Christoph Clark (ur. 9 lutego 1958 w Nicei) – francuski aktor, reżyser, scenarzysta i producent filmów pornograficznych.

Występował także jako Silvio Bello, Chris Christopher, Gilbert Grosso, Kriss Klark i Jean Ramatuelle.

W 2002 został wprowadzony do alei sław Hall of Fame AVN Award, a w 2008 jego nazwisko trafiło do galerii sław Hall of Fame XRCO Award.

Wczesne lata Urodził się w Nicei. Dorastał w Marsylii (niektóre źródła podają Franche-Comté) w rodzinie rzymskokatolickiej. Przystąpił do pierwszej komunii świętej. Po opuszczeniu szkoły w południowej Francji, w wieku szesnastu lat wyjechał do Hiszpanii, gdzie podjął pracę dorywczą jako kelner.

Początki kariery W 1978, kiedy miał dwadzieścia lat i mieszkał wówczas we Frejus, podczas święta na Ibizie francuski fotograf Leonardo Codazzo zaproponował mu sesję zdjęciową w Paryżu. Wkrótce rozpoczął karierę jako fotomodel. Pracował w kawiarni jako barman. W 1981 zadebiutował przed kamerą dla szwedzkiego producenta.

Na początku lat 80. grał w filmach pornograficznych realizowanych przede wszystkim we Francji, w tym Autostopowiczki nie noszą kuloty (Les Stoppeuses ne portent pas de culotte, 1982) jako gość, Dominacje tropikalne (Dominations tropicales, 1983) jako Sylvain, Magiczny Singapur (Une fille dans la peau, 1984), Gorące pożądanie (Échange de femmes pour le week-end, 1985) jako hipis i Dziewczyny z matką (Les filles de leur mère, 1985) na motywach powieści Pierre’a Louÿsa. W dramacie kryminalnym Colmax Production / Plum Productions Zakazany owoc (Le fruit défendu, 1983) w reż. Jeana-Luca Bruneta nie brał udziału w scenach seksu. Kolejne filmy z jego udziałem. Pojawił się też w realizacjach Cinévog Productions – Gwałty w kornetach (Viols en cornettes, 1983) w roli lokaja w scenie seksu z zakonnicą, Specjalne traktowanie niezadowolonego burżua (Traitement spécial pour une bourgeoise insatisfaite, 1984) jako asystent lekarza, Potrzeby ciała (Les besoins de la chair, 1984) jako Louis – brat panny młodej czy Uczeń wezjozy (Apprendiste viziose, 1985) w reż. Roberta Xaviera w scenie mikcji z Mariną Hedman.

Parodiował Arsène’a Lupine’a w filmach Jamesa H. Lewisa (Gilberta Roussela): Triples penetrations explosives (1983), Ecole pour salopes tres speciales (1984) i Entrecuisses en chaleur (1984). Wystąpił w filmach Pierre’a B. Reinharda: Bien au fond du petit trou (1984) jako Marc, De la pénétration par tous les trous (1984), Petits Derrières très accueillants (1984) oraz wersji erotycznej opery mydlanej Dallas – Extases anales (1985) jako Karl Regensburg. Wziął udział w zachodnioniemieckiej realizacji Herzog Video Intymny kontakt prywatny (Intim Kontakt privat, 1985).

W pornograficznej fotonoweli „Supersex” (1985) z Gabrielem Pontello w roli tytułowej przedstawiony był jako Silvio Barrault. Podjął pracę jako model erotyczny dla magazynu „Colour Climax”.

W 1989 zadebiutował jako reżyser produkcji Extension 101 Inc. Sweet & Perverse Milly, której producentem był Gerard Damiano.

Rozwój kariery w Europie Włoski reżyser i właściciel studia Diva Futura – Riccardo Schicchi zaangażował go do filmów, gdzie główną postacią była Cicciolina: Porno Poker (1984), Banane al cioccolato (1986) i Cicciolina Number One (1986), a także Rozwój i upadek rzymskiej cesarzowej (Carne bollente, 1987) w roli adwokata Marengo z udziałem hollywoodzkiego gwiazdora porno Johna Holmesa, z którym zagrał potem w komedii Diabeł w panu Holmesie (The Devil in Mr. Holmes, 1987) i Backdoor Summer 1 (1988) z Amber Lynn. Wystąpił we włoskich baśniach kostiumowych Mario Bianchiego i Riccardo Schicchiego z Roberto Malone i Rocco Siffredim – Złe nawyki Baby i chciwość Ramby (Il vizio di Baby e l’ingordigia di Ramba, 1989) i Smutna księżniczka (L’uccello del piacere, 1989) jako Robin Hood.

Był w obsadzie niemieckich realizacji Teresy Orlowski: Foxy Lady 2 (1986), Foxy Lady 6 (1986) w scenie jako aktyw z shemale Daną Douglas (w napisach: Angie Damazo), Flames of Fortune (1987), Teresa the Woman Who Loves Men 2 (1988), Sexplosion in Ibiza (1988), Take It Adam (1989), Forbidden Cherries (1989), Daughters of Sin (1989), Gilbert Fools Around (1989) czy Welcome to the Dale of Dolls (1989). Grał w produkcjach Saschy Alexandra, w tym Joker of Love (1987) jako Ulli oraz z Sarah Young – Sarah Young Collection 2 (1990) w scenie w limuzynie i The Sarah Young Collection 4 (1991) w scenie gang bangu. Występował w niemieckich filmach Videorama w reż. Harry’ego S. Morgana, w tym Teeny Exzesse 5: Perverse Fruchtchen (1990) i Maximum Perversum 61: Lust und Crime und harte Toure (1996).

W erotycznej wersji operetki Franza Lehára Wesoła wdówka (Vedova Allegra, 1995) w reż. Mario Bianchi (Nicholas Moore) był hrabią Daniło. W stylowym melodramacie kostiumowym Rebeka: Pani pożądania (Rebecca: La signora del desiderio, 1995), reklamowanym nawet jako najpiękniejszy film porno, jaki kiedykolwiek powstał, wcielił się rolę Lorenzo. W dreszczowcu Maxa Bellocchio Ostatni pociąg (Ultimo treno/L’ultimo treno, 1994) jako nieśmiały protagonista trafia do przedziału tajemniczego pociągu, który zabiera go do mistycznego miasta zboczeńców z artystami cyrkowymi, klaunami, karłami i mnóstwem zdeprawowanych dziwek. W dramacie Maxa Bellocchio Panna młoda (La sposa, 1995) wystąpił w roli ojca chrzestnego tytułowej bohaterki, z którą w drodze do kościoła na ślub występuje w scenie seksu na tylnym siedzeniu limuzyny Lincoln. W porno parodii Nikita – Sexy Killer, Nikita – prima parte (1997) z Sarah Young zagrał postać Sergio z tajnej służby francuskiego rządu, a w Lara Croft: Tomb Raider – Zagłada wojownika (Doom Fighter, 2000) wystąpił jako antagonista dr Zolt Raider.

Za rolę księdza działającego w sprzeciwiającej się międzyrasowemu romansowi organizacji Ku Klux Klan w Ku Klux Klan – Brutalne historie z wczorajszej Ameryki (KKK – storie violente dell’America di ieri, 2000) zdobył nominację do nagrody Złotej Gwiazdy 2001 (Zlatá Hvězda) na czeskim festiwalu Prague Erotica Sex. Wziął udział w produkcjach Rocco Siffrediego – Rocco’s Private Fantasies 1 (1997), Rock ’n Roll Rocco 2 (1997) i Rocco’s True Anal Stories 1 (1998), Davida Perry’ego – Puritan International, Ltd. Sexxx 3: Double Gulp (2003) i Pierre’a Woodmana – Woodman Casting X 82 (2010), a także w realizacjach DDF Network – Xtreme Sex Party (2015), Valentine’s Anal Fuck (2018) i Big Busty Surprise (2018).

Jego film Colmax / MyPorn Productions DXK (DXK, David Sex King, 2011) z Roberto Malone w roli głównej był inspirowany oskarżeniem o napastowanie seksualne Dominique’a Strauss-Kahna. W 2022 został wyróżniony w rankingu „najlepszych francuskich gwiazd porno” portalu EuroSexScene.com.

Vidéo Marc Dorcel (VMD) Współpracę z Vidéo Marc Dorcel zapoczątkował od występu w filmach J. Helbie’ego: Gurpanof i jego kobiety (Des femmes pour Gourpanof, 1983) jako listonosz, Sekret Elise (Le Secret d’Elise, 1984) jako Eric, narzeczony Elise, i Okup za Ewę (La rançon d’Eva, 1985) jako jeden z porywaczy. Ponadto poajwił się w Dziewczynie w skórze (Une Fille dans la peau, 1984) i Faworytach Zofii (Les Faveurs de Sophie, 1984). Następnie wystąpił w produkcjach Michela Ricaud: Les 7 Derniers Outrages (1984) jako Chris, mąż panny młodej, Sekrety kobiet (Le Secret Femmes, 1986), Une femme nommée désir (1986), Attention fillettes! (1987), Szantaż kobiet (Chantage de femmes, 1989), Czarująca panna Todd (Les charmes secrets Miss Todd, 1990) z Tracey Adams, Mężczyzna, który szalał za kobietami (L’homme qui était fou des femmes, 1990) jako Pan Młody, Klinika pożądania (Désir clinique, 1990), Gwałt na telefon (Viol au Telephone, 1990), Ona woli starszych (Elle préfere les vieux, 1990), Sexterror (1990), Przymusowe rozkosze (A Force De Plaisirs, 1990), La femme en noir (1990), Amatorskie kino (Ciné Amateur, 1991), Niewierne pary (Couples infidèles, 1991), Hotelik, czyli burdelik (Souris d’hôtel, 1991), Vue sur maison close (1991), Photos Passions (1991), Naruszona prywatność (Intimité violée, 1992) z Sunny McKay, pastiszu Błękitny anioł – Błękitna Wenus (La Venus bleue, 1993), Marianne on Tour (1994) oraz Offertes à tout no. 4 (1995) jako narzeczony Beaty. Z kolei Gabriel Pontello zaangażował go do roli fotografa w Urzekających modelkach (Mannequins Envoutants/Piege A filles/Snatch Shots, 1989) u boku Rocco Siffrediego. Michel Ricaud zaangażował go do roli podróżnika Didiera w produkcji Double Defi Ona to kocha (U elle aime, 1992). Był też obsadzany w produkcjach Alaina Payet: Gode-Party (1991), w roli lekarza w parodii Goście, goście – Les Visiteuse (1994), uhonorowanej nagrodą specjalną klubów wideo Hot d’or, i jako doktor Loïc Perrin w Punkcie Q (Le Point Q, 2000) jako doktor Loïc Perrin.

