Jan Leonard Maliński (ur. 1 marca 1917 w Berlinie, zm. 6 lutego 2006 w Ostrzeszowie) – podpułkownik pilot Wojska Polskiego, kapitan (ang. Flight Lieutnant) Królewskich Sił Powietrznych, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari. Był ostatnim żyjącym w Polsce weteranem Bitwy o Anglię.
Życiorys Syn Jana i Marii z domu Ratajewskiej. Trzy lata po jego urodzeniu jego rodzice przeprowadzili się do Poznania, a następnie osiadli w Swarzędzu. Szkołę powszechną ukończył w Ostrzeszowie, następnie uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Ostrzeszowie i Krotoszynie. W 1935 roku wziął udział w kursie szybowcowym na górze Chełm w Goleszowie, a w 1936 ukończył kurs pilotażu w ramach PWL na lotnisku w Lublinku koło Łodzi. W 1936 r. uzyskał maturę i 1 września tego roku został skierowany na kurs unitarny w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie. W 1937 r. rozpoczął naukę w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Był absolwentem XII promocji, 19 lokata.
W czasie kampanii wrześniowej walczył w składzie 132 eskadry na samolocie PZL P.11c pod dowództwem kpt. Franciszka Jastrzębskiego. 3 września wspólnie z ppor. Pawłem Łuczyńskim i kpr. Wawrzyńcem Jasińskim zaatakował zgrupowanie niemieckich bombowców i ciężko uszkodził dwa samoloty. Następnego dnia zlokalizowano zniszczony Do 17 z III/KG 3 i zaliczono jako zestrzelenie wspólne. Drugi samolot zaliczono Malińskiemu indywidualnie.
7 września zniszczył He 111 (zestrzelenie nie figuruje na oficjalnych listach, gdyż lotnik nie mógł złożyć bezpośrednio potem raportu, a późniejszy odrzucono), uszkodził jeden Bf 110, ale został trafiony przez inny. Wyskoczył na spadochronie nad wsią Mikulice gmina Dobra. Mieszkańcy udzielili rannemu pilotowi pomocy, przewożąc go do wycofujących się jednostek polskich. Trafił do szpitala, skąd po wielu perypetiach wrócił do Ostrzeszowa, skąd trafił do obozu jenieckiego Stalag XXI A.
20 października 1939 r. zwolniono go z niewoli na podstawie zaświadczenia lekarskiego (musiał się jednak regularnie meldować w dowództwie obozu). W marcu 1940 roku przedostał się przez Węgry i Jugosławię do Francji, gdzie został skierowany do obozu piechoty Camp de Carpiagne pod Marsylią, a 6 czerwca 1940 r. został skierowany do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon-Bron. Nie brał udziału w działaniach wojennych, 21 czerwca 1940 r. odpłynął z portu Saint-Jean-de-Luz do Liverpoolu, gdzie przybył 27 czerwca na pokładzie statku „SS Arandora Star”.
W Wielkiej Brytanii trafił początkowo do Blackpool, otrzymał numer służbowy P-1286. Uczestniczył m.in. w Bitwie o Anglię jako pilot dywizjonu 302 na samolotach Hawker Hurricane - bez zestrzeleń. 4 marca 1941 wspólnie z por. Julianem Kowalskim i sierż. Antonim Łyskiem uszkodził Ju 88 (nieprawidłowo zaliczono wszystkim po jednym uszkodzeniu). Latem 1941 r. został przeniesiony do dywizjonu 307, gdzie dowodził eskadrą A.
20 maja 1942 r. pracował jako kontroler w operations room sektora, następnie w naziemnej stacji naprowadzania (Ground Controlled Interception) we Wrafton. W 1943 r. był kontrolerem naprowadzającym na krążowniku HMS „Glasgow”. 16 września 1944 r. wrócił do latania bojowego w dywizjonie 307, jego nawigatorem był por. Roman Romanowicz.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w RAF i 25 lipca 1945 r. skierowany został do 229 Grupy Transportowej RAF w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie pozostał do końca września 1946 r. jako pilot rozprowadzający. Po powrocie do Wielkiej Brytanii został zdemobilizowany, uzyskał licencję pilota cywilnego i pracował w liniach Air Charter. Od 1951 r. działał dla CIA i wykonywał tajne loty do Bułgarii, Rumunii i Albanii.
Ukończył kurs w British Institute of Engineering Technology i w 1956 wyjechał do Kanady, gdzie pracował dla Maritime Central Airways, TransAir Ltd., Wheeler Airlines oraz Bahamas Airways. Latał z zaopatrzeniem do zablokowanego Berlina.
W 1972 powrócił do Polski, gdzie pracował jako tłumacz oraz prywatny przedsiębiorca. W 2001 r. otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Ostrzeszowa.
Swoje wspomnienia spisał m.in. w wydanej w 2000 roku książce pt. Samolot zakrył słońce.
Został pochowany na cmentarzu katolickim w Ostrzeszowie.
Zwycięstwa powietrzne Na liście Bajana zajmuje 214. pozycję z wynikiem 1 i 1/3 zestrzeleń pewnych i 1 uszkodzonymlista Bajana.
Zestrzelenia pewne: 1/3 x Do 17 - 3 września 1939 He 111 - 7 września 1939
Uszkodzenia: Ju 88 - 4 marca 1941 (pilotował Hurricane I, WX-B nr V6860)
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych - czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Lotniczy - trzykrotnie Odznaka za Rany i Kontuzje Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Distinguished Flying Cross 1939-1945 ze złotą rozetką. Honorowe Obywatelstwo Ostrzeszowa (2001)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie Kategoria:Honorowi obywatele Ostrzeszowa Kategoria:Ludzie związani z Ostrzeszowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Medalem Lotniczym (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wybitnej Służby Lotniczej Kategoria:Podporucznicy lotnictwa II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie Polskich Sił Powietrznych Kategoria:Pochowani w Ostrzeszowie Kategoria:Polscy piloci myśliwscy Kategoria:Żołnierze Polskich Sił Powietrznych we Francji Kategoria:Polscy lotnicy w kampanii wrześniowej Kategoria:Polacy – uczestnicy bitwy o Anglię 1940 Kategoria:Polacy – uczestnicy kampanii zachodnioeuropejskiej 1944–1945 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji po II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 2006 Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie Kategoria:Oficerowie Dywizjonu 302 Kategoria:Żołnierze 132 Eskadry Myśliwskiej