Wojna gotycka, wojna Bizantyjczyków z Ostrogotami trwała w latach 535–562. Zakończyła się ona porażką Ostrogotów oraz likwidacją ich państwa na terenie Italii.

Przyczyny Jednym z głównych powodów wojny było zamordowanie sprawującej władzę w Italii córki Teodoryka Amalasunty przez jej kuzyna Teodahada, z którym dzieliła władzę. Zbrodnia popełniona na Amalusancie stanowiła dla bizantyjskiego cesarza Justyniana okazję do likwidacji władzy Ostrogotów w Italii.

Pierwsza faza walk Pierwszym celem wojsk cesarskich było zajęcie Sycylii. Bizantyński wódz Belizariusz zajął wyspę bez oporu ze strony Gotów. To niepowodzenie spowodowało w roku 536 bunt Ostrogotów przeciwko Teodohadowi, który w grudniu tego roku został zamordowany. W jego miejsce Goci obwołali królem wojownika Witigisa, który (w przeciwieństwie do swojego poprzednika) nie należał do królewskiego rodu Amalów. W roku 538 Witigis obległ Rzym, którego nie udało mu się jednak zająć. Udało mu się jednak, wraz z podległymi mu Burgundami zdobyć Mediolan dokonując w mieście masakry mieszkańców. Belizariusz, wykorzystując sukces jakim była udana obrona Rzymu, skierował swoje siły na północ i w roku 541 zdobył Rawennę. W mieście tym pojmał Witigisa, który jako jeniec odesłany został do Konstantynopola. W roku 541 młody Totila stanął na czele Gotów i zdobył Benewent i Neapol. Widząc zagrożenie Justynian odwołał Belizariusza z frontu perskiego i powierzył mu obronę Italii. Nie zapobiegło to jednak zdobyciu Rzymu przez wojska Totili w 546 roku. W następnych latach operacje wojenne toczyły się głównie w południowej Italii. Wszelkie jednak próby kontrofensywy Belizariusza (do roku 549) kończyły się niepowodzeniem ze względu na niesubordynację i zły stan wojsk.

Kontynuacja konfliktu i zwycięstwo Bizantyńczyków Pokonanego Belizariusza Justynian odwołał z Italii. Prawdopodobnie, obawy dworu w Konstantynopolu, budzić mogła coraz silniejsza pozycja wodza. Nowym dowódcą, wyznaczonym do obrony był eunuch Narses, jeden z najzdolniejszych współpracowników cesarza. Narses na czele 30 000 ludzi rozbił armię Gotów pod Busta Gallorum w roku 552. W bitwie śmierć poniósł Totila ugodzony włócznią przez wodza Gepidów Asbada. Następnie walki przeniosły się do Kampanii. Na czele Gotów stanął Teja, który poniósł rychło śmierć w bitwie pod Cumae, w bitwie pod Mons Lactarius w roku 552. Dwa lata później Narses rozbił ostatecznie wojska Gotów pod Kapuą.

Walki trwały jeszcze kilka lat, ale ograniczały się głównie do zdobywania twierdz będących w posiadaniu niedobitków armii Gotów. Ostatnim miastem w rękach Gotów była Werona, która padła dopiero w 561 roku.

Konsekwencje Italia w toku wieloletnich walk została doszczętnie zrujnowana. Oprócz zniszczeń materialnych, nastąpił znaczny spadek liczby ludności. Przyczyniła się do tego również epidemia dżumy, zwanej dżumą Justyniana, która wystąpiła na tym obszarze w roku 547. Longobardowie Alboina, którzy wspierali Bizantyjczyków w podboju Italii, wykorzystali słabość nowych władz i od roku 568 rozpoczęli podbój półwyspu Apenińskiego. 300px|right|thumb|Mapa posiadłości Bizantyńskich w roku 575 Ważniejsze bitwy 535 Oblężenie Panormus 535 Bitwa pod Splitem 536 Oblężenie Neapolu 537 Bitwa pod Perugią 537 Bitwa pod Skardo 537 Bitwa pod Nornia 538 Oblężenie Rzymu 538 Bitwa pod Ticinum 538 Bitwa pod Ankoną 539 Oblężenie Mediolanu 539 Bitwa pod Dertoną 540 Bitwa pod Tarusium 541 Bitwa pod Farentią 542 Bitwa pod Mucellis 544 Masakra w Tibur 545 Bitwa pod Bolonią (Bononia) 546 Oblężenie Piacenzy 547 Masakra w Spoletium 547 Szturm Rzymu 547 Bitwa pod Kapuą 547 Bitwa pod Brundisium 549 Masakra w Mikuron 549 Bitwa pod Lauretą 549 Oblężenie Rzymu 550 Szturm Regium 551 Bitwa morska pod Sena Gallica (ob. Sanigaglia – zwycięstwo floty bizantyńskiej pod wodzą Narsesa nad siłami morskimi Gotów) 551 Bitwa pod Caranalis 552 Bitwa pod Busta Gallorum 552 Bitwa pod Mons Lactarius 554 Bitwa pod Kapuą

Przypisy

Kategoria:Bizancjum Bizancjum z Ostrogotami Bizancjum z Ostrogotami