ramat Gan. Planowali także wydanie premierowego albumu pod roboczym tytułem Think Too Much, ale w międzyczasie zakończyli współpracę z powodu nieporozumień.

W 1990 zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame. thumb|Simon & Garfunkel (2010)

Dyskografia 1964: Wednesday Morning, 3 A.M. 1966: Sounds of Silence 1966: Parsley, Sage, Rosemary & Thyme 1968: The Graduate 1968: Bookends 1970: Bridge Over Troubled Water 1972: Greatest Hits 1981: Concert in Central Park [live] 1993: Early Simon & Garfunkel 1997: Old Friends 1999: The Best of Simon & Garfunkel 2001: The Columbia Studio Recordings (1964–1970) 2002: Live from New York City, 1967 2003: The Essential Simon & Garfunkel 2004: Old Friends: Live on Stage

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa zespołu

Kategoria:Amerykańskie zespoły rockowe Kategoria:Członkowie Rock and Roll Hall of Fame Kategoria:Festiwal w Monterey (1967)