mały|Wieżowiec Centrali Tekstylnej, ul. Sienkiewicza 3/5 – stan na 2024, wys. całk. – 72 m, wys. do dachu – 54 m, kondygnacje – 16, ukończony – 1955 r.Z prawej siedziba TVP3 Łódź TVP3 Łódź (Telewizja Polska SA Oddział w Łodzi, Telewizja Łódź, dawniej TVP Łódź, Łódź 3, potocznie łódzka Trójka) – oddział terenowy Telewizji Polskiej obejmujący zasięgiem przeważającą część województwa łódzkiego oraz ościennych powiatów. Jest najstarszym oddziałem terenowym Telewizji Polskiej. Sztandarowym programem TVP3 Łódź jest serwis informacyjny Łódzkie Wiadomości Dnia.
Kanał TVP3 Łódź nadawany jest bezpłatnie w ramach ogólnopolskiego trzeciego multipleksu naziemnej telewizji cyfrowej (MUX 3). Dostępny jest również w sieciach kablowych oraz bezpłatnie w Internecie dzięki stronie internetowej TVP Stream i aplikacji TVP GO.
Historia Początki Łódzki Ośrodek Telewizyjny był pierwszym ośrodkiem regionalnym Telewizji Polskiej oraz drugim (po Warszawie) telewizyjnym ośrodkiem nadawczym w Polsce. Za oficjalną datę powstania uznaje się 22 lipca 1956 roku, kiedy to w Łodzi wyemitowany został pierwszy, eksperymentalny przekaz telewizyjny. Pierwotnie planowano jedynie retransmisję programu z Warszawy, jednak ostatecznie zdecydowano się od razu przystąpić do realizacji programu własnego. Nadawanie programu rozpoczęto o godzinie 16:00 przemówieniem przewodniczącego Rady Narodowej Edwarda Kaźmierczaka. Zaraz po nim wyemitowano nakręcony dziesięć lat wcześniej film o uruchomieniu Radia Łódź, Polską Kronikę Filmową oraz wówczas nowy i niewyświetlany jeszcze w kinach, polski film fabularny Tajemnica dzikiego szybu powstały na podstawie powieści Księga urwisów Edmunda Niziurskiego, a także kilka polskich filmów animowanych oraz filmy oświatowe. Oglądali go łodzianie na telewizorach ustawionych w witrynach sklepowych na ulicy Piotrkowskiej oraz w kilku wielkich zakładach pracy.
W początkowym okresie ośrodek działał jako jedna z redakcji Polskiego Radia. Wówczas siedziba ośrodka mieściła się w wynajętych pomieszczeniach na XIII i XIV piętrze Wieżowca Centrali Tekstylnej przy ul. Sienkiewicza 3/5, gdzie stworzone zostało pierwsze dwukamerowe studio telewizyjne o powierzchni 40 m2.
W 1957 roku Telewizja Łódź po raz pierwszy transmitowała za pomocą wozu transmisyjnego koncert symfoniczny z Filharmonii Łódzkiej. Rok później łódzka telewizja przeniosła się do dzisiejszej siedziby, utworzonej w przylegającym budynku przy ulicy Narutowicza 13. W podziemiach budynku znajdującego się na tyłach głównej części siedziby stworzone zostały dwa studia telewizyjne, z których większe, o powierzchni 220 m2 było w tamtym okresie największym w Polsce i jednym z najnowocześniejszych w Europie. W tym samym czasie nastąpiło także ostateczne oddzielenie pod względem organizacyjnym Telewizji Łódź od Polskiego Radia.
Początkowo program telewizyjny emitowany był jedynie trzy razy w tygodniu, w godzinach 19:00-21:00 i docierał do około 300 widzów w śródmieściu Łodzi.
Okres PRL Niemal od początku wizytówką Łódzkiego Ośrodka Telewizyjnego stały się spektakle teatralne, realizowane zarówno na potrzeby własne, jak i dla Teatru Telewizji na antenę ogólnopolską.
Łódzka telewizja jeszcze przed otwarciem własnego studia, podjęła produkcję widowisk teatralnych. Pierwszym była inscenizacja Sędziów Stanisława Wyspiańskiego, nadana w grudniu 1956 roku, natomiast pierwszym pełnym spektaklem – Geniusz według Williama Saroyana w adaptacji i reżyserii Zbigniewa Kuźmińskiego. W 1958 roku rozpoczęto realizację spektakli w nowym studiu przy ulicy Narutowicza – pierwszym z nich była Kolonia Karna Franza Kafki w reżyserii Kazimierza Oracza. Z ośrodkiem współpracowali m.in.: Zygmunt Hübner, Tadeusz Minc, Jerzy Grzegorzewski, Maciej Prus, Bogdan Hussakowski, Tadeusz Bradecki, Adam Hanuszkiewicz, Laco Adamik, Kazimierz Kutz, Feliks Falk i Agnieszka Holland.
