Faun (łac. Faunus) – staroitalski bóg płodności, bóg lasów górskich, opiekun pasterzy, darzący płodnością ich stada, nauczyciel uprawy roli. Często występujący w otoczeniu innych bóstw leśnych, utożsamiany z greckim Panem. Początkowo nie charakteryzował się żadnymi specjalnymi cechami, pod wpływami greckimi przyjął cechy Pana – kozie różki i kopytka.
Według rzymskiej mitologii był królem Latynów, synem Pikusa, wnukiem Saturna, bratem i mężem Fauny.
Odbierał kult w świętych gajach w Tyburze i na Awentynie w Rzymie.
W kulturze współczesnej Do związanych z nim najbardziej znanych utworów muzycznych należy poemat Stéphane’a Mallarmégo Popołudnie fauna () (1876) oraz kompozycja Claude’a Debussy’ego Preludium do „Popołudnia fauna” () (1894).
Jego postać występuje także w utworach literackich (Opowieści z Narnii, Labirynt fauna).
Zobacz też Faunalia
Bibliografia Aleksander Krawczuk, Mitologia starożytnej Italii, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1984,
Kategoria:Bóstwa rolnicze w mitologii rzymskiej Kategoria:Królowie w mitologii rzymskiej