Rumian psi (Anthemis cotula L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych.
Rozmieszczenie geograficzne Rodzimy obszar występowania to niemal cała Europa (bez Finlandii, Irlandii, Islandii), Azja Zachodnia, Kaukaz, Zakaukazie, Dagestan, Arabia Saudyjska, Afryka Północna, Madera i wyspy Kanaryjskie. Obecnie jednak jest to gatunek o kosmopolitycznym zasięgu, rozprzestrzenił się bowiem jako uciekinier z upraw lub gatunek zawleczony również na Azorach, w niektórych rejonach Afryki, w Australii, Nowej Zelandii i Ameryce Północnej. W Polsce występuje na całym terenie, po niższe położenia górskie, częsty jest w południowo-zachodniej części kraju.
Morfologia thumb|left|200px|Pokrój thumb|left|200px|Okrywa koszyczka Pokrój Roślina zielna naga lub słabo owłosiona. Osiąga zwykle do 40, rzadziej do 50 cm wysokości. Łodyga W dole zwykle gęsto krzaczkowato rozgałęziona. Liście Siedzące, w zarysie podługowate. Dwu- lub trzykrotnie pierzastosieczne, złożone ze szczeciniastorównowąskich łatek o szerokości od 0,1 do 0,5 mm. Łatki na końcach zaostrzone. Kwiaty Zebrane w koszyczki o średnicy 1–2,5 cm powstające pojedynczo na końcach rozgałęzień pędu. Listki okrywy zewnętrzne lancetowate, wewnętrzne podługowate i zaokrąglone, wszystkie biało obrzeżone z zielonym nerwem, długo owłosione. Dno koszyczka stożkowate, z wąskolancetowatymi plewinkami tylko w górnej części lub na całej powierzchni. Kwiaty języczkowate na brzegu koszyczka białe, w liczbie 12–13, na końcach nieregularnie ząbkowane, odginają się w dół po przekwitnieniu. Kwiaty rurkowate w środku koszyczka żółte, do 3 mm długości. Owoce Jasnobrunatne, obłe niełupki o długości do 2 mm, z rzędami niewielkich guzków, delikatnie żeberkowane, na szczycie zaokrąglone, bez śladu rąbka kielichowego. Gatunki podobne Rumian polny A. arvensis i ruski A. ruthenica różnią się szerszymi odcinkami liści (od 0,5 do 1 mm), brakiem cuchnącego zapachu; owockami bez drobnych guzków, ale za to nieco kanciastymi; obecnością plewinek na całym dnie koszyczka. Rumian ruski wyróżnia się dodatkowo kosmatym owłosieniem i frędzlowato postrzępionymi listkami okrywy.
Biologia i ekologia Roślina jednoroczna. Kwitnie od czerwca do września. Rośnie na stanowiskach ruderalnych – przydrożach, terenach kolejowych, przychaciach.
Roślina cechuje się dość silnym zapachem, opisywanym jako nieprzyjemny.
Mieszańce Rośliny tego gatunku tworzą mieszańce z: rumianem polnym (Anthemis arvensis), rumianem żółtym (Cota tinctoria), rumiankiem pospolitym (Chamomilla recutita) i maruną bezwonną (Tripleurospermum inodorum).
Zastosowanie Jest uprawiany jako roślina ozdobna. Dawniej wykorzystywany jako roślina lecznicza, obecnie zapomniany.
Uprawa Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, na przepuszczalnej glebie. Można uprawiać z nasion. Łatwo rozmnaża się przez podział jesienią lub wiosną, można też przez sadzonki pobierane latem. Zakwita późnym latem. Po przekwitnieniu roślinę usuwa się.
Zagrożenia i ochrona Gatunek umieszczony na polskiej czerwonej liście w kategorii VU (narażony).
Przypisy
Kategoria:Asteroideae Kategoria:Rośliny trujące Kategoria:Ozdobne rośliny jednoroczne Kategoria:Inwazyjne gatunki roślin Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza