thumb|upright=2.0|Diagram modelu przyrostowego Model przyrostowy (realizacja przyrostowa, ) – technika tworzenia oprogramowania stosowana w przypadkach, w których dopuszczalna jest okrojona funkcjonalność systemu.
Fazy określenie całości wymagań (w ramach naszych możliwości, na tyle na ile uda nam się je sprecyzować), wykonanie wstępnego, ogólnego projektu całości systemu wybór pewnego podzbioru funkcji systemu szczegółowy projekt (według modelu kaskadowego) oraz implementacja części systemu realizującej wybrane funkcje testowanie zrealizowanego fragmentu i dostarczenie go klientowi powtarzanie kolejnych etapów, aż do zakończenia implementacji całego systemu
Zalety częste kontakty z klientem (skrócenie przerw w porównaniu z modelem kaskadowym) brak konieczności zdefiniowania z góry całości wymagań (na wstępie definiujemy, co nam się uda mając nadzieję, że uda się wyspecyfikować całość wymagań na etapie testowania zrealizowanych fragmentów) wczesne wykorzystanie przez klienta fragmentów systemu (funkcjonalności) możliwość elastycznego reagowania na opóźnienia realizacji fragmentu – przyspieszenie prac nad inną/innymi częściami (sumarycznie – bez opóźnienia całości przedsięwzięcia projektowego)
Wady dodatkowy koszt związany z niezależną realizacją fragmentów systemu potencjalne trudności z wycinaniem podzbioru funkcji w pełni niezależnych dlatego: konieczność implementacji szkieletów (interfejs zgodny z docelowym systemem) – dodatkowy nakład pracy (koszt), ryzyko niewykrycia błędów w fazie testowania
Zobacz też inżynieria oprogramowania model kaskadowy model prototypowy model spiralny
Linki zewnętrzne
Kategoria:Procesy tworzenia oprogramowania