Prefekt Judei, (łac. praefectus Judeae) – tytuł przysługujący rzymskiemu namiestnikowi Judei w latach 6-41.
Geneza urzędu W 6 roku Herod Archelaos stracił godność etnarchy Judei, a cesarz rzymski Oktawian August zamiast powołać jego następcę zdecydował się zamienić jego etnarchię w rzymską prowincję. Jej pierwszym namiestnikiem (prefektem) został Koponiusz.
W 41 roku cesarz Klaudiusz odwołał ze stanowiska prefekta Marullusa i ustanowił królem Judei Heroda Agryppę I. Po śmierci tego ostatniego w 44 roku Judea powróciła bezpośrednio pod panowanie rzymskie, lecz nowy namiestnik - Kuspiusz Fadus - otrzymał tytuł prokuratora (a nie prefekta) Judei.
Kompetencje: Dowodził rzymskimi siłami zbrojnymi na terenie Judei - pięcioma kohortami piechoty i jednym oddziałem jazdy. Luźno podporządkowany legatowi Syrii. Wyłącznie upoważniony do karania śmiercią (Józef Flawiusz Wojna żydowska 2,8,1).
Lista prefektów Judei Koponiusz (6–9) Marek Ambiwulus (9–12) Anniusz Rufus (12–15) Waleriusz Gratus (15–26) Poncjusz Piłat (26–36) Marcellus (36–37) Marullus (37–41)
Bibliografia
Kategoria:Starożytny Izrael Kategoria:Ius publicum