Straszewo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie aleksandrowskim, w gminie KoneckTERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju).
Podział administracyjny Wieś duchowna, własność kapituły kujawskiej, położona była w 1785 roku w powiecie brzeskokujawskim województwa brzeskokujawskiegoKarol de Perthées, Mapa województwa brzesko-kujawskiego i inowrocławskiego, 1785 r.. Za II RP istniała gmina Straszewo. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie włocławskim. Sołectwo Straszewo, jest największym powierzchniowo sołectwem w gminie Koneck, zajmuje 1/3 powierzchni gminy.
Położenie Przez Straszewo przebiega droga nr 266 łącząca Ciechocinek z Koninem, a do około roku 1985 istniał tu dworzec kolei wąskotorowych.
Historia thumb|200px|pieczęć Kazimierza I Kujawskiego Wieś historycznie i geograficznie jest związana z Kujawami. Straszewo powstało na ziemiach przynależnych do kasztelani włocławskiej. Pierwsze pisane informacje o miejscowości Straszewo pochodzą z roku 1250, kiedy to książę kujawski i łęczycki Kazimierz I (syn Konrada mazowieckiego) wymienił ją jako własność biskupów kujawskich. Kazimierz I 6 października 1250 w Sieradzu podpisał dokument, w którym zatwierdza biskupom kujawskim wszelkie prawa i przywileje, dotyczące ich posiadłości na ziemiach książęcych. Są tam wymienione wszystkie dobra biskupie, wśród których wymienia Straszewo jako starodawną posiadłość biskupów kujawskich. Straszewo wchodziło w skład tzw. Klucza Raciąskiego Ziemskich Posiadłości Biskupstwa Kujawskiego (z ośrodkiem na zamku w Raciążku). Oprócz Raciążka w Kluczu Raciąskim znajdowały się: Straszewo, Brzoza, Siarzewo, Chlewiska, Turzno, Mleczkowo, Przybysław, Podole, Brzeźno, Niestuszewo, Dąbrowa oraz Tupadły. Straszewo wchodziło w skład Klucza Ziemskich Posiadłości Biskupów Kujawskich do czasów pierwszego rozbioru (do 1772 roku). W XIV wieku do Ogończyków – jednego z najstarszych historycznie polskich rodów – potomków Wojsława – piastuna, a potem stolnika Bolesława Krzywoustego reprezentującego możnowładztwo bardzo starej daty należało ponad 30 wsi kujawskich skupionych w czterech kluczach. Klucz Zakrzewski obejmował 4 wsie w parafiach: Straszewo, Chlewiska, Zakrzewo i Krzywosądz. Po ukształtowaniu się w XIV i XV wieku podziału Polski na Kujawach Brzeskich Straszewo weszło w skład powiatu brzeskiego i w takiej przynależności przetrwało okres wojen szwedzkich i zaborów. Początkowo znajdowało się pod panowaniem pruskim, a w okresie wojen napoleońskich w latach 1807-1815 w obrębie Księstwa Warszawskiego. Po utworzeniu Królestwa Polskiego w 1815 roku znalazło się pod zaborem rosyjskim, w Guberni Warszawskiej w powiecie nieszawskim. W okresie tym Straszewo posiadało drewniany kościół parafialny, szkołę początkową, olejarnię (olejarnia działa jeszcze w latach 60. XX w.), kopalnię torfu. Według "Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich" pod redakcją Bronisława Chlebowskiego, w roku 1885 Straszewo posiadało 16 budynków murowanych, 4 drewniane i wraz z osadą Czajki zajmowało powierzchnię 741 mórg (502 mórg roli, 66 mórg łąk, 13 mórg pastwisk, 25 mórg nieużytków). Natomiast w 1827 r. Straszewo posiadało 22 domy i 256 mieszkańców. W skład dóbr Straszewa, obejmujących 1118 mórg wchodziły: Brudnowo, Brudnówek, Czajki, Ossówka, Rybno. Zazdromin (niem. Zamara).
Istotny wpływ na rozwój Straszewa na początku XX wieku miały: Budowa linii kolei wąskotorowej na odcinku Dobre – Straszewo – Aleksandrów Kujawski. Linia kolejowa została zbudowana w latach 1908–1914 przez armię rosyjską. Budowa drogi państwowej z Radziejowa do Piotrkowa Kujawskiego i Sompolna oraz na północ przez Dobre i Straszewo do Aleksandrowa Kujawskiego (od roku 1919).