Z czasem spektakle zaczęły ukazywać się w cyklach: Teatr Popularny Teatr poniedziałkowy Teatr piątkowy Teatr niedzielny Studio współczesne Studio prozy Teatr poezji Estrada literacka Teatr Telewizji na Świecie Teatr Sensacji „Kobra” Teatr Faktu Widowiska teatralne realizowane były zarówno w studiu telewizyjnym, jak i w łódzkich teatrach. Wiele z nich, zwłaszcza w początkowym okresie, emitowanych było wyłącznie na żywo. 31 sierpnia 1962 roku po raz pierwszy zarejestrowano spektakl Jesienna nuda Mikołaja Niekrasowa w reżyserii Jerzego Antczaka ze Stanisławem Łapińskim i Ludwikiem Benoit, a co ciekawe zapis był dziełem przypadku. Tylko w 1969 roku Łódzka Telewizja zrealizowała aż 42 spektakle zaprezentowane w programie ogólnopolskim, a w ciągu pierwszych 20 lat działalności powstało blisko 400 spektakli.
W Łódzkim Ośrodku Telewizyjnym realizowane były również liczne programy rozrywkowe. Do najbardziej znanych należą: Muzyka lekka, łatwa i przyjemna Janusza Rzeszewskiego, Nie taki diabeł straszny (program o muzyce poważnej) Henryka Czyża, 3000 sekund z..., Śpiewki stare, ale jare, Rewia Polskich Nagrań, Śpiewnik domowy czy realizowane od 1973 roku z dużym rozmachem widowiska rewiowe z cyklu Dobry wieczór, tu Łódź, w których występowały gwiazdy estrady polskiej, jak i krajów bloku wschodniego. W pierwszym dwudziestoleciu istnienia łódzkiej telewizji zrealizowano w sumie około 700 programów rozrywkowych i muzycznych.
Lata siedemdziesiąte to dla telewizji w Łodzi era modernizacji i rozwoju technologicznego. W 1970 roku do Telewizji Łódź trafił pierwszy stały wóz transmisyjny co umożliwiło m.in. rozwój transmisji sportowych, których do 1976 roku przeprowadzono około sześćdziesięciu. Dwa lata później zainstalowano aparaturę rejestrującą programy, która znacznie ułatwiła pracę, a także stworzyła szerokie możliwości podczas realizacji, np. pozwoliła reżyserom zapraszać do udziału w spektaklach aktorów z innych miast. W 1974 roku po raz pierwszy w Polsce zrealizowano spektakl teatru telewizji przy użyciu wozu transmisyjnego – Patron dla bocznej ulicy Jerzego Wawrzaka w reżyserii Tadeusza Worontkiewicza. W tym samym roku zaczęto produkcję niektórych programów w kolorze, pod koniec dekady ich liczba zaczęła się zwiększać. W 1975 roku zrealizowano pierwszy film telewizyjny za pomocą tylko jednej kamery – Objazd w reżyserii Tadeusza Worontkiewicza ze zdjęciami Wojciecha Króla.
15 października 1986 roku na antenie telewizyjnej Dwójki po raz pierwszy pojawił się Magazyn Kryminalny 997. W 1987 roku w Telewizji Łódź zrealizowano około 144 godziny programów pokazanych na antenie ogólnopolskiej i 162 godzin dla programu lokalnego.
Lata 90. XX wieku thumb|Biuro reklamy TVP3 Łódź (2007) Z końcem lat 80. zaprzestano produkcji widowisk rozrywkowych i spektakli teatralnych, wobec czego rola ośrodka zaczęła systematycznie spadać. Telewizja Łódź w latach 90. nadała większe znaczenie mniejszym programom, dzięki czemu nadal trwała ożywiona współpraca z centralą, a jej produkcje często pojawiały się na antenach ogólnopolskich.
29 października 1993 roku Łódzki Ośrodek Telewizyjny rozpoczął nadawanie odrębnego, lokalnego programu telewizyjnego, który początkowo docierał jedynie do mieszkańców Łodzi i okolicznych miast aglomeracji łódzkiej. W czerwcu 1996 roku zasięg Telewizji Łódź znacznie się poszerzył, dzięki uruchomieniu przekazu na kanale 43 z nowego nadajnika o mocy 50 kW. Program docierał do widzów zamieszkujących w promieniu około 70 km od Łodzi, emitowany był pod nazwą TVP Łódź, a przez widzów zwyczajowo określany jako Łódź 3 lub łódzka Trójka.
5 września 1994 roku jedenaście wówczas istniejących ośrodków regionalnych, w tym łódzki, przystąpiło do tworzenia prawie czterogodzinnego pasma wspólnego pod nazwą TVP Regionalna. Telewizja Łódź uruchomiła w styczniu 1998 roku własny lokalny teletekst pod nazwą Telegazeta Regionalna TVP Łódź, który oferuje widzom, oprócz informacji lokalnych i programu łódzkiego ośrodka, również m.in. repertuar łódzkich kin, teatrów, Filharmonii informacje o wydarzeniach kulturalnych, rozkłady łódzkiej komunikacji miejskiej i rozkłady lotów Portu Lotniczego Łódź, ogłoszenia drobne, dane kontaktowe łódzkich organizacji i urzędów oraz lokalne częstotliwości radiowe.
