thumb|Zbigniew Bujak (trzeci od lewej) podczas konferencji poświęconej 25. rocznicy utworzenia Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” (2007) Zbigniew Bujak (ur. 29 listopada 1954 w Łopusznie) – polski polityk i politolog, działacz opozycji demokratycznej w czasach PRL, poseł na Sejm I i II kadencji.
Życiorys Syn Jana. W 1972 ukończył Technikum Elektroenergetyczne w Żyrardowie. W 1998 został absolwentem studiów politologicznych na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.
W latach 1972–1973 był pracownikiem zakładu Polfa w Grodzisku Mazowieckim. W latach 1973–1981 zatrudniony w Zakładach Mechanicznych Ursus. Od 1974 do 1976 odbywał zasadniczą służbę wojskową. Był wiceprzewodniczącym Socjalistycznego Związku Młodzieży Wojskowej. Od 1978 współpracownik Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”, kolporter wydawnictw niezależnych, m.in. „Robotnika”.
W 1980 zaangażował się w działalność w opozycji demokratycznej, był współzałożycielem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w ZM Ursus w Warszawie. W latach 1980–1981 zasiadał w Krajowej Komisji Porozumiewawczej związku, następnie był członkiem prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego uniknął zatrzymania w sopockim Grand Hotelu, pozostawał następnie w ukryciu. Przewodniczył Regionalnej Komisji Wykonawczej Regionu Mazowsze NSZZ „S” (1982–1986), zasiadał w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. Był jednym z najdłużej ukrywających się członków tej organizacji. Został aresztowany w maju 1986, zwolniono go we wrześniu tego samego roku na mocy amnestii. Należał następnie do nieuznawanych przez komunistyczne władze organów kierowniczych związku: od 1986 do 1987 jawnej Tymczasowej Rady NSZZ „Solidarność”, a następnie Krajowej Komisji Wykonawczej związku. Od grudnia 1988 do czerwca 1990 był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. W 1989 odgrywał w KO (obok Władysława Frasyniuka, Bronisława Geremka, Jacka Kuronia, Andrzeja Wielowieyskiego i Henryka Wujca) kluczową rolę w zespołach organizacyjnym i do spraw koordynacji listy kandydatów.
Na początku 1989 uczestniczył w obradach plenarnych Okrągłego Stołu jako członek zespołu do spraw reform politycznych oraz zespołu do spraw gospodarki i polityki społecznej; był wśród siedmiu liderów strony solidarnościowej. W kwietniu 1989 wraz z Andrzejem Wajdą i Aleksandrem Paszyńskim założył przedsiębiorstwo Agora, które przystąpiło w maju tego samego roku do wydawania „Gazety Wyborczej”. Nie wystartował w wyborach do Sejmu kontraktowego z czerwca 1989. Krytykował dokonany przez Lecha Wałęsę wybór Tadeusza Mazowieckiego na premiera w sierpniu 1989, opowiadając się za kandydaturą Bronisława Geremka. W marcu 1990 wystąpił przeciwko rozszerzeniu Komitetu Obywatelskiego o przedstawicieli ugrupowań politycznych przez przybyłego z Francji Zdzisława Najdera, któremu Lech Wałęsa powierzył kierowanie pracami KO. W czerwcu 1990 był już zdecydowanym przeciwnikiem przewodniczącego NSZZ „S”, poparł kandydaturę Tadeusza Mazowieckiego na prezydenta w wyborach z jesieni tegoż roku. Był współzałożycielem Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna (ROAD) w lipcu 1990. Udzielił następnie „Polityce” wywiadu zatytułowanego Na zachód od Centrum, w którym zarzucił popierającemu Lecha Wałęsę Porozumieniu Centrum dążenie do rozpraw ulicznych z politycznymi przeciwnikami. Ubiegając przystąpienie ugrupowania ROAD do Unii Demokratycznej, założył w kwietniu 1991 z Wojciechem Borowikiem oraz Krzysztofem Siemieńskim Ruch Demokratyczno-Społeczny i stanął na jego czele. W 1991 wspólnie z Januszem Rolickim opublikował wywiad rzekę Przepraszam za Solidarność.