Po zakończeniu I wojny światowej Straszewo należało do województwa warszawskiego, a od 1938 roku do województwa pomorskiego. W 1950 roku Straszewo znalazło się w województwie bydgoskim. Od roku 1950 do czasu kolejnej reformy administracyjnej Straszewo było siedzibą Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Straszewie. W roku 1975 w wyniku następnej reformy administracyjnej, Straszewo znalazło się w województwie włocławskim, w gminie Koneck. W wyniku zmian administracyjnych w roku 1975 znaczenie Straszewa zmniejszyło się na rzecz Konecka. Po reformie administracyjnej w 1999 roku Straszewo znalazło się w województwie kujawsko-pomorskim i powiecie aleksandrowskim.
Akt z 1250 r. zalicza Straszewo do rzędu starodawnych posiadłości biskupów kujawskich (Ulanowski, Dokum. kujawskie). Wieś po zajęciu dóbr biskupich przez rząd pruski weszła w skład dóbr rządowych, następnie (po 1827 r.) przeszła na własność prywatną. W gminie Straszewo (w dobrach Święte) istniała fabryka mączki ziemniaczanej. Od roku 1892 do lat 60. XX wieku w Straszewie działał wiatrak typu paltrak. W roku 1928 oddano do użytku nowy budynek szkoły.
Kampania wrześniowa 1939 Działania oddziałów piechoty Straszewo i okolice w czasie kampanii wrześniowej 1939 r. W kilka dni po wybuchu II wojny światowej drogi Straszewa i okolic zapełniły się uchodźcami szukającymi schronienia przed groźbą i zniszczeniem wojny. Uciekinierzy obarczeni swoim najcenniejszym dobytkiem zdążali pieszo, furmankami, samochodami oraz innymi środkami lokomocji w kierunku Kutna (w kierunku południowo-wschodnim). Przemieszczenia ludności wymuszone działaniami wojennymi odbywały się dniem i nocą. W kampanii wrześniowej 1939 r. Straszewo znalazło się w strefie działań bojowych 15 Dywizji Piechoty, która wycofywała się przez teren Kujaw po klęsce w tzw. korytarzu gdańskim i po oddaniu Bydgoszczy. Po opuszczeniu Bydgoszczy 15 Dywizja Piechoty zgromadziła swoje siły na linii Bydgoszcz – Brzoza – Łęgnowo na linii Łęgowo – Jez. Jezuickie – Kobylarniana. 6 września 1939 r. stoczyła ciężką walkę z niemiecką 50 Dywizją Piechoty. Po 6-godzinnym boju 15 Dywizja Piechoty w ciągłych walkach wycofała się w rejon Gniewkowa. W nocy z 7 na 8 września 1939 zgodnie z rozkazem dowódcy dywizji – gen. bryg. Zdzisława Przyjałkowskiego 15 Dywizja Piechoty wyruszyła w kierunku Osięcin, Woli Skarbkowej, Cukrowni Brześć Kujawski, Redecz Krukowy. Przeszkodą w wykonaniu rozkazu było zmęczenie żołnierzy, jak również ogromne zatłoczenie dróg kolumnami taborowymi i pojazdami cywilnych uciekinierów. Setki wozów z cywilnymi uciekinierami hamowały przemarsze i wprowadzały rozprzężenie wśród wojska. Dlatego też gen. Przyjałkowski, dla zatrzymania dalszego potoku uciekinierów, nakazał rozrzucanie ulotek z apelem do ludności, aby pozostawała w swoich miejscach zamieszkania. Ulotki były zrzucane z samolotów II plutonu 46 Eskadry Obserwacyjnej stacjonującej na lotnisku polowym Walentynowo kolo Zakrzewa. Skutki tej propagandy były jednak znikome. Z rejonu Gniewkowa jednostki 15 Dywizji Piechoty przesuwały się trzema trasami: drogami przez Lipie – Murzynno – Straszewo – Koneck – Łowiczek – Bądkowo, drogami przez Murzynno – Dąbrowę Biskupią – Siniarzewo, oraz drogami przez Dąbrowę Biskupią – Sędzin – Krzywosądz. 8 września jednostki 15 Dywizji Piechoty osiągnęły linię kanałów Parchańskiego i Bachorze grupując się w rejonach: Bądkowo, Straszewo, Sędzin. Następnie oddziały 15 Dywizji Piechoty kierowały się w kierunku Brześcia Kujawskiego, a następnie w rejon Osięcin, gdzie 10 września 1939 wraz z 27 Dywizją Piechoty wzięła udział w bitwie pod Osięcinami.
