mały|Synagoga, od 1930 r. służy jako dom modlitwy Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Ottawie mały|Dom modlitwy Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Campion, w stanie Kolorado, USA Kościół Adwentystów Dnia Siódmego (, w skrócie SDA Church) – Kościół protestanckiQueen, Edward L.; Prothero, Stephen R.; Shattuck, Gardiner H. (2009). „Seventh-day Adventist Church”. Encyclopedia of American religious history. Volume 3 (3rd ed.). New York: Infobase Publishing. s. 913. ., który od innych wyznań chrześcijańskich odróżnia się między innymi przestrzeganiem soboty jako dnia świętego, wiarą w bliskie przyjście Jezusa Chrystusa oraz nauką o niebiańskiej świątyni i sądzie śledczym. Kościół ten wyrósł z ruchu millerystów w XIX wieku w Stanach Zjednoczonych, a oficjalnie ustanowiony został w roku 1863„Seventh-day Adventists–The Heritage Continues Along”. General Conference of Seventh-day Adventists. Zarchiwizowane 6 grudnia 2006. (dostęp 2007-01-17). Adwentyści dnia siódmego wierzą, iż ich główną misją jest głoszenie poselstwa opisanego w 14 rozdziale Księgi Objawienia. Jedną z założycieli Kościoła była Ellen G. White, która jest uważana za proroka i której pisma stanowią istotne źródło duchowego życia KościołaRonald L. Numbers, Prophetess of health: a study of Ellen G. White (3rd ed. 2008) s. xxiii–xxiv.
Adwentyści dzielą wiele swoich nauk ze współczesnym protestantyzmem. Są to wiara w Trójcę, nieomylność Pisma Świętego czy zbawienie z łaski przez wiaręAdventist-owned Food Company Relaunches Famed "CHIP" Lifestyle Program Archived 2013-11-01 at the Wayback Machine (dostęp 2013-09-01). Tym, co ich różni od innych wyznań jest między innymi wiara w warunkową nieśmiertelność duszy. Kościół ten znany jest ze swojego wkładu w promowanie zdrowego trybu życia, wolności religijnej oraz konserwatywnych wartości życiaSeventh-day Adventist Church Fundamental Beliefs (dostęp 2011-06-22).
Kościół liczy ponad 21 milionów ochrzczonych wyznawców w 235 krajach świata (w Polsce 9660 wyznawców i sympatyków). Wydał własne publikacje w 375 językach. Kościół zarządza 8515 placówkami edukacyjnymi, 331 budynkami medycznymi i ponad 60 domami wydawniczymi na całym świecie. W ponad 130 krajach działa instytucja pomocy charytatywnej ADRA, podpięta pod działalność Kościoła. Wspólnota główną wagę przykłada do swojej ogólnoświatowej misjidocuments.adventistarchives.org/Statistics/ASR/ASR2017.pdf.
Historia Kościoła Kościół Adwentystów Dnia Siódmego powstał z ruchu zwanego milleryzmem zapoczątkowanego w latach 40. XIX wieku przez William Millera. Miller – kaznodzieja, były kapitan armii amerykańskiej – zainicjował „przebudzenie adwentowe” (Advent Awakening), które w latach 1831–1844 przetoczyło się przez większą część Ameryki w postaci wielkiego ożywienia religijnego. Na podstawie swojego zrozumienia proroctwa Księgi Daniela 8:14-16 uznał, iż Jezus powróci na ziemię między 1843 a 1844 rokiem. Latem 1844, milleryci zaczęli wierzyć, iż Jezus powróci na ziemię 22 października 1844 roku. Gdy to się nie stało większość wyznawców opuściło ruch. Wydarzenie to stało się znane jako „wielkie rozczarowanie”R.F. Cottrell (26 czerwca 1855). „Definite Time” (PDF). Review and Herald. Rochester, NY: James White. 06 (32): 5..
Wczesny rozwój ruchu Szczerze wierzący w bliskie przyjście Jezusa, trwali w modlitwach prosząc Boga o wyjaśnienie swojego rozczarowania. Hiram Edson i inni wierzyli, iż obliczenia Williama Millera są poprawne, jednak jego interpretacja była błędna. Ta grupa adwentystów zaczęła wierzyć, iż słowa opisane w Księdze Daniela 8:14 opisują nie tyle „oczyszczenie ziemi”, co „oczyszczenie niebiańskiej świątyni, w której Jezus sprawuje teraz służbę”. W ciągu następnych lat, ludzie wierzący w tę interpretację proroctwa zaczęli wyznawać również naukę o sądzie śledczym oraz rozpoczynającym się sądzie nad ludźmi w 1844 roku. Wciąż wierzyli oni, iż przyjście Jezusa jest bliskieP. Gerard Damsteegt (Fall 1992). „How Our Pioneers Discovered the Sanctuary Doctrine”. Adventists Affirm..
