Włodzimierz Sedlak (ur. 31 października 1911 w Sosnowcu, zm. 17 lutego 1993 w Radomiu; ps. „Waldek”) – polski duchowny katolicki, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, twórca polskiej szkoły bioelektroniki, elektromagnetycznej teorii życia oraz pojęcia wszechpróżni.
Honorowy obywatel Radomia i Skarżyska-Kamiennej.
Życiorys Urodził się w biednej, wielodzietnej, górniczej rodzinie w Sielcu – dzielnicy Sosnowca. W poszukiwaniu pracy jego rodzina przeniosła się w 1919 roku do Suchedniowa, a następnie w 1920 roku do Skarżyska-Kamiennej. Po uzyskaniu matury w 1930 roku w gimnazjum matematyczno-przyrodniczym w Skarżysku-Kamiennej wstąpił do Seminarium Duchownego w Sandomierzu, gdzie w 1935 roku otrzymał święcenia kapłańskie.
Jako ksiądz podjął pracę prefekta w Ćmielowie (1935–1939), a następnie w Siennie (1939–1948), gdzie podczas okupacji niemieckiej prowadził tajne nauczanie. Po wojnie, dzięki jego staraniom, w Siennie powstały Szkoła Rzemiosł oraz Liceum Ogólnokształcące, które od 1992 roku nosi imię swego założyciela. Szkoła wchodzi w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Siennie.
W 1946 roku ks. Włodzimierz Sedlak podjął studia wyższe na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, gdzie uzyskał w 1949 roku tytuł zawodowy magistra z antropologii, a w 1950 roku – z pedagogiki. W 1951 roku otrzymał na UMCS stopień naukowy doktora za rozprawę Zmienność organizmu jako podstawa biologiczna wychowania.
W 1952 roku przeniósł się do Radomia, a w 1960 roku rozpoczął pracę na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1966 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego z biologii teoretycznej za rozprawę Możliwość odtworzenia początków ewolucji organicznej na podstawie komponenta krzemowego, a następnie objął kierownictwo utworzonej, decyzją Rady Wydziału, Katedry Biologii Teoretycznej. W roku 1974 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1980 roku – profesorem zwyczajnym.
Zmarł w Radomiu 17 lutego 1993 roku. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Radomiu.
Edukacja
Początki edukacji Włodzimierza Sedlaka przypadają na okres pobytu w Sosnowcu, gdzie pobierał lekcje prywatne. Po przeniesieniu się do Suchedniowa, tam również uczył się prywatnie. Po dwuletnim pobycie w szkole powszechnej Siemianowskiego, podjął próbę nauki w gimnazjum. Wyniki egzaminów wstępnych w 1922 roku nie były jednak pomyślne. Kolejna próba dostania się do gimnazjum zakończyła się powodzeniem w czerwcu 1923 roku; Sedlak został przyjęty od razu do II klasy. Gimnazjum, w którym uczył się Sedlak, miało profil początkowo humanistyczny, jednak w kolejnych latach zmierzał w kierunku przyrodniczo-matematycznym.
Działalność naukowa Włodzimierz Sedlak był naukowcem, którego działalność obejmowała rozmaite dyscypliny: bioelektronikę (której jest jednym z twórców), archeologię, geologię, paleontologię, paleobiochemię, paleobiofizykę i inne.
Do najważniejszych sformułowanych przez niego hipotez należą: koncepcje powstania życia przy istotnym udziale związków krzemu, koncepcja bioplazmy, koncepcja elektromagnetycznej natury życia, nazwana bioelektroniką.
Działalność badawczą rozpoczął tuż po ukończeniu studiów w latach 50. od uczestnictwa w badaniach starożytnego hutnictwa w Górach Świętokrzyskich, gdzie w 1957 roku odnalazł piryt na Łysej Górze, a w 1959 roku – łupki żelaza ze starożytnego wytopu oraz opracował rekonstrukcję wytopu żelaza w dymarce.
