Partia szkocka – otwarcie szachowe oznaczone kodem ECO C44–C45, rozpoczynające się od posunięć:
e4 e5 Sf3 Sc6 d4
Swoją nazwę otwarcie zawdzięcza szkockiemu szachiście Johnowi Cochrane’owi, który spopularyzował je podczas meczu szachów korespondencyjnych rozgrywanego w latach 1824–1828 pomiędzy klubami z Londynu i Edynburgu. Sekwencja ruchów prowadząca do partii szkockiej została jednak po raz pierwszy wspomniana już w 1750 roku przez teoretyka szachowego Ercole Del Rio w jego traktacie Sopra il giuoco degli Scacchi, Osservazioni pratiche d’anonimo Autore Modenese ().
Popularne w XIX wieku, otwarcie szkockie do roku 1900 straciło na znaczeniu, ponieważ uważano, że zbyt wcześnie rozładowuje napięcie w centrum i pozwala czarnym łatwo wyrównać grę. Pod koniec XX wieku Garri Kasparow przyczynił się do odrodzenia otwarcia, twierdząc, że stwarza ono czarnym długotrwałe problemy strategiczne, a jednocześnie pozwala uniknąć dogłębnie przeanalizowanej partii hiszpańskiej. Zwolennikami partii szkockiej byli także Jan Timman i Siergiej Rublewski.
W encyklopedii otwarć szachowych partia szkocka oznaczona jest symbolem C45.
Podstawowe warianty 3...e:d4 4.S:d4 (główny wariant) 3...e:d4 4.Gc4 (gambit szkocki) 3...e:d4 4.c3 (gambit Göringa)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Chessgames.com opening explorer
Szkocka partia