HMS Hawke − brytyjski krążownik pancernopokładowy typu Edgar, zbudowany w latach 1889−1893 w stoczni w Chatham. Dotrwał w służbie do wybuchu I wojny światowej. 15 października 1914 roku został storpedowany i zatopiony przez niemiecki okręt podwodny U-9.

Opis konstrukcji

HMS „Hawke” miał gładkopokładowy kadłub długości całkowitej 118,11 m (109,73 pomiędzy pionami) i szerokości 18,29 m, z taranową dziobnicą i krążowniczą rufą. Napęd stanowiły dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o normalnej mocy indykowanej 10 000 hp, co pozwalało osiągnąć prędkość maksymalną 18 węzłów (12 000 ihp i 20 węzłów z przeforsowaniem). Parę do maszyn dostarczały cztery kotły cylindryczne.

Główne uzbrojenie stanowiły dwa pojedyncze działa BL Mk VI kal. 234 mm (9,2 cala) i dziesięć, również pojedynczych, dział kal. 152 mm (6 cali). Uzupełniało je 12 szybkostrzelnych dział 6-funtowych (kal. 57 mm), pięć 3-funtowych (kal. 47 mm) i cztery podwodne wyrzutnie torped kal. 450 mm (18 cali)Conway’s all the World’s Fighting Ships 1860−1905, str. 66..

Przebieg służby Podobnie jak wszystkie krążowniki typu Edgar, HMS „Hawke” został zbudowany z myślą o służbie kolonialnej. W latach 1897−1898 operował na Morzu Śródziemnym podczas konfliktu grecko-tureckiego na Krecie, zakończonego powołaniem Wysokiego Komisarza Krety w osobie księcia greckiego Jerzego.

20 września 1911 roku HMS „Hawke” zderzył się w cieśninie Solent z transatlantykiem „Olympic”. Krążownik został wciągnięty pod burtę znacznie większego statku pasażerskiego, tracąc w zderzeniu dziobnicęNigel Cawthorne: Wraki, tragedie i katastrofy morskie. Warszawa 2009, str. 78-79. ..

Po rozpoczęciu I wojny światowej znaczna część starych krążowników Royal Navy została decyzją Admiralicji skierowana do patrolowania Morza Północnego. 15 października 1914 roku, płynąc w zespole wraz z bliźniaczymi i "Theseus", został zaatakowany przez niemieckiego U-Boota U-9, dowodzonego przez kapitana Otto Weddigena, wsławionego zatopieniem trzech krążowników 22 września 1914 roku. Trafiony w burtę na wysokości przedniego komina „Hawke” zatonął w ciągu mniej niż dziesięciu minut. Wraz z okrętem zatonęło 527 oficerów i marynarzy (w tym dowódca, komandor Hugh P.E. T. Williams), uratowano około 70. Część rozbitków uratował znajdujący się w pobliżu norweski frachtowiec, 21 będących na tratwie uratował 16 października skierowany na miejsce katastrofy lider „Swift”. Dowódcy towarzyszących „Hawke” krążowników, pomni tragedii z 22 września, nie odważyli się rozpocząć akcji ratunkowej w rejonie przebywania wrogiego okrętu podwodnego i odpłynęli na pełnej prędkościAndrzej Perepeczko: Wojenne szczęście U-9. "Nowa Technika Wojskowa" 5/2000. .

Uwagi

Przypisy

Bibliografia Robert Gardiner, Roger Chesneau, Eugène M. Kolesnik (red.): Conway’s all the World’s Fighting Ships, 1860−1905. London 1979. .

Kategoria:Brytyjskie krążowniki zatopione podczas I wojny światowej Kategoria:Brytyjskie okręty zatopione przez okręty podwodne Kategoria:Krążowniki pancernopokładowe typu Edgar Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Chatham Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Północnym