Badania paleontologiczne Z warstw kwarcytowych kambru na Łysej Górze opisał meduzy krążkopławów z rodzaju CamptostromaSedlak W., 1967: Problematyczna fauna kambryjska meduzowatych z masywu Łysej Góry. Przegląd Geologiczny, 9.Sedlak W., 1990: Gromada Scyphozoa Götte, 1887. W: Pajchlowa M. (red.): Budowa Geologiczna Polski, Atlas skamieniałości przewodnich i charakterystycznych, tom III cz. 1a, strona 36. oraz ślimakiSedlak W., 1968: Przedstawiciele Archaeogastropoda z masywu Łysej Góry. Przegląd Geologiczny, 6.. Później odkrył struktury, które uznał za archeocjatySedlak W., 1973: Archaeocyatha Fauna of St. Cross in Łysogóy Chain. Zeszyty Naukowe KUL, 16 (1)., jednak ostatecznie wydzielił je w odrębny, nowo ustanowiony, rząd fauny Corallicyathida (a w jego obrębie dwa nowe rodzaje: Heliomiria (gatunek H. cyathioformis) i Silimorpha (gatunek S. corallina))Sedlak, W. 1975. Some aspects of stratigraphy and taxonomy of Cambrian fauna found on Lysa Góra (the Świętokrzyskie Mts., Central Poland). 2nd Intern. Symp. Corals and Fossil Coral Reefs, Paris 1975. – Mem. B. R. G. M., 89, 42-48., o nieznanej przynależności do gromady i typu (incerte sedis)Sedlak W., 1990: Rząd Corallicyathida Sedlak, 1975. W: Pajchlowa M. (red.): Budowa Geologiczna Polski, Atlas skamieniałości przewodnich i charakterystycznych, tom III cz. 1a, strona 35.. W 1980 r. opublikował odkrycie licznych skamieniałości w kwarcytach kambryjskich na południowych zboczach Łysej Góry. Skamieniałości te uznał za pozostałości krasnorostów z rodzajów Epiphyton i Erbina, potwierdzające postulowany przez Sedlaka wczesnokambryjski wiek kwarcytów z Łysej GórySedlak W., 1980: Cambrian megascopic algal-like form accompanying Corallicyathida in quartzite beds of Łysa Góra. Acta Paleontologica Polonica, 25(3/4): 669-670.. W późniejszym okresie biologiczne pochodzenie struktur uznanych za Corallicyathida oraz glony doczekało się krytykiBodzioch A., 2000 – Pseudoskamieniałości Corrallicyathida z kambru Łysogór. Streszczenia referatów wygłoszonych w 1999 r., Polskie Towarzystwo Geologiczne, Oddział w Poznaniu, 9: 39-46.Malec J., 2008: Cambrian pseudofossils from the Holy Cross Mountains. W: Andrzej Pisera, Maria Aleksandra Bitner and Adam T. Halamski (red.), 9th Paleontological Conference, Warsaw, s. 56–57.. Wiek kwarcytów z Łysej Góry uznany przez Sedlaka na podstawie znalezionych przez niego skamieniałości za wczesnokambryjski obecnie określany jest jako młodszy – środkowo-późnokambryjskiWróblewskcy T. i E., 1996: Góry Świętokrzyskie. Mapa geologiczno-krajoznawcza. Wyd. Państw. Inst. Geolog.Niedźwiedzki R., 2014: Ksiądz Sedlak okiem geologa. Tatry, nr 2 (48): s. 16–17.
W 1959 roku Sedlak opublikował hipotezę na temat krzemowych początków życia.
W roku 1967 rozpoczął pracę nad bioelektroniką, według której reakcje chemiczne i procesy elektroniczne w organicznych półprzewodnikach są związane zależnościami kwantowo-mechanicznymi i stał się jednym z jej prekursorów na świecie. W 1967 roku opublikował też pracę, w której pojawiła się wzmianka o możliwości istnienia bioplazmy – piątego stanu materii obecnego jedynie w organizmach żywych. W 1969 roku sformułował koncepcję elektromagnetycznej teorii życia mówiącą, iż wszystkie procesy życiowe zachodzą na poziomie kwantowym dzięki sprzężeniom reakcji chemicznych z procesami elektronicznymi w środowisku półprzewodnikowym takim jakim są białka i przejawiają się emisją światła lub innych fal elektromagnetycznych.
W książce Na początku było jednak światło wprowadził termin wszechpróżni (wszechniebytu), opisujący pierwotną, nieskończoną próżnię, która istniała przed powstaniem świata.
