thumb|Szlafmyca (XVII-XVIII w.) Szlafmyca (z niem. schlafen − spać, Mütze − myca, czapka) − dawne męskie nakrycie głowy zakładane do snu przez osoby sypiające w chłodnej porze roku w nieogrzewanych lub źle ogrzewanych pomieszczeniach. Kobiety do snu używały nocnych czepków.
Szlafmyce miały spiczasty koniec opadający na bok, który ozdobiony był pomponem lub chwostem. Wykonane były z białej, miękkiej tkaniny, zwykle bawełnianej lub wełnianej. Czasem ocieplane były watą lub futerkiem. Szlafmyce stosowane były od XVIII do połowy XX wieku.
Zobacz też
czapka frygijska
Przypisy Sztuka świata. T. 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, . Władysław Kopaliński: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1989. Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007.
Kategoria:Nakrycia głowy