Błędnik błoniasty () – worek łącznotkankowy o zawiłym kształcie znajdujący się we wnętrzu błędnika kostnego zawieszony w przychłonce (perylimfie) i wypełniony śródchłonką (endolimfą). Dzieli się on na dwie zasadnicze części:
Błędnik przedsionkowy (aparat przedsionkowy), będący właściwym narządem równowagi, zbudowany z trzech przewodów półkolistych zakończonych bańkami (ampułkami), woreczka oraz łagiewki (będącej podstawą dla przewodów półkolistych). Jego elementy pokrywa urzęsiony nabłonek zmysłowy pokryty osklepkiem, który w woreczku i łagiewce liczne otolity – malutkie kamyczki, które przesuwają się wskutek ruchów ciała, drażniąc rzęski i dostarczając w ten sposób informacji o wartości działającego na ciało przyspieszenia ziemskiego oraz o położeniu ciała względem siły ciężkości. Rzęski nabłonka pokrywającego bańki pobudzane są natomiast ruchem śródchłonki wewnątrz kanałów półkolistych (ułożonych prostopadle względem siebie), rejestrując w ten sposób ruchy głowy we wszystkich trzech płaszczyznach oraz przyspieszenie kątowe. Impulsy ze wszystkich opisanych elementów przesyłane są do ośrodkowego układu nerwowego. Błędnik ślimakowy, na który składa się głównie przewód ślimakowy podzielony na trzy kanały: ślimakowy (położony centralnie), przedsionkowy (położony nad nim) oraz bębenkowy (położony pod nim). Na błonie podstawnej kanału ślimakowego zlokalizowany jest właściwy narząd słuchu – narząd Cortiego, wyposażony w urzęsione komórki receptorowe rejestrujące drgania powietrza (tj. fale dźwiękowe).
Bibliografia
Kategoria:Anatomia narządu słuchu i równowagi