mały|Dom Hilarego Majewskiego przy ul. Włókienniczej 11 Ulica Włókiennicza w Łodzi – ulica o długość 313 metrów łącząca ul. Jana Kilińskiego i ul. Wschodnią.
Historia Pierwotnie w tym miejscu znajdowały się miejskie cegielnie. Większość istniejącej do dzisiaj zabudowy ulicy powstała w XIX wieku jako kamienice czynszowe. Do II wojny światowej Włókiennicza nosiła nazwę Kamienna - ze względu na jej szybkie wybrukowanie - do czego przyczynił się mieszkający pod numerem 11 ówczesny architekt miasta Łodzi Hilary Majewski .
W czasie okupacji niemieckiej zmieniono nazwę ulicy na Von-Stein-Strasse.
Po II wojnie światowej ulica zmieniła społeczny charakter - zostali tutaj przesiedleni m.in. mieszkańcy wyburzanych domów na Bałutach. Od tamtego czasu Włókiennicza zaczęła cieszyć się złą sławą, kwitła tu przestępczość, działały nielegalne meliny, zdarzały się częste interwencje Milicji Obywatelskiej . Do lat 2000. nieremontowane budynki na Włókienniczej uległy znacznej degradacji.
W okresie od 2021 do 2023 ulica przeszła gruntowną renowację w ramach projektu pod nazwą „Rewitalizacja Obszarowa Centrum Łodzi". Ulica otrzymała formę woonerfu bez wyznaczonego przedziału między jezdnią a chodnikiem. Została ona wyłożona kostką kamienną o różnorodnych barwach, mającą tworzyć główną kompozycję artystyczną. Od fasad budynku po obu stronach ulicy wyznaczono pas tylko dla ruchu pieszego o szerokości 2 m. Na pozostałej części drogi odbywa się ograniczony ruch samochodowy. W ramach inwestycji został wykonany park kieszonkowy z placem zabaw. Posadzono drzewa, o których stan dba automatyczny system nawadniający rośliny. Po obu stronach ulicy zostały posadzone krzewy, pnącza, byliny oraz trawy ozdobne.
Do końca 2023 przy ulicy zostało oddanych do użytku 13 kamienic. Łącznie we wszystkich budynkach zlokalizowano 223 mieszkania komunalne, 32 lokale dla małych przedsiębiorców, 5 mieszkań chronionych oraz 3 placówki pełniące funkcje społeczne. Wielu odnowionym kamienicom nadano styl postmodernistyczny.
Kochankowie z ulicy Kamiennej
Ulica słynna dzięki piosence Agnieszki Osieckiej „Kochankowie z ulicy Kamiennej" z końca lat 50. XX w. (muz. Wojciech Solarz). 25 czerwca 2004 z inicjatywy członków grupy artystycznej „Krąg”, odsłonięto płaskorzeźbę-fontannę Kochankowie z ulicy Kamiennej.
Fontannę zaprojektował Wojciech Gryniewicz. Wykonana z brązu, przedstawia parę zakochanych, ukrytych przed deszczem pod ortalionowym płaszczem (na kochanków z góry kapie woda 5 minut dziennie).
Historia domów modlitewnych Przy ul. Kamiennej istniało kilka domów modlitewnych: Synagoga Szlamy Lebentala w Łodzi (ul. Kamienna 6) Synagoga Mordki Binensztoka w Łodzi Synagoga Mordki Hejlmana i Herszela Fejla w Łodzi Synagoga Zeliga Rajbenbacha w Łodzi (ul. Kamienna 13) Synagoga Józefa Nelkena w Łodzi (ul. Kamienna 13) Synagoga Moszka Kaufmana w Łodzi Synagoga Izraela Tajcha w Łodzi
Kamienica Hilarego Majewskiego
Przy ul. Włókienniczej 11 znajduje się neorenesansowa kamienica architekta miejskiego Hilarego Majewskiego. Powstała w latach 1883–1886. Pierwotnie była to willa właściciela, z czasem przekształcono ją w budynek wielorodzinny.
Ulica Włókiennicza w literaturze Przedwojenna Włókiennicza jest wspomniana w książce autobiograficznej Pojednanie ze złem. Historia chłopca z łódzkiego getta (2021) Leona Weintrauba i Magdaleny Jaros. Leon Weintraub w latach dzieciństwa mieszkał na ul. Kamiennej.
Włókiennicza z lat 70. XX wieku i jej złodziejsko-bandycki charakter zostały opisane w kryminale Marcina Andrzejewskiego Złoty Peugeot (2022) .
Numeracja i kody pocztowe Numery parzyste: 2-22 Numery nieparzyste: 1-19a Kody pocztowe: 91-263 (1); 90-271 (2); 90-260 (3-d.k.); 90-211 (4-d.k.)
Komunikacja miejska Ulicą Włókienniczą nie przebiegają żadne linie MPK Łódź.
Przypisy
Włókiennicza Kategoria:Śródmieście (Łódź)