Republika Siedmiu Wysp (gr. Επτάνησος Πολιτεία, trl. Eptánīsos Politeía; wł. Repubblica Settinsulare), Heptanez – wyspiarska republika istniejąca na Wyspach Jońskich w latach 1800–1807 w wyniku porozumienia turecko-rosyjskiego.
Obejmowała Korfu (Kerkyrę), Paksos, Itakę, Kefalinię, Leukadę, Zakintos i Kithirę. Wliczano do niej również trzy eksklawy na lądzie stałym: Parga, Preweza i Wonitsa. Były to pierwsze greckie terytoria, które uzyskały jakąkolwiek formę suwerenności po upadku Morei – pozostałości państwa bizantyńskiego, która w 1460 roku znalazła się pod panowaniem Osmanów.
W 1797 wyspy zajęli Francuzi, ale dwa lata później opanował je, przy wsparciu floty tureckiej, działający na Morzu Śródziemnym rosyjski admirał Fiodor Uszakow z okrętami swej floty. 21 maja 1800 proklamowano Republikę Siedmiu Wysp (Republikę Heptanezu), która zobowiązana była płacić daninę tureckiemu sułtanowi. W 1807 po podpisaniu traktatu w Tylży, wyspy zwrócone zostały Francji, a następnie w latach 1810–1814 kolejno przeszły pod panowanie brytyjskie.
Kontynuację państwowości Heptanezu stanowiły następnie Stany Zjednoczone Wysp Jońskich (ngr. Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων) – brytyjski protektorat, w 1864 roku przyłączony do Królestwa GrecjiHertslet, Edward (PDF). The map of Europe by treaty. p. 1609..
Obydwa te historyczne państwa Heptanezu, choć pozbawione suwerenności, prowadziły zręczną politykę zagraniczną, lawirując między sympatiami i antypatiami europejskich potęg. Dbały o dobre kontakty i współpracę z Turcją, jednocześnie udzielając dyskretnego schronienia i wsparcia greckim uchodźcom politycznym z terytorium objętych jeszcze tureckim panowaniem. Stanowiły też jedną z baz greckich korsarzy, atakujących osmańskie jednostki morskie.
Zobacz też Hrabstwo Kefalenii
Przypisy
Kategoria:Grecja w XIX wieku S