Kontrowersje Większość prac ks. prof. Sedlaka wykraczała poza dotychczasowy paradygmat nauk biologicznych, sposób prezentacji idei i ich uzasadnienie zwykle nie przystawały do standardowych schematów prac naukowych. Wzbudzał kontrowersje i skrajnie przeciwstawne oceny. Wiele jego spekulacji zawiera elementy filozofii przyrody, on sam nie uważał siebie jednak za filozofa, ale za biologa-teoretyka.
Twórczość Był autorem książek i ponad 250 rozpraw i artykułów, a także scenariusza do filmu pod tytułem Krzem – pierwiastek młodości. Najważniejsze pozycje jego twórczości toWydawcy i rok wydania za katalogiem Biblioteki Narodowej.:
Książki naukowe Rola krzemu w ewolucji biochemicznej życia, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967 Bioelektronika 1967–1977, Wydawnictwo PAX 1979 Postępy fizyki życia, Wydawnictwo PAX 1984 Kierunek – początek życia. Narodziny paleobiochemii krzemu, 1985. Redakcja Wydawnictw Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Wprowadzenie w bioelektronikę, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988
Książki popularnonaukowe U źródeł nowej nauki. Paleobiochemia, tom 246 serii wydawniczej Omega, Wiedza Powszechna, 1973 Bioelektronika – środowisko – człowiek, 1980. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Homo electronicus, 1980 (Państwowy Instytut Wydawniczy), 1994, 2005 (Wyd. Continuos) Na początku było jednak światło, 1986 Państwowy Instytut Wydawniczy Inną drogą, 1988 PAX
Książki autobiograficzne i wspomnieniowe Życie jest światłem, PAX 1985 (2004 Wyd. Continuo) W pogoni za nieznanym, 1990 Wyd. Lubelskie (2002 – Wyd. Continuo) Człowiek i Góry Świętokrzyskie, 1993 „Książka i Wiedza” (wyd. z 2001 – Wyd. Continuo) Listy do Matki, 1997, Wyd. Continuo Pamiętnik I. Antek z Ćmielowa, 1999, Wyd. Continuo Pamiętnik II. Uciekaj do dziury, 2001 Wyd. Continuo Pamiętnik III. Nie dla głupich, 2003 Wyd. Continuo Pamiętnik IV. Ziemia Święta i nie tylko…, 2004 Wyd. Continuo Pamiętnik V. Żywot uczonego. 2006, Wyd. Continuo Pamiętnik VI. Dzieje mojej duszy. 2008, Wyd. Continuo Pamiętnik VII. Abraham na rozdrożu. 2009, Wyd. Continuo Pamiętnik VIII. Byłem tylko człowiekiem. 2010, Wyd. Continuo
Religijne Technologia Ewangelii, Wyd. Pallottinum 1989 Zagubiony Bóg. Wyd. Pallottinum, 1996 Boży kram, 1998 Wyd. Continuo
Inne pozycje książkowe Wykłady o bioelektronice, 1987 Alma Press Teologia światła, czyli sięganie nieskończoności, 1997 Wyd. Continuo
Aforyzmy i słowotwórstwo Dorobek piśmienniczy ks. Sedlaka jest przedmiotem badań pod kątem ich wartości słowotwórczej i wkładu w rozwój języka polskiego. Jego aforyzymy są rozpatrywane jako innowacyjne na równi z jego teoriami naukowymi.
Patron Włodzimierz Sedlak jest patronem Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Skarżysku-Kamiennej, Liceum Ogólnokształcącego w Siennie, Szkoły Podstawowej nr 9 w Skarżysku-Kamiennej oraz dwóch ulic: na osiedlu Planty w Radomiu i w Sosnowcu.
Zobacz też Marian Wnuk Józef Zon
Przypisy
Linki zewnętrzne Fundacja Sedlaka Fundacja imienia Księdza Profesora Włodzimierza Sedlaka Fundacja Bioelektroniki im. Włodzimierza Sedlaka Bioelektronika w oczach fizyka teoretyka Włodzimierza Sedlaka koncepcja bioplazmy Sylwetka Włodzimierza Sedlaka Rok 2011 rokiem księdza Sedlaka w Radomiu
Kategoria:Duchowni diecezji sandomierskiej Kategoria:Polscy biochemicy Kategoria:Polscy geolodzy Kategoria:Honorowi obywatele Radomia Kategoria:Ludzie związani ze Skarżyskiem-Kamienną Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1993 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Komunalnym w Radomiu Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu