Styków – dawniej samodzielna wieś, od 1 stycznia 2021 część miasta Głogów MałopolskiRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2020 r. w sprawie ustalenia granic niektórych gmin i miast, nadania niektórym miejscowościom statusu miasta, zmiany nazwy gminy oraz siedziby władz gminy (), miejscowość położona w Polsce, w województwie podkarpackim, w powiecie rzeszowskim, w gminie Głogów Małopolski. Leży w dolinie Łęgu, na skraju dawnej Puszczy Sandomierskiej, w historycznej Małopolsce.
Położenie W administracji kościelnej rzymskokatolickiej miejscowość położona w metropolii przemyskiej, w diecezji rzeszowskiej, w dekanacie Głogów Małopolski, w parafii św. Michała Archanioła w Głogowie Małopolskim.
thumb|left|Styków – mezoregion Płaskowyż Kolbuszowski Styków znajduje się w południowo-wschodniej Polsce, w środkowej części województwa podkarpackiego. Według podziału fizycznogeograficznego Kondrackiego położony jest w megaregionie Region Karpacki, prowincja Karpaty Zachodnie z Podkarpaciem Zachodnim i Północnym, podprowincja Podkarpacie Północne, makroregion Kotlina Sandomierska, mezoregion Płaskowyż Kolbuszowski. Względem poziomu morza leży na wysokości od 210 m n.p.m. (część północna) do ponad 250 m n.p.m. (część południowa).
Główne szlaki komunikacyjne przebiegające przez teren Stykowa: droga krajowa nr 9 (Radom – węzeł Rzeszów Północ) i droga powiatowa nr 1204R (Majdan Królewski – Raniżów – Głogów Młp.).
Miejscowość położona jest na pograniczu dwóch regionów etnograficznych: rzeszowskiego i lasowiackiego.
Historia thumb|Styków na mapie I Rzeczypospolitej w granicach województwa sandomierskiego XVIII w. Styków swym początkiem sięga XVI wieku, lokowany na południowym skraju Puszczy Sandomierskiej w powiecie pilzneńskim, w województwie sandomierskim.
Zgodnie z danymi rejestru poborowego powiatu pilzneńskiego z 1629 r. wieś należała do kasztelana sandomierskiego Mikołaja Spytka Ligęzy, w której uprawiano 5 łanów ziemi i z której wniesiono pobór w wysokości 20 florenów.
Pod koniec XIX wieku Styków liczył 754 mieszkańców.
Na początku XX wieku wybudowano budynek szkoły podstawowej, który pełnił funkcję szkoły do czasu powstania nowej placówki edukacyjnej. Obecnie mieści się w nim Dom Ludowy. W 2013 r. obchodzono jubileusz 100-lecia istnienia Szkoły Podstawowej w Stykowie.
W południowo-zachodniej części miejscowości, przy granicy z Budami, w przeszłości rozciągało się pasmo wydm, na którym znajdowało się najwyższe wzniesienie Płaskowyżu Kolbuszowskiego – Królewska Góra (266 m n.p.m.). W drugiej połowie XX wieku wydmy zostały wyeksploatowane przez firmy budowlane. Lokalna legenda głosi, że nazwa góry pochodziła od króla Jana III Sobieskiego, który miał się na niej zatrzymać w drodze powrotnej z bitwy pod Wiedniem.
W latach 1985–1988 wzniesiono kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła.
W roku 2023 Styków liczył 856 mieszkańców.
Przynależność administracyjna w latach (XVI w–1772) województwo sandomierskie (1772–1918) Królestwo Galicji i Lodomerii (zabór austriacki) (1920–1939) województwo lwowskie (1939–1944) dystrykt krakowski (okupacja niemiecka) (1944–1945) województwo lwowskie (1945–1975) województwo rzeszowskie (1975–1998) województwo rzeszowskie (po reformie – bez powiatów) (1999–obecnie) województwo podkarpackie
Przyroda thumb|left|Łęg w Stykowie Styków częściowo (część północno-zachodnia) leży na terenie obszaru chronionego Natura 2000 – Obszar specjalnej ochrony ptaków. Swój początek bierze tu rzeka Łęg – Zyzoga (górny bieg Łęgu zwany jest Zyzogą) wraz z jej dopływami Czarną oraz Wiśniówką.
Od wschodu, południa i zachodu otoczony jest przez las dawnej Puszczy Sandomierskiej. Rośnie tu głównie sosna z domieszką buka, dębu, olszy, jodły i brzozy.
Miejscowość charakteryzuje możliwość spotkania różnych gatunków chronionej fauny i flory. Zwierzęta chronione to m.in.: puchacz, bóbr europejski, łoś, dzięcioł, nietoperze. Rośliny chronione: rosiczka okrągłolistna, widłak jałowcowaty, śnieżyczka przebiśnieg, podkolan biały.
Na podstawie badań fitosocjologicznych prowadzonych w latach 2012–2016 przez naukowców Uniwersytetu Rzeszowskiego, barwne łąki występujące na terenie Stykowa zostały zaliczone do najciekawszych pod względem różnorodności florystycznej i walorów estetycznych na Płaskowyżu Kolbuszowskim.
Turystyka Odcinkiem granicznym przebiegają szlaki turystyczne: – żółty szlak „Dookoła Rzeszowa” (Nr 226 – 120,5 km) – zielony szlak im. gen. Władysława Sikorskiego, Tuszów Narodowy – Bór k/Głogowa Młp. (Nr 8502 – 74 km) – niebieski szlak Głogów Małopolski – Leżajsk (Nr 8506 – 44 km)
Przypisy GUS. Wyszukiwarka TERYT Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()
Łęg na mapie Hydroportalu Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej [dostęp 2023-04-15] Styków - Przewodnik [dostęp 2025-05-24] S. Witek, Z badań nad wydmami Kotliny Sandomierskiej - WSP Kraków, 1970 Regiony etnograficzne w Polsce [dostęp 2022-05-31] Rejestr poborowy powiatu pilzneńskiego z roku 1629, str. 263 Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 515. P. Wolański, K. Rogut, Walory przyrodnicze i estetyczne łąk w krajobrazie wiejskim na przykładzie Płaskowyżu Kolbuszowskiego – Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie, 2018 T.18 Z.4 (64), s.55–74
Kuratorium Oświaty w Rzeszowie [dostęp 2022-09-16] Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, PWN, Warszawa 2002 Mapa topograficzna Polski skala 1:10 000 GUGiK Wybory do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej w 2023 r. [dostęp 2023-10-18]
Linki zewnętrzne
Kategoria:Geografia Głogowa Małopolskiego