Branko Ćopić, cyr. Бранко Ћопић (ur. 1 stycznia 1915 we wsi Hašani w zachodniej Bośni, zm. 26 marca 1984 w Belgradzie) – serbski poeta i prozaik, autor opowiadań o tematyce wojennej (głównie partyzanckiej), wierszy i opowiadań dla dzieci i młodzieży, w twórczości również wątki autobiograficzne.
Urodził się w rodzinie chłopskiej. Na Uniwersytecie w Belgradzie ukończył studia filozoficzne. Od 1941 r. walczył w oddziałach partyzanckich i był wtedy korespondentem wojennym pisma „Borba”. Po wojnie zamieszkał w Belgradzie i poświęcił się wyłącznie twórczości pisarskiej.
Jego debiutem był zbiór opowiadań o rodzinnej Bośni: U stóp góry Grmeč (Pod Grmečom, 1938).
Wybrana twórczość 1952 – Пролом (wyd. pol. pt. Płomienne lato, tłum. Maria Krukowska, Warszawa 1958) 1957 – Глуви барут 1958 – Не тугуј бронзана стражо 1964 – Осма офанзива (wyd. pol. pt. Ósma ofensywa, tłum. Maria Krukowska, Warszawa 1967) 1970 – Башта сљезове боје (wyd. pol. pt. Ikona z koniem, tłum. Magdalena Petryńska, Warszawa 1974) 1975 – Делије на Бихаћу
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozofii Uniwersytetu w Belgradzie Kategoria:Serbscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1984