W wyborach parlamentarnych w 1991 jako jedyny kandydat RDS został wybrany na posła, uzyskując mandat z okręgu warszawskiego. W trakcie kadencji przystąpił do koła poselskiego Solidarności Pracy. W czerwcu 1992, po połączeniu RDS, Solidarności Pracy i Wielkopolskiej Unii Socjaldemokratycznej, został jednym z trzech współprzewodniczących nowo powstałej Unii Pracy (obok Ryszarda Bugaja i Wiesławy Ziółkowskiej). Na przełomie 1992/1993 wraz z Barbarą Labudą przewodził ruchowi społecznemu na rzecz referendum w sprawie projektu wprowadzenia karalności aborcji przygotowywanego przez Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe. Podczas głosowania nad ustawą przebywał w Stanach Zjednoczonych. W wyborach w 1993 po raz drugi uzyskał mandat poselski z listy UP. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję (Unia Pracy nie przekroczyła progu wyborczego).
Sprzeciwiając się planom nawiązania przez Unię Pracy współpracy z SLD, w marcu 1998 odszedł z partii na czele grupy byłych posłów i działaczy, która przystąpiła do Unii Wolności. W 1999 został mianowany prezesem Głównego Urzędu Ceł w rządzie Jerzego Buzka. Stanowisko to zajmował do grudnia 2001. W wyborach w 2002 był kandydatem Unii Samorządowej na urząd prezydenta m.st. Warszawy, uzyskując 2,7% głosów. Dwa lata później bez powodzenia kandydował z listy UW do Parlamentu Europejskiego. W 2005 przystąpił do powstałej z przekształcenia UW Partii Demokratycznej, w której działał do 2007. W 2019 wystartował w wyborach do Parlamentu Europejskiego jako lider listy Wiosny Roberta Biedronia w województwie lubelskim, zdobywając 11 640 głosów (1,57% głosów w okręgu) i nie uzyskując mandatu.
Członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa. W 2002 sfinansował wydanie przez Sławomira Sierakowskiego pierwszego numeru „Krytyki Politycznej”. W 2014 współtworzył Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą (KOSzU). Opublikował książkę pt. Konstytucja starsza niż myślisz. Czyli o tym, co z historycznego dorobku państwa polskiego znajdziemy w naszej konstytucji (Milanówek 2017, ).
Życie prywatne Od 1977 żonaty z Wacławą.
Odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski – 2011 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1990, nadany przez prezydenta RP na uchodźstwie Tytuł honorowego obywatela Podkowy Leśnej – 2020
Wyniki wyborcze Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik 1991 Ruch Demokratyczno-Społeczny Sejm I kadencji nr 1 12 236 (1,70%) 1993 Unia Pracy Sejm II kadencji nr 16 32 431 (6,25%). 1997 Sejm III kadencji 11 975 (2,30%) 2002 Unia Samorządowa Prezydent miasta stołecznego Warszawy 14 506 (2,70%) 2004 Unia Wolności Parlament Europejski VI kadencji nr 5 2989 (0,87%) 2019 Wiosna Parlament Europejski IX kadencji nr 8 11 640 (1,57%)
Przypisy Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 sierpnia 2011 r. o nadaniu orderów ().
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie i współpracownicy Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” Kategoria:Członkowie Krajowej Komisji Porozumiewawczej Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Wolnego Słowa Kategoria:Członkowie Regionalnej Komisji Wykonawczej NSZZ „Solidarność” Region Mazowsze Kategoria:Honorowi obywatele polskich miast Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Politycy Partii Demokratycznej – demokraci.pl Kategoria:Politycy partii Wiosna Kategoria:Politycy ROAD Kategoria:Politycy Ruchu Demokratyczno-Społecznego Kategoria:Politycy Unii Pracy Kategoria:Politycy Unii Wolności Kategoria:Polscy politolodzy Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (1991–1993) Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej II kadencji (1993–1997) Kategoria:Uczestnicy Okrągłego Stołu (strona solidarnościowa) Kategoria:Ludzie związani z prasą podziemną w Polsce 1945–1989 Kategoria:Uczestnicy ruchu Solidarność Polsko-Czesko-Słowacka Kategoria:Ludzie związani z Podkową Leśną Kategoria:Ludzie urodzeni w Łopusznie Kategoria:Urodzeni w 1954