Nauka o dniu odpoczynku W trakcie wczesnego rozwoju adwentyzmu pojawiła się kwestia biblijnego dnia odpoczynku. Joseph Bates, który zajął się tym zagadnieniem w ruchu adwentowym przedstawił ją innym wczesnym adwentystom. Wkrótce zwyczaj święcenia siódmego dnia tygodnia w miejsce niedzieli został przyjęty i przyczynił się do powstania pierwszej edycji publikacji „The Present Truth” (obecnie Adventist Review), która pojawiła się w roku 1849Neufield, D (1976). Sabbath Conferences. s. 1255–1256..
Późniejszy rozwój kościoła i organizacja Przez pierwsze 20 lat, ruch adwentowy składał się z małej grupy ludzi, którzy przyłączyli się do niego po odejściu z innych kościołów. Głównym twórcą Kościoła Adwentystów D.S. był pastor Hiram Edson – jeden z wybitnych kaznodziejów ruchu millerowskiego, pastor Joseph Bates, a także pastor Jakub White i jego żona Ellen G. White (wcześniej: Ellen G. Harmon). Ellen White wraz ze swoimi wizjami, które otrzymywała przekonała innych adwentystów, iż posiada dar proroctwa, którego posiadanie jak wierzą adwentyści jest jedną z cech Bożego ruchu w czasach końca. W tamtych latach James White wydawał czasopismo „The Advent Review and Sabbath Herald”. Przyjęli oni doktrynę odnośnie do siódmego dnia szabatu, niebiańskiej świątyni, warunkowej nieśmiertelności oraz oczekiwania na przyjście Jezusa przed millenium.
Nazwę – Kościół Adwentystów Dnia Siódmego – społeczność przyjęła na pierwszym spotkaniu przedstawicieli zborów w 1860 roku. Pierwsze zjednoczenie zborów (diecezja) oraz przyjęcie projektu struktury organizacyjnej Kościoła nastąpiło w 1861 roku. Kościół został oficjalnie ustanowiony na zjeździe wyznawców w Battle Creek w stanie Michigan, 21 maja 1863 roku. W trakcie modlitw i wspólnych rozważań na przestrzeni lat pierwsi adwentyści zebrali oficjalne nauki swojego kościoła, oficjalne stanowisko na ten temat powstało w 1872 rokuDamsteegt, Pieter Gerard. „Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission”. Ellen G. White Estate (dostęp 31 sierpnia 2015). Dziś te nauki znane są pod postacią 28 Zasad Wiary Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.
Kościół zaczął działać również w innych krajach świata, poprzez działalność swoich misjonarzy oraz kolporterów rozpowszechniających adwentystyczne publikacje, oraz głoszących swoje nauki w trakcie wykładów. Zaczęły powstawać pierwsze szkoły, szpitale, domy wydawnicze i sanatoria adwentystów dnia siódmego. W roku 1880 Kościół liczył 16 tysięcy wiernych, a w roku 1945 liczba ta wynosiła 210 tysięcySeventh-day Adventists–The Heritage Continues Along”. General Conference of Seventh-day Adventists. Archived from the original 6 grudnia 2006 (dostęp 2007-01-17). Pierwszym, nieoficjalnym przedstawicielem adwentyzmu w Europie był Polak, pastor Michał Belina-Czechowski, dawny ksiądz katolicki. Powrócił on do Europy w roku 1864. Dzięki jego działalności adwentyzm pojawił się we Włoszech, Szwajcarii, Rumunii, Niemczech i na Węgrzech. Jednak do większości państw Europy adwentyzm dotarł dopiero w XX wieku. Do Austrii – w 1902 roku, do Hiszpanii – w 1903, do Portugalii – w 1904, do Jugosławii – 1905, do Grecji – w 1907, na Litwę – w 1913, do Luksemburga – w 1918.
Doktryna Adwentyści dnia siódmego wyznają siedem filarów adwentyzmu. Postrzegają świat jako miejsce wielkiego boju między Bogiem a Szatanem, w który włączona jest cała ludzkość. Akceptują doktrynę trynitaryzmu, świętują biblijny szabat – sobotę, nie praktykują kultu świętych, obrazów i figur. Sprawują trzy ustanowienia: chrzest wierzących przez zanurzenie, Wieczerzę Pańską oraz umywanie nóg jako obrządek pokory i służby, ale także jako nawiązanie do powszechnego kapłaństwa wierzących. Adwentyzm nie wyznaje nieśmiertelności duszy, uznaje zaś kondycjonalizm – nieśmiertelnością zostaną obdarzeni tylko zbawieni, wraz z nastaniem paruzji (drugiego adwentu) – czyli powtórnego przyjścia Chrystusa w chwale. Ciału, jako świątyni ducha należy się troska, co wiąże się z powstrzymywaniem od używania narkotyków, alkoholu, tytoniu oraz mocnej herbaty i kawy.. Zasadniczym i unikatowym składnikiem doktryny adwentystycznej jest wiara w naukę o świątyni niebiańskiej, w której arcykapłańską służbę pełni Jezus Chrystus. Opierając się na interpretacji Księgi Daniela 8,14 adwentyści nauczają, że od roku 1844 świątynia niebiańska jest oczyszczana i żyjemy w czasie niebiańskiego Dnia Pojednania (hebr. Jom Kipur).
Ważną rolę w adwentystycznej doktrynie zajmuje eschatologia, bazująca na swoistej interpretacji Księgi Daniela i Apokalipsy. W 13 rozdziale Apokalipsy rozróżniają papiestwo (bestia wychodząca z morza) i Stany Zjednoczone (bestia wstępująca z ziemi). Twierdzą, że apokaliptyczny okres „1260 dni” (lat wg biblijnej zasady dzień za rok) rozpoczął się od dekretu cesarza Justyniana w roku 538, kiedy ich zdaniem biskup rzymski stał się głową wszystkich biskupów. Okres ten kończy się w roku 1798, kiedy aresztowano papieża Piusa VI. Tym samym w roku 1798 papiestwo otrzymało śmiertelną ranę. Gojenie rany rozpoczęło się w roku 1929, kiedy podpisano traktaty laterańskieWierzyć tak jak Jezus, Wydawnictwo Znaki Czasu, s. 181-183.. W wielkiej wszetecznicy z Ap 17, nazywanej też Babilonem, upatrują Kościół katolicki, a ponieważ jest ona „matką nierządnic i obrzydliwości”, w jej córkach upatrują Kościoły protestanckie. W papieżu widzą antychrysta.
Według adwentystów do początku IV wieku cały Kościół świętował szabat, ale Konstantyn I Wielki zaprowadził niedzielę. Każdy, kto świętuje niedzielę przyjmuje „znamię bestii”. Kościołowi katolickiemu zarzucają, że przypisuje sobie autorytet większy od Biblii, a protestantom, że ulegli katolickiemu zwiedzeniu. Pomimo tego adwentyści prowadzą dialog ekumeniczny z Kościołem katolickim oraz Kościołami protestanckimi. Od końca XX wieku toczy się dyskusja w łonie adwentyzmu nad zmianą interpretacji ApokalipsyArkadiusz Piętka, Katolicy KADS 2008.
Adwentystyczne poglądy na Trójcę ewoluowały. Do roku 1890 dominował antytrynitaryzm, w latach 1890–1900 – trynitaryzm w wersji zalążkowej, lata 1900–1931 – burzliwy okres przejściowy, lata 1931–1957 – wkracza trynitaryzmMerlin D. Burt, Trójca w historii Kościoła Adwentystycznego (2009) KADS w RP Zbór Warszawa Centrum.
28 Zasad Wiary 28 Zasad Wiary to teologicznie sformułowane wierzenia adwentystów dnia siódmego. Adwentyści sprzeciwiają się formułowaniu wyznań wiary, więc 28 Zasad Wiary jest uważanych za deskryptory, a nie za recepty; to znaczy, że opisują oficjalne stanowisko Kościoła, ale nie są kryteriami członkostwa.
Początkowo Kościół Adwentystów Dnia Siódmego sformułował 27 Zasad Wiary, przyjętych przez Generalną Konferencję w 1980 roku. Dodatkowa Zasada Wiary (numer 11) została dodana na 58. sesji Generalnej Konferencji w Saint Louis w 2005 roku.
Zasady Wiary są pogrupowane w doktryny: Bóg, Człowiek, Zbawienie, Kościół, Życie Chrześcijańskie i Rzeczy Ostateczne.
Historia Od początku kształtowania się swojego ruchu adwentyści dnia siódmego niechętnie formalizowali swoje wyznanie wiary.
W artykule czasopisma Review and Herald 8 października 1861 J. N. Loughborough napisał:
Pierwszym krokiem odstępstwa jest przygotowywanie credo, mówiącego nam, w co powinniśmy wierzyć. Drugim krokiem jest uczynienie tego credo sprawdzianem danej wspólnoty. Trzecim jest sądzenie członków w oparciu o to credo. Czwartym jest potępianie jako heretyków tych, których wiara nie jest zgodna z tym credo. I piątym jest wszczęcie prześladowań przeciwko takim.
Kilka streszczeń teologii adwentystycznej zostało zaprezentowanych w różnych okresach.
W Wydano broszurę przedstawiającą 25 Podstawowych Zasad Wiary, nie po to aby „zabezpieczyć jednolitość”, ale „spotkać się z zapytaniami” i „poprawić fałszywe oświadczenia” na temat wiary Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.
W Sporządzono listę 22 Zasad Wiary i opublikowano je w Roczniku Adwentystycznym (Adventist Yearbook), a następnie w Podręczniku Kościoła Adwentystów (Adventist Church Manual).