thumb thumb thumb thumb thumb thumb thumb|Żołnierze pułku tatarskiego thumb|Grupa żołnierzy pułku (1919) Pułk Jazdy Tatarskiej im. Mustafy Achmatowicza – oddział kawalerii Wojska Polskiego.

Historia W styczniu 1919 roku rozpoczęto formowanie „Jazdy Tatarskiej”. Żołnierzami byli przede wszystkim polscy Tatarzy. Służyli w nim też muzułmanie innych narodowości m.in. Azerowie. 31 stycznia w Warszawie został wydany pierwszy rozkaz pułkowy. 14 lutego oddział został przeniesiony do Ostrowi Mazowieckiej, a 23 lutego do Białegostoku.

Ostatecznie w lipcu 1919 roku sformowano trzy szwadrony liniowe, szwadron karabinów maszynowych i dywizjon techniczny. 16 września 1919 roku rozkazem naczelnika Józefa Piłsudskiego nadano jednostce nazwę Tatarski Pułk Ułanów imienia pułkownika Mustafy Achmatowicza. 10 czerwca 1919 roku Jazda Tatarska rozwinięta została w pułk.

Pułk walczył początkowo z wojskami niemieckimi w rejonie Grodna, następnie został przerzucony na Polesie. Później brał udział w wyprawie kijowskiej i wkraczał do Kijowa. Osłaniał w walkach odwrotowych wojska polskie w rejonie Horynia nad Styrem. W wyniku tych walk pułk poniósł duże straty, pozostało tylko 86 ułanów. W Płocku doszło do odtworzenia pułku, który wziął jeszcze udział w walkach w rejonie Wyszogrodu i Dobrzynia w 1920 roku. 10 września 1920 roku w rejonie Krośniewic major Tomaszewicz rozwiązał pułk, a jego żołnierzy wcielił do szwadronu zapasowego 13 pułku Ułanów Wileńskich.

Po rozformowaniu pułku wielu ułanów trafiło do 13 pułku Ułanów Wileńskich, którego 1 szwadron od 1936 roku nosił nazwę wyróżniającą „tatarski”.

Żołnierze Pułku Jazdy Tatarskiej Dowódcy pułku płk Roman Falkowski (I - † II 1919) mjr kaw. Wilhelm Światołdycz-Kisiel (II - 8 V 1919) płk Eugeniusz Ślaski (od 8 V 1919Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 61 z 3 czerwca 1919 roku, poz. 1937.) gen. ppor. Aleksander Romanowicz (od 20 I 1920) ppłk Zenon Kryczyński (p.o. III 1920) mjr Władysław Tomaszewicz

Obsada personalna w latach 1919-1920 zastępca dowódcy pułku – ppłk Zenon Kryczyński dowódca dywizjonu – rtm. Roźniatowski adiutant pułku – por. Gustaw Hartingh dowódca 1 szwadronu – rtm. Tadeusz Dackiewicz dowódca 2 szwadronu – por. Kazimierz Kolaszyński dowódca 3 szwadronu – por. Michał Lisiecki dowódca 3 szwadronu – por. Iskander Achmatowicz dowódca 4 szwadronu – por. Zygmunt Elsner dowódca 4 szwadronu – por. Antoniewicz oficer szwadronu – ppor. Bohdan Miklewski dowódca szwadronu ckm – rtm. Jóssuf Połtorzycki dowódca szwadronu technicznego – por. Kałłaur dowódca szwadronu marszowego (pieszego) – rtm. Rychter dowódca samodzielnego szwadronu - por. Wacław Gozdawa- Zatorski dowódcy szwadronu zapasowego rtm. Dawid Janowicz-Czaiński (od 16 V 1919) mjr Grot-Niemojewski rtm. Zygmunt Elsner rtm. Roźniatowski mjr Władysław Tomaszewicz

Szeregowcy Aleksander Stefanowicz

Barwy pułku 100px Od 1919 łapka karmazynowa, wypustka jasnoniebieska. Na łapce godło w formie półksiężyca z wpisaną gwiazdką.

100px Proporczyk niebieski specjalnego rysunku, nierozcięty, owalny, ze złotym godłem pułkuDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 27 z 3 sierpnia 1920 roku, poz. 636.

Proporczyk seledynowy z żółtym półksiężycem i gwiazdą. Ułani nosili zamiast rogatywek – barankowe „papachy”. Pułk posiadał zamiast sztandaru – buńczuk.

Przypisy

Bibliografia

Księga jazdy polskiej, pod protektoratem marsz. Edwarda Śmigłego–Rydza, Warszawa 1936, reprint, Bellona, Warszawa 1993.

Kategoria:Pułki kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie pułki kawalerii z okresu wojny polsko-bolszewickiej