Postać maniaka seksualnego, wykreowanego na Hannibala Lectera z Milczenia owiec w Przestępstwie uwiedzenia (Délit de séduction, 1993) w reż. Michela Ricauda przyniosła mu nagrodę Hot d’or na Festiwalu Filmów Erotycznych w Cannes w kategorii „Najlepszy aktor europejski”. Marc Dorcel powierzył mu rolę bogatego lorda Sir Rémy’ego w Zapachu Matyldy (Le Parfum de Mathilde, 1994), uhonorowanym AVN Award jako jeden z 500 najlepszych filmów dla dorosłych i na Festiwalu Kina Erotycznego w Brukseli jako najlepszy europejski film porno. Wystąpił też jako biznesmen nieprzestrzegający żadnych praw etyki Sasza Pietrowski w filmie Księżniczka i dziwka (La princesse et la pute, 1996) w reż. Marca Dorcela. Grał głównych bohaterów w filmach z Laure Sainclair: Miłość Laury (L’Amour de Laure, 1996), Talizman – ukryte pożądanie (Le Le désir dans la peau, 1996) jako Paul, Obsesja Laury (L’Obsession de Laure, 1996) jako psychiatra dr Clark, Amnezja – Apetyt na Laurę (La Ruée vers Laure, 1997) w roli Kevina oraz Zaskakujący spadek (L’Héritage de Laure, 1998) jako adwokat.

Za rolę playboya i bogatego magnata V.H. Shane’a w Obywatelu Shane (Citizen Shane, 1996) w reż. Marca Dorcela otrzymał nagrodę na Praskim Festiwalu Erotycznym w Pradze i Hot d’or na festiwalu w Cannes w kategorii „Najlepszy aktor europejski”.

Clark był reżyserem filmów Vidéo Marc Dorcel: Offertes à tout 3 (1993), Offertes à tout 5 (1996), Offertes à tout 7: Fantasmes à l’Est (1996), Offertes à tout 8 (1996), Jolis seins de l’est (2000), Filles de l’est et gros seins (2002), Prostitution a l’est (2003) i Videos Privees De Pornstars (2012). Za realizację filmu Młode lubieżne wdowy (Jeunes Veuves Lubriques, 1996) odebrał Hot d’or na festiwalu filmów erotycznych w Cannes jako najlepszy nowy europejski reżyser. Niektóre ze scen produkcji Vidéo Marc Dorcel umieszczono w Anita Blond & Anita Dark Infinity: Best Of (2005), Marc Dorcel: 35th Anniversary Encyclopedia (2014) i 40th Anniversary: Libertinage (2019).

DBM Video Po udziale w realizacjach Dino’s Blue Movie austriackiego producenta i reżysera filmów porno Josefa „Dino” Baumbergera, Diamentowa robota (Diamond Job, 1988), Dziwaczne przyjęcie 2 (Party Bizarr 2, 1989) i Paryżanka (Moonrise 17 – la Parisienne, 1989), wziął udział w scenach z Dolly Buster: Dolly Buster in Exzess (1990), Memories of Dolly 1 (1991), Casting 1 (1992), Dreams of Anal (1992) czy Memories Of Dolly 2 (1993). „Dino” wybrał go do roli tytułowego protagonisty Wolfganga Amadeusa Mozarta w niemieckim filmie Sekrety Mozarta (Secrets of Mozart, 1992), za którą zdobył nominację do Hot d’or na festiwalu w Cannes w kategorii „Najlepszy aktor europejski”. W filmie DinoVision Tylko jeden dzień (Just One Day, 1991) był pilotem samolotu Cessna Citation, a w Dino’s Blue Movie 64: Act Studio (1992) wystąpił w scenie triolizmu (chłopak/chłopak/dziewczyna) z Angelicą Bellą i Robertem Malone. W latach 1993–1997 dla DBM Video Christoph Clark wyreżyserował 34 filmy.

Magma Film