Działalność lotnictwa myśliwskiego thumb|250px| Stanisław Skalski – generał lotnictwa, najlepszy polski as myśliwski okresu II wojny światowej. Odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari, uczestnik walk nad Poczałkowem W kampanii wrześniowej Armii "Pomorze" dowodzonej przez generała dywizji Władysława Bortnowskiego przypadło zadanie osłony północno-zachodniej granicy kraju do linii Nakło – Inowrocław oraz ewentualne zabezpieczenie Gdańska przed agresją niemiecką. W związku z powyższym zostały przydzielone jej dywizje piechoty, które rozciągnięto równomiernie na całym odcinku wzdłuż granicy. Armii "Pomorze" przydzielono również siły lotnicze pochodzące w całości z 4 Pułku Lotniczego. Poza tym do zadań lotnictwa myśliwskiego należała osłona działań lotnictwa rozpoznawczego i łącznikowego armii, oraz bezpośrednie wspieranie działania wojsk lądowych. W związku z wykryciem przez niemiecki samolot lotniska polowego w Markowie 4 września przystąpiono do ewakuacji dotychczasowego lotniska na lotnisko zapasowe w Kaczkowie koło Gniewkowa. Jednak po wylądowaniu kpt. Tadeusz Rolski podjął decyzję o zmianie lokalizacji lotniska polowego z uwagi na pokaźne zapasy bomb lotniczych w pobliskim lesie, co dyskwalifikowało obiekt jako miejsce bazowania. Kpt. Tadeusz Rolski postanowił zawrócić dywizjon i znaleźć nowe miejsce bazowania w dniu następnym. Jeszcze tego samego dnia przystąpiono do zmiany lotniska. Nowe lotnisko zostało zorganizowane w Poczałkowie koło Straszewa. To właśnie w okolicach lotniska w Poczałkowie piloci III/4 Dywizjonu stoczyli z lotnictwem niemieckim największą bitwę w kampanii wrześniowej. Lotnisko znajdowało się na trasie przelotu formacji niemieckiej złożonej z 24 samolotów Ju–87 osłanianych przez 15 myśliwców Bf–109 i Bf–110. W bitwie wzięli udział następujący piloci: Piloci 141 Eskadry Myśliwskiej: ppor. Lech Lachowicki, por. Marian Pisarek, ppor. Władysław Różycki, ppor. Franciszek Czajkowski. Piloci 142 Eskadry Myśliwskiej: kpt. Mirosław Leśniewski, por. Wacław Wilczewski, por. Zieliński, ppor. Stanisław Skalski oraz pchor. Stanisław Kogut i pchor. Karol Pniak. Ppor. Stanisław Skalski wraz z innymi pilotami uszkodził rozpoznawczego dorniera, a następnie, podczas intensywnej walki nad majątkiem Poczałkowo, gdzie bazował Dywizjon Toruński, skutecznie ostrzelał bombowiec nurkujący Junkers Ju-87. Po bitwie nad Poczałkowem Stanisław Skalski został uznany za najskuteczniejszego polskiego lotnika tego okresu i pierwszym alianckim asem II wojny światowej. Tytuł asa, przysługujący pilotowi, który zestrzelił 5 lub więcej nieprzyjacielskich samolotów został wprowadzony w okresie I wojny światowej. Łącznie w bitwie nad Poczałkowem Niemcy stracili 5 samolotów. Lotnicy polscy także ponieśli bolesną stratę w postaci ciężkiego poparzenia dowódcy kapitana Mirosław Leśniewskiego, który został odwieziony do szpitala w Aleksandrowie Kujawskim. Po południu eskadra przebazowana została na lotnisko w Osięcinach, dowództwo przejął porucznik Wacław Wilczewski.
Ważne wydarzenia thumb|250px|Potwierdzenie rejestracji Stowarzyszenia OSP w Straszewie (Ostatnia strona w Statucie Stowarzyszenia OSP w Straszewie) 6 października 1250 – Kazimierz I (Konradowic) książę kujawski i łęczycki w Sieradzu podpisał dokument, w którym zatwierdza biskupom kujawskim wszelkie prawa i przywileje, dotyczące ich posiadłości na ziemiach książęcych. Są tam wymienione wszystkie dobra biskupie, wśród których wymienia Straszewo jako starodawną posiadłość biskupów kujawskich 29 października 1690 – Biskup pomocniczy kujawski Piotr Paweł Odrowąż Mieszkowski poświęcił kościół w Straszewie 17 czerwca 1792 – Biskup pomocniczy kujawski Marcin Chyczewski poświęcił kościół pw. św. Marcina w Straszewie 1904 r. – Powstaje Jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej od 1908 do 1914 – Budowa linii kolei wąskotorowej na odcinku Dobre – Straszewo – Aleksandrów Kujawski 1919 r. – Radziejów odzyskał prawa miejskie. W Nieszawie uchwalono budowę drogi państwowej z Radziejowa do Piotrkowa Kujawskiego i Sompolna oraz na północ przez Dobre i Straszewo do Aleksandrowa Kujawskiego 1 lipca 1925 – Weszło w życie Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lutego 1925 o zmianie granic gmin wiejskich: Raciążek, Lubanie i Straszewo w powiecie nieszawskim 1928 r. – Oddano do użytku nowy budynek szkoły powszechnej