W latach 90. większego znaczenia nabrały drobne programy, przede wszystkim reportaże społeczno-obyczajowe, autorstwa m.in. Jadwigi Wileńskiej, Michała Fajbusiewicza, Eweliny Gallas, Magdy Majewskiej i Tomasza Nowaka oraz liczne produkcje cykliczne, ukazujące się również na antenie programu II, gdzie Telewizja Łódź zapewniła sobie stałe miejsce na kilka kolejnych lat. Były wśród nich programy pełniące funkcję kulturotwórczą:
autorstwa Beaty Szuszwedyk-Sadurskiej – Klasztory polskie, Duchy, zamki, upiory, Gawędy historyczne, o historii fabrykanckiej Łodzi, m.in. Rody fabrykanckie Piotra Skrzydło, programy dokumentalne Piotra Słowikowskiego, m.in. Biała broń, Rekwizyty historii, Twórcy, Stowarzyszenie Księgariuszy, programy dla dzieci Moniki Kalinowskiej – Kolory, Papierowy teatrzyk i Kraina Tośmo, ukazujące się w programie ogólnopolskim, programy o sztuce autorstwa Magdy Olczyk – Uwaga zabytek, Galeria ze sztuką, o tematyce filmowej Iwonny Łękawy – Zbliżenia, Kinoteka polska, Abecadło kina w programie ogólnopolskim, Kino ma sto lat w programie lokalnym, o tematyce teatralnej Krystyny Piasecznej – Antrakt, Przewodnik teatralny, muzyczne Leszka Bonara – Niedziela melomana, Magazyn muzyczny i Jolanty Gwardys – Czas na rock, Muzyczny ekspres i dla anten ogólnopolskich: Tajniki muzyki i Kompozytorzy, o historii i zabytkach Łodzi i regionu – Filmowa encyklopedia Łodzi i okolic Jadwigi Wileńskiej.
Łącznie w latach 90. produkowano około 6300 godzin programu lokalnego rocznie, emitowanego średnio przez 17 godzin dziennie oraz około 277 godzin programu dla anten ogólnopolskich i 103 godziny dla TVP Polonia.
XXI wiek Jesienią 2000 roku rozpoczęto ujednolicanie programów regionalnych TVP – pasma regionalne zaczęły posługiwać logo TVP3. Nie oznaczało to jeszcze pojawienia się Trzeciego Programu TVP – zabieg ten miał jedynie za zadanie uświadamiać widzom, że „oglądają telewizję regionalną, jedną z dwunastu”. Znacznie ograniczono liczbę programów lokalnych, na rzecz programów emitowanych z Warszawy.
3 marca 2002 roku program łódzkiego ośrodka rozpoczął nadawanie w ramach pasm lokalnych stacji informacyjno-regionalnej TVP3 jako TVP3 Łódź. Nowe TVP3 było jednym programem o profilu informacyjno-publicystycznym, z lokalnymi okienkami. 7 marca 2003 roku TVP3 Łódź zmieniła logo i oprawę graficzną tak jak pozostałe programy Telewizji Polskiej. Wraz z kolejnymi odsłonami ramówki TVP3 następowało stopniowe ograniczanie liczby i długości pasm lokalnych. Ponadto 2 stycznia 2007 zrezygnowano z emisji lokalnych reklam podczas pasma ogólnopolskiego.
6 października 2007 roku łódzki program zmienił nazwę na TVP Łódź i nadawał do 31 sierpnia 2013 roku w ramach pasm lokalnych TVP Info. Według informacji, jakie pojawiły się na początku 2008 roku, TVP planowała utworzenie makroregionalnych ośrodków, które miały nadawać własny program, a nie, jak wtedy, retransmitować program TVP Info uzupełniony lokalnymi pasmami. Zgodnie z informacjami, ośrodki regionalne miałyby jednak działać tylko w sześciu największych miastach wojewódzkich, pozostałe ośrodki natomiast miałyby się zająć jedynie realizacją lokalnych dzienników, emitowanych na antenach większych oddziałów oraz przygotowywaniem reportaży dla satelitarnej TVP Info. Według tego projektu Łódzki Ośrodek Telewizyjny, najstarszy w Polsce, miał zostać pozbawiony możliwości emisji własnego programu i w całości podporządkowany ośrodkowi w Warszawie. Mimo że brak było na ten temat oficjalnych informacji ze strony TVP, projekt ten budził wiele kontrowersji wśród mieszkańców Łodzi, a także zaniepokojenie wśród łódzkich parlamentarzystów i działaczy. Telewizja Polska nigdy nie wprowadziła w życie tych planów.