Vatroslav Jagić (ur. 6 lipca 1838 w Varaždinie, zm. 5 sierpnia 1923 w Wiedniu) – chorwacki językoznawca i publicysta, uważany za jednego z najwybitniejszych slawistów w historii.
Życiorys W 1860 roku ukończył studia z zakresu filologii klasycznej na Uniwersytecie Wiedeńskim.
W latach 1860–1870 pracował jako nauczyciel w gimnazjum w Zagrzebiu. Był wykładowcą w następujących ośrodkach uniwersyteckich: w Odessie (od 1871 roku), Berlinie (od 1874 roku), Petersburgu (od 1880 roku) i Wiedniu. W 1871 roku na podstawie rozprawy naukowej Das Leben der Wurzel dê in den slawischen Sprachen uzyskał na Uniwersytecie w Lipsku stopień naukowy doktora. Jego zainteresowania naukowe w szczególności skupiały się wokół języka staro-cerkiewno-słowiańskiego. Do jego uczniów należeli m.in. Aleksander Brückner, Paul Diels, Fran Ramovš, Aleksiej Szachmatow i Václav Vondrák. Opublikował ok. 700 artykułów naukowych, liczących łącznie 20 tysięcy stron.
W 1864 roku był współzałożycielem czasopisma Književnik. W 1866 roku został najmłodszym członkiem Jugosłowiańskiej Akademii Nauki i Sztuki. W latach 1875–1920 był redaktorem berlińskiego Archiv für slavische Philologie, którego był również założycielem.
Został pochowany w rodzinnym Varaždinie.
Wybrane publikacje (opracowano na podstawie materiału źródłowego) Gramátika jezika hrvatskoga (1864) Exempli odrohvatskogo jezikja iz cyrilské starina (1864–1866) Zur Entstehungsgeschichte der kirchenslavischen Sprache (1900) Istorija sławianskoj fiłołogii (1910) Glagoljičko pismo u Slavena (1911) Entstehugsgeschichte der kirchenslavischen Sprache (1913) Život i rad Jurja Križanića (1917)
Przypisy
Kategoria:Chorwaccy slawiści Kategoria:Chorwaccy publicyści Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wiedeńskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Varaždinie Kategoria:Urodzeni w 1838 Kategoria:Zmarli w 1923